รักจากพ่อหรือเงินจากพ่อ??

ขอเกริ่นไว้ก่อนนะครับ ผมเป็นเด็กวัยรุ่นอายุ 18ปี ครับ ตลอด 18ปีที่ผ่านมาผมจำเรื่องราวดีๆที่มีต่อพ่อไม่ได้เลยครับ สิ่งที่ผมได้จากพ่อมากที่สุดคือ เงิน พ่อจะค่อยให้เงินผมใช้ทุกๆเดือน ซึ่งหลายคนอาจมองว่าก็ดีแล้วที่มีเงินใช้ทุกๆเดือน แต่ว่าตัวผมไม่ได้รู้สึกชอบเงินเลยครับถึงแม้มันจะทำให้เราสบาย พ่อผมเป็นหนึ่งคนที่ผมไม่ชอบมากๆๆ เพราะ เขาเป็นคนไม่ฟังใคร เอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่ มีครั้งหนึ่ง ผม แม่ พี่สาว พากันไปดูบ้านหลังใหม่เพื่อหวังได้อยู่แบบสุขสบายกับคนรอบครัว พอผมโทรไปถามพ่อเรื่องความเห็นบ้าน สิ่งที่ผมได้ยินกับเป็นคำพูดว่า "กูมีที่ซุกหัวนอนแล้ว จะไปสร้างหนี้สิ้นเพิ่มทำไหม"เข้าใจนะครับว่าคงเหนื่อยแต่การพูดแบบนี้มันไม่สมควรที่จะพูดกับคนในครอบครัว) พ่อไม่เคยคิดที่จะพัฒนาตัวให้ดีขึ้นเลยครับ ผมไม่เคยขาดหวัดอะไรจากพ่อเลยครับ กลับกันแม่ผมดีมากๆๆแม่ผมเข้าใจผมทุกอย่าง ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับพ่อมันแย่มากๆเข้าขั้นเกียจเลยก็ว่าได้ มีอีกหลาครั้งที่พ่อใช้คำพูดมาทำร้ายคนในครอบครัว ถึงจะเกียจแต่ก็ต้องใช้เงินเขาเพื่อเรียนต่อ นั้นจึงเป็นเหตุว่าทำไมผมเกียจเงินที่ได้จากพ่อ ทั้งที่ผมไม่เคยได้อะไรเลย  ความรักจากพ่อมันมีแค่เงินหรอครับ ผมไม่รู้เลยว่าถ้าวันหนึ่งพ่อตายผมจะเสียใจไหม มันแย่จริงๆนะครับ ผมสัญญาเลยครับว่าถ้าผมทำงานหาเงินเลี้ยงตัวเองได้มากพอ ผมจะพาแม่มาอยู่กับผมและหาซื้อบ้านใหม่แล้วผมจะให้เงินก้อนกับพ่อเป็นค่าเลี้ยงดูผมมาทั้งหมด ผมจะดูแลแม่เป็นอย่างดีเลยครับขอสัญญาได้เลยครับ การรู้สึกเกียจพ่ตัวเองมันผิดไหมครับ