PS 28 | เรื่องสั้น-สั้น หูยาวบำบัด (รบกวนวิจารณ์เรื่องสั้น หน่อยครับ)

╰✨╮ดวงตาของสัตว์ มีพลังในการพูดภาษายอดเยี่ยม╰✨╮
มาร์ตินบูเบอร์ นักปรัชญาชาวยิว

โชว์รูมหรูกลางเมือง 
สกินเฮดหนุ่มตัดสินใจขโมยเตอร์ไซค์วินเซนท์แบล็คไลท์ติ้ง
เบาะหนังเงินเปล่งประกาย  ขอบล้อมันวาว โครงเหล็กดัดท่อนเดียว 
ทันทีหักเลี้ยวสู่ถนน
สายตรวจที่เห็นเหตุการณ์ก็ขับไล่ล่ากระชั้นชิด
นัยน์ตาสัตว์หลงทางไม่รู้หลบซ่อนที่ใหน
บิดมอไซค์ขึ้นทางเท้า 
จอดกลางฟิตเนสที่เยื้องกับโบสถ์
สองเท้าวิ่งขึ้นชั้นสาม ปีนยืนนอกบันไดหนีไฟ

กองตำรวจห้านายล้อมตึก เสียงหวอไซเรนสนั่น 
อึดใจต่อมาร้อยเอกคนหนึ่งโผล่หน้าทางหน้าต่าง
"ถอยไปนะ! ถ้าเข้าใกล้ผมโดดแน่!"  ร่างกำยำขู่เสียงแข็ง
"อย่า...อย่าเพิ่ง! ค่อยพูดค่อยจากันก่อน"  สุ้มเสียงผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ใจหาย
"ไม่! ผมคิดดีแล้ว ถ้าขืนคุณก้าวออกมาแม้แต่นิดเดียว ผมจะไปเมืองผีทันทีเลย!"
เจ้าหน้าที่ทำทุกวิธีทางให้ใจเย็น ทั้งหว่านล้อม เกลี้ยกล่อม ปลอบขวัญ 
เมื่อไม่ได้ผลจึงเชิญกระทั่งบาทหลวง  
"ควบคุมตัวเองหน่อย หลานอยู่ใกล้บ้านพระเจ้านะ"
"เลิกปั้นสีหน้านักบุญเถอะคุณพ่อ ไม่ว่าโวหารชั้นสูงขนาดใหน ผมก็ไม่เปลี่ยนใจง่าย ๆ" แววตานักเลงแถลงเสียงหนัก 
สองมือถอดเสื้อกล้ามเขวี้ยงทิ้ง โชว์รอยสักลูซิเฟอร์ ปีศาจร้ายตามตำนานชาวคริสต์
"โดดลงไปสิ พวกเขาคอยชมแกโดดอยู่แนะ แกทำให้เขาผิดหวังไม่ได้นะ" บาทหลวงกระซิบก่อนผลุบหายไป

หลังตำรวจสองนายรู้ชื่อที่อยู่เขาจากเพื่อนฟิตเนส 
ก็รีบบึ่งรถเชิญคุณแม่และแฟนสาวมาจุดเกิดเหตุ
ครู่นึงถัดมาทั้งสองชะโงกจ้องมอง
"บอกให้รู้หน่อยได้มั้ย ว่ามีปัญหาบ้าอะไร ?" แฟนผิวสีตั้งคำถาม
"ฉันติดหนี้พนัน" กล้ามล่ำสันตอบเสียงห้วน 
"เข้ามาคุยให้รู้เรื่องหน่อยสิลูก" แม่วิงวอน 
"สายเสียแล้ว แม่ช่วยผมไม่ได้ พระเจ้าก็ช่วยไม่ได้ ไม่มีใครช่วยได้ทั้งนั้น!" 
ทั้งคู่ชักจูง ทำลายความตั้งใจ ข้อร้องสุดความสามารถ 
ผ่านไปสามชั่วโมง ร่างยักษ์บึกบึนไม่มีทีท่ายอมแพ้
ยิ่งเซ้าซี้เขายิ่งฉุนกึก อับอาย เดือดดาล ก่อเกิดความชอกช้ำใจ

ลงท้ายเหวี่ยงขาสองข้างนอกระเบียง
สองมือโหนขอบหน้าต่าง พร้อมตายทุกเสี้ยววินาที
จำนวนคนเพิ่มทวีลามถึงถนน 
บางคนตะโกนห้าม บางคนหัวเราะขบขัน มีบ้างแอบเชียร์ให้ดิ่ง
เนื่องจากแฟนสาว บังเอิญอุ้มกระต่ายเขาติดมาในรถ 
และเมื่อเห็นคนเจรจาไม่สำเร็จ
จึงทดลองขอความช่วยเหลือจากสัตว์เลี้ยง

เมื่อเจ้าขนปุยผลุบโผล่ตรงหน้าต่าง
รอยแผลเป็นเหนือคิ้วแตกก็เลิกสูงสะท้านไหว
ความทรงจำร้อยแปดพันเก้าแล่นสู่สมอง
มันเป็นกระต่ายน้อยหูใหญ่
ตัวกลมเป็นชมพู่ ขนนุ่มเหมือนชุดเครื่องนอนซาติน   
ชอบเข้ามาซุก ให้อุ้ม แปรงขนอยู่เสมอ
ทันทีที่สายตาประสาน
สายสัมพันธ์ละเอียด แน่นแฟ้น ปราณีต ก็ปะทุเหมือนภูเขาไฟระเบิดไอน้ำ  
ท่ายสุดชายหนุ่มใจอ่อน เลิกคิดสั้น ยอมมอบตัวโดยดี

ความรักมีพลัง และพลังความผูกพันรุนแรงยิ่งนัก
ทำให้เรายอมทำได้แม้กระทั่งสิ่งไม่คาดคิด
โดยเฉพาะความสำพันธ์ที่เจ้าของมีต่อสัตว์ เยียวยาอะไรได้มากมาย
ทั้งลดความเครียด เป็นเพื่อนยามเหงา สร้างความทรงจำที่ดี

บางทีการเลี้ยงสัตว์คงไม่ต่างจากการเลี้ยงเด็ก 
หากคุณสามารถดูแลสัตว์เลี้ยงได้ดี ก็เป็นพ่อแม่ทีดีได้เช่นกัน

** ผมอยากได้คำติ คำชี้นำด้วยนะครับ หากตรงใหนรู้สึกว่า ไม่โอเค ภาษาไม่ดี ไม่ลื่น หรือเขียนผิด
และสามารถแก้ให้ดีกว่านี้ได้ จะขอบคุณมาก ๆ ครับ **
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่