ปัญหาชีวิตตอนนี้ค่อนข้างหนัก ไม่รู้จะแก้ยังไง ช่วยกันตอบทีนะคะ

ขออนุญาต เกริ่นนะคะ คือตอนนี้จขกท.ประสบปัญหาเยอะมาก ทั้งเรื่องครอบครัว เพื่อน และไม่รู้ด้วยว่ามีปัญหาสุขภาพจิตเพิ่มเข้ามาด้วยรึเปล่า คือ มันไม่รู้เลยค่ะว่าจะแก้ยังไง และเริ่มจากอะไรดี โดยส่วนตัวเราเป็นคนที่โตมากับแวดวงผู้ใหญ่ในบ้าน นึงมีความคิดที่มีเหตุผลพอสมควร เรื่องมารยาทเรื่องการวางตัวเราจะมีมากเลยค่ะ พอหลังจากที่เราขึ้นมามัธยมปลาย เราเริ่มมีปัญหาเริ่มแรกเลยนะคะที่หนักๆก็จะเป็นเรื่องเพื่อนค่ะ คือเรามีเพื่อนกลุ่มนี้มาตั้งแต่มอต้นช่วงใกล้ๆจบมอ3(แต่สนิทกันมานาน มีแตกกันบ้างแต่ก็กลับมารวมกันอีกครั้ง) เราเป็นคนตลกค่ะ แต่ปากไม่ดี ช่วงนี้เราก็กำลังแก้ค่ะ แต่พอแก้มันกลับเป็นการเงียบๆซึมๆ ซึ่งมันเป็นผลมาจากเราเคยโดนเพื่อนในกลุ่มบอกค่ะว่าเรามีข้อเสียยังไงบ้าง ซึ่งเรายอมรับนะคะ แต่เราก็ยอมรับในส่วนที่ผิดค่ะ เราเคยสงสัยว่าเพื่อนๆจะรู้บ้างมั้ยว่ากำลังจะทำให้เราจิตตก เราเหมือนเป็นคนที่ถูกรังแกมาตลอด เรามีเพื่อนคนนึงในกลุ่มที่คิดว่าสนิทที่สุดนะคะ ขอแทนว่าจอยค่ะ เรามีอะไรเราจะปรึกษาจอยตลอด เราไม่เคยรู้สึกสบายใจขนาดนี้มาก่อน เพราะเพื่อนคนนี้รับฟังเราเสมอ แต่เราเองก็ไม่รู้ว่าเค้าอยากฟังเรื่องของเรามั้ย แต่ทุกครั้งที่จอยมีปัญหา เราก็คอยรับฟังเค้าทุกเรื่อง เรื่องบางเรื่องจอยขอให้เก็บเป็นความลับ เราก็เก็บให้ค่ะ แรกๆเราก็พอใจที่เป็นอยู่ตอนนี้ เพื่อนๆในกลุ่มชอบขอให้เราทำเรื่องง่ายๆให้ เช่น โทรมาปลุกหน่อยนะ ฝากนั่นฝากนี่หน่อยนะ เราไม่เคยบ่นเลย เราโดนแกล้งทีก็หนักๆแต่เราก็ไม่เคยโกรธมีแต่จะหัวเราะ จนเพื่อนอีกคนขอแทนว่าแจมนะคะ แจมมาบอกเราว่าไม่ไหวก็บอกเพื่อนบ้างว่าอย่าแกล้ง เราก็บอกแจมว่าไม่เป็นไรเราโอเค ทุกอย่างก็ดีนะคะ แจมคือเพื่อนคนที่เราอคติในนิสัยเค้าที่สุดค่ะ แจมคือคนที่ไม่มีความคิดเป็นของตัวเองอารมณ์แบบถ้ากำลังมีเรื่องเถียงกันถ้าฝั่งไหนถูกก็จะเข้าข้างทันที เป็นคนที่ไหลไปเรื่อย ย้ายข้างบ่อย เราจึงหม่ชอบในตรงนี้แล้วก็ไปเล่าให้จอยฟังค่ะ จอยก็รับฟังและบอกเหมือนกันว่าไม่ชอบแจมที่ตงไหนยังไง