อึดอัดฝึกงาน อึดอัดเรื่องที่บ้าน และ ครอบครัว และเพื่อนควรทำไงดีต่อ

เราฝึกงานแต่เหลืออีกไม่กี่วันนับวันรอเลยเพราะอึดอัดทำโน้นนี้นั้นไม่ได้แล้วเจอเพื่อนที่ไปฝึกด้วยแกล้งแบบสมุมติเราพูดกับเพื่อนบ่นเรื่องที่ฝึกงานนินหนึ่งนางก็เอาไปพูดทำให้เราเสียหาย นางชอบพูดเอาดีเข้าตัว แต่ข้อดีของนางคือฉลาดเขาสังคมเก่ง เรามันไม่ได้ไงเป็นคนตรง พูดตรง เลยทำให้เราดูซื่อตลอดเราขาดชีวิตในการใช้ชีวิตด้วยตัวเองเพราะเราอยู่กับพ่อแม่ตลอดเขาค่อยดูค่อยทำให้ตลอด ใจเราอยากออกไปใช้ชีวิตด้วยตนเอง แต่ปัญหาติดที่โควิดเราเลยคิดว่างานทำน่าจะไม่มีเลยจะต้องทำงานที่บ้านซึ่งก็ต้องอึดอัดกับที่บ้านแต่ยังดีกว่าอึดอัดนอกบ้านถูกป่ะ แต่อีกใจเรากลัวคนอื่นมองว่าไม่รู้จักโต ติดพ่อแม่ทำอาชีพอื่นไม่เป็น เพราะทางบ้านเรามีธุรกิจขนาดกลางไม่ใหญ่นะ เรากลัวเข้าไปบริหารแล้วทำได้ไม่ดีเท่ารุ่นปู่ เราเลยคิดไปหาประสบการณ์ก่อนแต่โควิดเรากำลังงงกับชีวิตที่บ้านสปอยมากด้วยคือขอให้อยากได้อะไรซื้อให้หมด คือไม่มีหัะเลยเราเกรงใจแต่กลัวคนจะมองไม่ดีเพราะทางบ้านเราประหยัดพ่อแม่ปู่ย่าไม่แต่งตัวของแบรนเนมแต่พ่อแม่เราสนับสนุนให้เราซื้อเราก็งงเหมือนกันเขาคิดอะไร แต่สมัยก่อนพ่อแม่เราก็เคยใส่ของแบรนเนมแล้วมาหยุดตอนอายุเลข4 กันเหมือนเขารู้ทุกอย่างแล้วมีทุกอย่างจนเขากลับมาใช้กระเป๋ารองเท้าทุกอย่างราคาไม่แพง เราอ่ะใส่แพงหมดเลยนะแต่พ่อแม่ไม่ธรรมดาปู่ย่าด้วยเรารู้สึกว่าเกินตัวนะบ้างทีแต่พ่อแม่เราซื้อให้นะแบบไม่ติดขัด เราก็งงรึพอเราโตอายุเยอะขึ้นเราจะแบบของแพงไม่จำเป็นเสมอไปใช่ป่ะ เราเลยเล่าให้ฟัง
ส่วนเรื่องเรากะจะเรียนต่อแล้วทำงานที่บ้าน เราเรียนมหาลัยไม่ได้โด่งดังนะให้เรียนแถวบ้านเพราะพ่อแม่เป็นห่วงพอเราฝึกงานไปเจอเพื่อนที่มีความสามารถจริงที่สุดยอดจบจาก มอดัง ที่มาตราฐานเราอยากเรียนบ้างพ่อแม่เราไม่รู้คิดยังไงให้เรียนที่บ้านเป็นห่วงบอกยังไงก็กลับมาทำธุรกิจที่บ้านใจเราก็งงเหมือนกันกับชีวิตพ่อแม่วางแผนไว้ทุกอย่างกำหนดเป้าหมายในชีวิตให้เรา เรารักพ่อแม่นะแต่เรารู้สึกว่าเราแตกต่างจากเพื่อนคนอื่นที่เขามีช่วงเวลาในมหาลัยที่เป็นตัวของตัวเองเราต้องอยู่ในกรอบทั้งเรื่องเสื้อผ้าและการแต่งตัว การวางตัว ทุกอย่างเราต้องทำตามพ่อแม่หมด ถามว่าเรามีโมโหไหมมี เราพูดความคิดของเราแบบตรงๆๆ พ่อแม่เรารับไม่ได้ เราไม่อยากอันนี้เราอยากเรียนมหาลัยนี้พ่อแม่ก็หาว่าเราเอาความคิดแบบนี้มาจากไหน เรียนแบบเพื่อนหรอ เราไม่ได้เรียนแบบเราอยากมีชีวิตที่เลือกเองกำหนดเองคือเราเรียนพอใช่ได้เกรด 3ต้น เราอยากเรียนต่อที่ไกลๆ พอเราไปเรียรใกล้บอกซื้อรถให้ใหม่คือเรามีรถใช้อยู่แล้วนะรถยนต์คือแต่พอขอเงินไปเรียนโน้นนี้กลับซื้อรถให้บอกเงินเอาไปซื้อของดีกว่าเราก็งง ปกติพ่อแม่คนอื่นเน้นการศึกษาอยากให้ลูกได้ดี อะนนี้เขาอยากให้เราทำธุรกิจบ้านแล้วคืออึดอัดตรงที่ต้องคีบลุกเรียบร้อย สุภาพตลอดเวลา แต่ความจริงภายในเราเป็นคนเปรี้ยวแสบบกวนนนแบบว่าเป็นคนแนวฝรั่ง แต่เราต้องทำตัวแนวเกาหลี ญี่ปุ่นพอคิดภาพตามออกไหม ใส่สั้นไม่ได้ แต่งตัวโชว์ไม่ได้ คือเที่ยวกลางคืนไม่ได้ ไปกับเพื่อนได้แต่พ่อแม่สั่งให้ไปแค่นานๆๆที เราโดนเพื่อนแกล้งพ่อแม่บอกให้เลิกคบไปอย่าสนใจเราดันแคร์คนอื่นบ้างมีแค่ทะเลาะเพื่อนเดี่ยวก็ดีแต่พ่อแม่เราจริงจังมาก เราเป็นเด็กฝากมาตลอดทั้งชีวิตด้วย ตั้งแต่เราเรียนมัธยมต้น จนถึง ฝึกงาน เราไม่ค่อยโอเครความจริงมหาลัยเราอยากเรียนมหาลัยอื่นเราเลยแกล้งตอบไป ปรากฏเขาขอเพื่อนเอาเข้าให้ซึ่งเราต้องยอม ตลอดมาเราไม่เป็นตัวเองเลย ตอนเราเข้าห้องน้ำเราจะส่องกระจกและมองตัวเองและทำในสิ่งที่ตัวเองชอบเช่นเราชอบแต่งเสื่อผ้าแนวไหนเราได้แค่ใส่ในห้องน้ำและเปลี่ยนกลับไปที่เดิมมาสามารถใส่ไปข้างนอกได้หรือให้พ่อแม่เห็นได้ เอาตรงเราแสดงความรู้สึกทึ่มีพ่อแม่เราก็ด่าเราขึ้นมาตลอดเวลาเลยเราไม่เข้าใจเราบ่นเรื่องที่ฝึกงานเขาก็บ่นเพราะเราเด็กฝากใช่ไหมที่ทำงานไม่ชอบเราเพราะเราฝากหลายคนแบบว่าเจอใครพ่อแม่คงฝากไปหมดหารู้ไหมฝากไปคนฝากแต่ละคนเขาไมถูกกันเขาถูกกันบ้างเขานินทาฝากอะไรเยอะแยะซึ่งเราไม่รู้ว่าเขาฝากอะไรเยอะแยะคือเราก็งงเหมือนกัน เราไม่ได้อายหน้าตาตัวเองแต่เราชอบแต่วสไตล์สายฝอมากมากชอบแนวนั้น เราอยากผิวแทนเราอาบแดดพ่อแม่ไม่ให้บอกผิวขาวดีแล้ว รึเราจะไม่บอกอะไรพ่อแม่อยากทำอะไรทำเรากลัวเขาเป็นห่วงเรานะบ้างทีบ้างครั้ง แต่เราอยากอิสระ เราอยากซื้ออะไรก็ซื้อ ขนาดเราอยากซื้อที่ทำลอนผมเหมือนฝรั่งแม่บอกว่าซื้อมาทำไมเดี่ยวไม่ได้ใช่คือเราจะไปไหรทำอะไรเขาบอกว่าถ้าไม่เชื่อฟังจะไม่ให้เงินซึ่งงานพาสทามก็ไม่ให้ทำให่ทำแต่ของที่บ้าน เขาตรงเราเป็นคนโมโหร้านอยู่คือเราพูดดีนะแต่ถ้าไม่ไหวเราหวีนเพราะบ้างทีเราอึดอัด สังคงที่ฝากฝึกงานเขาไม่ได่จะชอบพ่อเรา พ่อเราเป็นคนติ๊ดดดดด บ้าบออออบบฮาฮา ทำอะไรดูเหมือนตลกตลอดเวลาเป็นสไตล์เขาแต่เขาทำงานให้ครอบครัวนะ คนที่ทำงานชอบแขวะเราแบบพ่อแบบนั้นแบบนี้ซึ่งเขาไม่รู้พ่อแม่เราเป็นไงจริงไม่ต้องพูดดีกว่า พ่อเราชอบโพสอะไรลงเฟสแบบตลกอ่ะแต่คือมันไม่เกี่ยวกับพวกเขาป่ะ น่าจะเป็นพวกที่ชอบส่องคนอื่น แม่เราโอเครแต่แม่ค่อยบังคับเราอยากไปเที่ยวกลางคืนแม่เราบอกอย่าเที่ยวบ่อยเดี่ยวติดซึ่งเราอ่ะ เหมือนมีความเคลียดสูงมากเป็นโรคเคลียดด้วย ช่วยอ่านแหละพิจาราณาด้วยนะคะว่าเราเป็นคนโรคซึมเศร้ารึวิตกกังวลไหมเราแบบอดทนไม่ไหว จริงด้วยใจจริงเลย