สาวรถเมล์ในทุกอาทิตย์ของผม....

ในเช้าที่เป็นวันธรรมดาของผมในวันอาทิตย์ที่ผมต้องไปเรียน วันนั้นเป็นวันที่ผมตกรถเมล์ไม่ได้ไปกับเพื่อน ผมก็ได้ขึ้นอีกคันนึง ผมจำได้แม่นเลยเธออยู่เบาะ 2 หลังจากประตูหลังของรถเมล์อยู่ฝั่งซ้ายแล้วผมก็ขึ้นไปนั่งฝั่งขวาเทียบข้างกับเธอ เธอเรียนโรงเรียนเดียวกับผม แต่ที่จริงแล้วเราแทบไม่เคยเห็นกันเลย นอกจากตอนนั่งรถเมล์😔 เเว๊บแรกผมเห็นเธอคงรู้สึกว่าเธอใช่ ผมอยากถ่ายรูปเธอเก็บเอาไว้แต่ใครจะกล้าวะนั่งตรงข้ามกัน😆*(บอกไว้ก่อนว่าผมชอบถ่ายรูปอะไรที่ผมชอบ ผมจะถ่ายเก็บเอาไว้ แล้วก็เก็บไว้ในอัลบั้ม เธอก็เป็นอย่างนั้นเหมือนกันที่ผมจะเก็บเอาไว้ในอัลบั้ม😊)* เธอเป็นผู้หญิงที่มองยังไงก็ไม่น่าเบื่อ เธอไม่ได้สวยเธอไม่ได้น่ารักเธอไม่ได้ขี้เหร่แต่เธอมีเสน่ห์ของเธอที่ทำให้ผมชอบนาง ผมกับเธอจะได้เจอกันในทุกอาทิตย์ก็จะนั่งข้างๆกันไม่ห่างกัน  จนวันหนึ่งผมคิดไอเดียที่อาจจะเข้าหาเธอ ผมได้นั่งข้างๆเธอเหมือนทุกๆครั้ง พอถึงที่ลงแล้วเราก็จะลงพร้อมกัน ลองคิดสภาพรถเมล์มีเบาะ 2 ฝั่งแล้วก็มีทางเดินตรงกลางเเคบๆ ผมเลยใช้โอกาสแกล้งเธอคือยึ้กๆยือๆตอนที่จะลงจะเบียดกันว่าใครจะออกก่อน นับเป็นครั้งแรกที่ผมได้อยู่ใกล้เธอที่สุดแบบหัวชนหัวเลยทีเดียว ผมคิดว่าผมตกหลุมรักเธอเข้าแล้ว ก็ผมก็ได้เห็นเธอแค่ 1 วันของทุกอาทิตย์เท่านั้น แล้วก็ไม่รู้ว่าเธอมีแฟนหรือยัง ผมก็ได้แค่เฝ้ามองแล้วก็แอบดูเชิงกันเป็นอย่างนี้ไปจน 2 เทอม กลางเทมอสามนี่แหละที่มีโควิดผมเลยไม่ได้เห็นเธอไปเดือนกว่า จนวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2564 โรงเรียนประกาศให้ไปโรงเรียนได้ ผมก็ได้ไปเจอเธอเหมือนเดิมแล้วเธอก็มานั่งข้างๆผมเหมือนเดิมเหมือนทุกๆครั้ง เอาจริงๆไหมผมเกือบลืมเธอไปแล้วด้วยซ้ำเพราะด้วยเรื่องงานอะไรต่างๆ ผมเห็นเธออีกครั้งผมก็แอบอมยิ้มอยู่นะ😊🥰 เอาจริงๆนะเรื่องเนี้ยถ้าไม่เกิดตัวเองไม่รู้หรอกต้องทำยังไงก็พูดได้แล้วว่าเราต้องเข้าไปชวนคุยทักถามคือเอาตัวเองจริงๆมันทำมันไม่ใช่มันพูดไม่ได้เหมือนอะไรติดอยู่ในคอ ผมควรทำยังไงกับเรื่องนี้...
∆ถ้าเธอได้เข้ามาอ่านกระทู้นี้ผมก็บอกว่าผมชอบคุณนะแค่ผมไม่กล้าพูดออกไป ∆
แต่ไม่รู้คุณจะชอบผมหรือเปล่า🤔
แต่ก็ขอบคุณนะที่คุณเป็นรอยยิ้มให้ผม
ทุกวันอาทิตย์ของผม.....😊