เราก็เออ เราไม่ได้คิดคนเดียว จนมาเมื่อวาน เรานัดรวมกลุ่มมาเรียนที่บ้านแจม แล้วเราได้บอกแจมแล้วว่าเออจะถึงแล้ว แต่ข้อความก่อนหน้าแจมก็ตอบนะคะ แต่พอเราบอกใกล้ถึงอะไรยังไง แจมก็ไม่ตอบ เราก็ไม่อะไร พอเราเดินเข้าบ้านก็เห็นแจมเล่นมือถือแต่ไม่ตอบเราค่ะ หน้าก็ไม่มอง เพื่อนคนอื่นในกลุ่มก็ไม่ได้ทักทายอะไร เราก็ไม่รู้จะวางตัวยังไงเลยเงียบ แต่จอยยังไม่มานะคะ เราก็เลยรอจอย และคิดว่าจอยน่าจะคุยด้วย เพราะเมื่อคืนก่อนมาจอยคุยกับเราจนตี4เราก็ส่งข้อความหาจอยว่าเออเนี่ยเพื่อนไม่ทักเลย เงียบใส่ อึดอัด รู้งี้ไม่มาดีกว่า แต่จอยไม่อ่านค่ะ แล้วพอจอยมา เราก็แบบหาทางจะคุยกับจอย แต่จอยก็ไม่ได้สนใจเราเท่าไหร่ กลายเป็นว่าเพื่อนในกลุ่มเงียบใส่เรา เราไม่รู้จะวางตัวยังไงก็เลยเงียบแล้วนอนค่ะ เพราะคนอื่นไม่สนใจ เราคิดว่าเดี๋ยวเพื่อนก็ทักเอง เพราะเราเองลึกๆก็เหนื่อยเหมือนกันที่แบบมีเหตุการณ์แบบนี้แล้วเราต้องทักก่อน (เหตุการณ์แบบนี้เคยเกิดขึ้นแล้ว ค่อนข้างหนักจนเราโทรไปร้องไห้ขอโทษเพื่อนทุกคน) เราไม่เข้าใจว่าทำไมเราถึงเป็นคนที่ผิดเสมอ อาจจะเพราะเราไม่มีคนที่สนิทที่สุดก็ได้ เพราะกลุ่มมี5คน เราเหมือนเป็นเศษเดี่ยวๆ ทุกครั้งที่มีจับงานกลุ่ม ปกติเราจะอยู่กับจอยแล้วก็เพื่อนอีกครขอแทนว่าฟ้านะคะ เราสามคนเมื่อก่อนก็จะอยู่ด้วยกันบ่อยๆเวลาจับงานกลุ่ม ฟ้าจะเป็นคนที่ชอบแกล้งเรามากกว่าใครเพื่อน แต่เราก็ไม่อะไรค่ะ แต่ทุกครั้งที่ทำงานภาษาอังกฤษเราจะเป็นคนทำตลอด เพราะเราถนัดที่สุด เราทำให้ตลอดเพราะรู้ว่าถ้าปล่อยงานไว้กับสองคนนี้อาจจะไม่เสร็จและไม่ทันส่ง เราก็ทำให้ตลอด ทุกครั้งที่มีวิชาพูดเราก็จะเป็นคนได้พูดเยอะสุด ทั้งๆที้ป็นคนหางาน ทำงาน แต่เราไม่เกี่ยงี่ะ เพราะเรารู้ว่าเพื่อนไม่ถนัด เราจึงยอมเรื่องนี้ ถัดมาที่แจมกับเพื่อนอีกคนขอแทนว่ายุ้ยนะคะ สอบคนนี้จะสนิทกันที่สุดค่ะ เราเลยไม่มีคนที่เป็นคู่ๆด้วย เพื่อนๆของเราค่อนข้างโตนะคะ แต่ในบางเรื่องก็รู้สึกไม่เป็นอย่างนั้น เรื่องมารยาทเราก็ยังไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ด้วยความที่โตมาคนละแบบ เราจึงพอเข้าใจได้ และพยายามใช้ชีวิตให้ไม่ขวางโลกเกินไป ตอนนี้เราอึดอัดมากค่ะ เพราะเราเริ่มรู้สึกตัวเองเหมือนเงาของกลุ่มไม่ค่อยมีความหมาย เรามีปัญหาครอบครัวหนักมากค่ะ เราคิดว่าตัวเองเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำด้วยค่ะ เพราะเราชอบทำอะไรแบบ ลบรูปในอัลบั้มรึยัง แล้วถ้าลบแล้วลบในถังขยะรึยัง เราจะไม่มีสมาธิมากค่ะจะต้องกดเข้าไปดูทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่ามันถูกลบ แต่เพื่อความสบายใจก็ต้องเข้าไปดูค่ะ เรามีลิสต์รายการทุกอย่างในชีวิตเยอะมากๆเลยค่ะ ทั้งเรื่องเงิน การบ้าน และของที่อยากได้อะไรประมาณนี้ เราเคยบอกคนที่บ้านว่าอยากเข้าม.4ใหม่แต่ที่บ้านก็บอกเรียนไปเถอะค่อยๆทำ ไม่เป็นไร เราค่อนข้างเหนื่อยค่ะ เราเป็นคนขี้เกียจ แต่เรียนได้ เราชอบภาษา เราเลยอยากไปเรียนที่รร.แห่งหนึ่งขอไม่บอกนะคะ เราไม่รู้ด้วยว่าตัวเองเป็นซึมเศร้ามั้ย เพราะเรายังไม่เคยปรึกษาหมดจริงๆจังๆ เราทำแค่ว่า เออเดี๋ยวพอเพื่อนคุยด้วยทุกอย่างจะปกติ พักนี้เราเงียบจนไม่ค่อยสนใจอะไรเลยค่ะ เราเริ่มคิดเรื่องฆ่าตัวตาย แต่เรานึกถึงหน้าป๊าของเราค่ะ เพราะเรื่องปัญหาครอบครัวทำให้แม่ของเราแยกกับเราอยู่ค่ะ แต่ยังเจอกันนะคะ ป๊าของเราก็เหมือนจะมีบ้านเล็กบ้านน้อย เรารับรู้อยู่คนเดียวค่ะ น้องสาวเราเราก็ปล่อยเค้าเรียนไป คสพ.เรากับน้องก็ไม่ได้แย่ไม่ได้ดีนะคะ เราชอบทะเลาะกันค่ะ เราคิดถึงหน้าของน้าเราทุกครั้งที่จะลงมือฆ่าตัวตาย เรารักน้าเรามากค่ะ รักเหมือนแม่เลย เราค่อนข้างไปถึงทางตันมากๆค่ะ เราไม่มีความสุขเลย มันเจ็บในใจมาตลอด เราหาทางแก้ไม่ได้เลยค่ะ ถึงจะรู้ว่าสุดท้ายดีกับเพื่อนทุกอย่างจะเหมือนเดิม แต่สุดท้ายเราก็ยังไม่มีความสุขอยู่ดี เรามีเป้าหมายเยอะมากนะคะ อยากเป็นประธานสี อยากทำนั่นทำนี่ในอนาคต เราวาดฝันทุกอย่างเอาหว้อย่างดี แต่มันเริ่มมืดมากๆ มืดจนเราไม่รู้แล้วว่าจะทำยังไงต่อไป
ปล.วอนคนที่มาอ่านช่วยกันแนะนำให้เราหน่อยนะคะ สิ่งที่ทุกคนแนะนำมันอาจจะเป็นวิธีที่สามารถช่วยเราก็ได้ค่ะ ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