เรื่องนี้เราขอระบาย คือมันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นมาหลายปีแล้ว ปัจจุบันเราอายุ 27 ย้อนไปช่วงที่เราอายุ14-15 ประมาณ ม.1-ม.2
เราเป็นคนที่โดนเพื่อนแกล้งเป็นประจำ ชนิดที่ว่าทำให้เรา เกลียดโรงเรียน ไม่มีความสุขเลย ไม่อยากไปโรงเรียนด้วยซ้ำ
เพราะการกลั่นแกล้งของ คนไม่กี่คน เราร้องไห้แทบทุกวัน จนเราเป็นโรคเครียดและซึมเศร้าและเคยคิดที่จะฆ่าตัวตาย(เคยเขียนจดหมายลาตายด้วย)
เราไปบอกครูบอกอาจารณ์ว่าโดนแกล้งยังไง ท่านก็ช่วยเราไม่ได้เลย เพราะสุดท้ายแล้วมันก็มีแต่เรา
หลังจากที่จบ ม.ต้นเราต้องแยกห้องจากพวกนั้น การกลั่นแกล้งก็ลดลง แต่ทุกครั้งที่เราเจอคนที่มันชอบแกล้งเรา มันทำให้เราผวาทุกครั้ง กลัวโดนตบหัว
กลัวสาระพัดวิธีสุดแต่ ที่มันคิดจะมาแกล้งเรา
ปัจจุบัน หลังจากที่เราจบ มหาลัย เราก็กลับมาช่วยงานที่บ้าน ชีวิตเราดีขึ้น ทำมาค้าขาย จนสามารถพูดได้ว่าตอนนี้เรามีเงินมีทอง พอสมควร
ที่บ้านมีรถส่งของ 5 คันรถส่วนตัวสองคัน คือตอนนี้สามารถผ่อน รถอีกสองคัน ก็ยังไหว
แล้ววันหนึ่งเราก็ได้ข่าวว่า เพื่อนคนที่ชอบแกล้งเราเป็นประจำนั้น เค้าลำบากมาก จนพ่อเค้ามายืมเงินพ่อเรา พ่อเราก็ใจดีนะให้ยื่ม ไม่รู้หรอกเท่าไรแต่
พ่อเราก็บอกว่ามีเมื่อไรค่อยคืน หรือจะถยอยคืนก็ได้ หลังจากพ่อเล่าเรื่องนี้ให้ฟังเราก็ยิ้มแห้งๆและไม่พูดอะไร เพราะเราไม่เคยบอกที่บ้านว่าเคยโดนอะไร ตอนนั้นที่บ้านเข้าใจว่าเครียดเรื่องเรียนจนทำให้เราป่วย
(ความในใจ)
คือเราอยากจะบอก ว่า เมื่อก่อนลูกเค้าไถเงินเราเป็นประจำเลย ได้เงินจากเราไปก็ซื่อบุหรี่ แล้วตอนนี้เป็นไง เงินที่ได้จากเราไปตอนนั้นไม่พอเหรอ
ตอนนั้นยังไง
น้ำลายรดหัวเรา แล้วบอกเราว่าอะไรนะ ฉี่จักจั่น ตอนนั้นไถตังเราจนเราแทบไม่ได้กินข้าว แล้วตอนนี้เป็นไง อดยากยิ่งกว่าเราตอนนั้นซะอีก
มันเคยเหยียบหน้าเรา แล้วบอกว่าเราเป็นสเนียด บอกทุกคนไม่ต้องมาไกล้เรา ตอนเนี้ย เงินที่จุนเจือชีวิตครอบครัวมันก็เงินสเนียดคนนี้แหละ สะใจเล็กๆ
ไม่รู้ว่าเค้าจะรู้ตัวหรือเปล่าว่าเค้าทำให้เรามีแผลในใจ เราไม่กล้าไว้ใจเพื่อนคนไหน จึงทำให้เรากลายเป็นคนมีเพื่อนน้อย
ถึงคนที่โดนแกล้ง เราก็เคยอยู่ในจุดนั้นมาก่อนเรารู้ว่าคุณเกลียนคนที่มาแกล้งมากแค่ไหน สุดท้ายก็มีแต่ตัวเองเท่านั้นเป็นกำลังใจให้ผ่านจุดนั้นให้ได้นะครับ
ถึงคนที่ชอบแกล้ง คนอื่น เราไม่รู้ว่าคุณมีปัญหาอะไร อยากให้คนยอมรับโดยการที่ไปกดคนๆหนึ่งให้ต่ำลงเหรอ คุณจำไว้นะว่าไม่มีใครสูงขึ้นเพราะเหยียบหัวคนขึ้นไปหรอก คุณจะต่ำยิ่งกว่าคนที่คุณกดลงไปซะอีก อย่าได้ทำอีก สักวันคุณอาจไปขอความช่วยเหลือจากคนที่คุณทำให้เค้าเจ็บช้ำน้ำใจ
