ตั้งเเต่เราเข้าโรงเรียนเราไม่เคยมีเพื่อนสนิทเลยสักคนเวลาเราไปกินข้าวก็กินคนเดียว บางที่ก็รู้สึกโดดเดี่ยวเเต่บางที่เราก็ชอบนะที่ได้อยู่คนเดียว เเต่พอเราได้ขึ้นม. 1เรารู้สึกว่าเราโคตรมีความสุขที่มีเพื่อนเหมินคนอื่นทำอะไรก็ทำด้วยกันเเต่มันยากที่ฉันไม่สามารถรับนิสัยเเละอารมณ์ของเพื่อนทุกคนได้บางครั้งเราก็รู้สึกทอนะ ที่เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งเเต่ม.1-3 เรายังไม่รู้จักนิสัยเราเลยเพื่อนไม่รู้ด้วยว่าเราต้องการอะไร ในขณะที่เรารู้ว่าตอนนี้เขาต้องการอะไรเเล้วรู้สึกอย่างไร เพื่อนสนิทของเราไม่รู้ด้วยว่าเราเป็นคนคิดมากเราต้องการคนที่อยู่ข้างๆ ไม่ต้องถามไม่ต้องพูด เเค่นั้งข้างๆเราเเค่นี้เพื่อนยังทำไม่ได้ ตอนที่เข้ามา.1เราคิดว่า นี้เเหละ "เพื่อนเเท้" เเต่พอนานไป เพื่อนเกือบทุกคน... เราไม่เคยคิดว่าการที่เราเพื่อน แท้แค่คนเดียวทำไมมันยากอย่างงี้ เรารู้ว่าเราเป็นคนโกรธง่าย เเต่จะให้เราปรับรึเปลี่ยนคนเดียวมันไม่ได้ เรากับเพื่อนต้องเปลี่ยนพร้อมกัน หลายครั้งที่เราต้องร้องให้เพราะเพื่อน เรารู้ เรารู้ว่าเราร้องให้ง่าย คิดมาก เเละโกรธง่าย ส่วนหนึ่งก็มาจากเพื่อนที่ชอบทำให้เราโกรธ แต่ตอนนี้เรามีเพื่อนเเค่2คน ตอนนี้เราอยูม.3แล้วใกล้จะจบแล้ว เราหวังว่า2คนนี้จะไม่ทำเราเหมือนเพื่อนๆคนอื่น😔 เต่ยังไงเราก็ไม่สบายใจอยู่ดี
เพื่อน