และถ้าเค้าไม่ช่วยคุณเค้าไม่ผิดนะ และ คุณก็ไม่ต้องไปโทษว่าเค้าไม่มีน้ำใจนะ คุณทำอะไรไว้ ต้องรู้ตัวเอง
โชคดีที่เราไม่ฆ่าตัวตายในวันนั้น
เราเป็นคนที่โดนเพื่อนแกล้งเป็นประจำ ชนิดที่ว่าทำให้เรา เกลียดโรงเรียน ไม่มีความสุขเลย ไม่อยากไปโรงเรียนด้วยซ้ำ
เพราะการกลั่นแกล้งของ คนไม่กี่คน เราร้องไห้แทบทุกวัน จนเราเป็นโรคเครียดและซึมเศร้าและเคยคิดที่จะฆ่าตัวตาย(เคยเขียนจดหมายลาตายด้วย)
เราไปบอกครูบอกอาจารณ์ว่าโดนแกล้งยังไง ท่านก็ช่วยเราไม่ได้เลย เพราะสุดท้ายแล้วมันก็มีแต่เรา
หลังจากที่จบ ม.ต้นเราต้องแยกห้องจากพวกนั้น การกลั่นแกล้งก็ลดลง แต่ทุกครั้งที่เราเจอคนที่มันชอบแกล้งเรา มันทำให้เราผวาทุกครั้ง กลัวโดนตบหัว
กลัวสาระพัดวิธีสุดแต่ ที่มันคิดจะมาแกล้งเรา
ปัจจุบัน หลังจากที่เราจบ มหาลัย เราก็กลับมาช่วยงานที่บ้าน ชีวิตเราดีขึ้น ทำมาค้าขาย จนสามารถพูดได้ว่าตอนนี้เรามีเงินมีทอง พอสมควร
ที่บ้านมีรถส่งของ 5 คันรถส่วนตัวสองคัน คือตอนนี้สามารถผ่อน รถอีกสองคัน ก็ยังไหว
แล้ววันหนึ่งเราก็ได้ข่าวว่า เพื่อนคนที่ชอบแกล้งเราเป็นประจำนั้น เค้าลำบากมาก จนพ่อเค้ามายืมเงินพ่อเรา พ่อเราก็ใจดีนะให้ยื่ม ไม่รู้หรอกเท่าไรแต่
พ่อเราก็บอกว่ามีเมื่อไรค่อยคืน หรือจะถยอยคืนก็ได้ หลังจากพ่อเล่าเรื่องนี้ให้ฟังเราก็ยิ้มแห้งๆและไม่พูดอะไร เพราะเราไม่เคยบอกที่บ้านว่าเคยโดนอะไร ตอนนั้นที่บ้านเข้าใจว่าเครียดเรื่องเรียนจนทำให้เราป่วย
(ความในใจ)
คือเราอยากจะบอก ว่า เมื่อก่อนลูกเค้าไถเงินเราเป็นประจำเลย ได้เงินจากเราไปก็ซื่อบุหรี่ แล้วตอนนี้เป็นไง เงินที่ได้จากเราไปตอนนั้นไม่พอเหรอ
ตอนนั้นยังไง
มันเคยเหยียบหน้าเรา แล้วบอกว่าเราเป็นสเนียด บอกทุกคนไม่ต้องมาไกล้เรา ตอนเนี้ย เงินที่จุนเจือชีวิตครอบครัวมันก็เงินสเนียดคนนี้แหละ สะใจเล็กๆ
ไม่รู้ว่าเค้าจะรู้ตัวหรือเปล่าว่าเค้าทำให้เรามีแผลในใจ เราไม่กล้าไว้ใจเพื่อนคนไหน จึงทำให้เรากลายเป็นคนมีเพื่อนน้อย
ถึงคนที่โดนแกล้ง เราก็เคยอยู่ในจุดนั้นมาก่อนเรารู้ว่าคุณเกลียนคนที่มาแกล้งมากแค่ไหน สุดท้ายก็มีแต่ตัวเองเท่านั้นเป็นกำลังใจให้ผ่านจุดนั้นให้ได้นะครับ
ถึงคนที่ชอบแกล้ง คนอื่น เราไม่รู้ว่าคุณมีปัญหาอะไร อยากให้คนยอมรับโดยการที่ไปกดคนๆหนึ่งให้ต่ำลงเหรอ คุณจำไว้นะว่าไม่มีใครสูงขึ้นเพราะเหยียบหัวคนขึ้นไปหรอก คุณจะต่ำยิ่งกว่าคนที่คุณกดลงไปซะอีก อย่าได้ทำอีก สักวันคุณอาจไปขอความช่วยเหลือจากคนที่คุณทำให้เค้าเจ็บช้ำน้ำใจ
และถ้าเค้าไม่ช่วยคุณเค้าไม่ผิดนะ และ คุณก็ไม่ต้องไปโทษว่าเค้าไม่มีน้ำใจนะ คุณทำอะไรไว้ ต้องรู้ตัวเอง