รู้สึกท้อ รู้สึกน้อยใจ ที่พ่อไม่รักเราเลย คือไม่รักไม่ได้ว่าแต่ไม่ต้องพูดว่าเรา.....

เราร็สึกน้อยใจที่ พ่อไม่เคยพูดให้กำลังใจอะไรเลย ทำให้ก็ไม่เคยว่าดี ทำงานก็ไม่เคยว่าดี เรียนดีได้ทุนก็ไม่เคยว่าดี เราฝึกงานเราส่งตังให้ใช้ทั้งพ่อและม่เท่าๆกัน พอมาเรียนเราหางานพาทไทม์ทำได้ทิป เราก็ให้พ่อถึงไม่มากแต่เราคิดว่ามันก็น่าจะพอเอาไปจ่ายค่าไฟ ค่าน้ำ รึค่าน้ำมันรถมอไซพ่อที่จะขับไปนาแต่เราก็ไม่เคยโกรธท่านเลยทุกช่วงเวลานั้นเราแค่รู้สึกน้อยใจ....พ่อแม่เราแยกทางกัน วันนั้นแม่เราทะเลาะกันกับพี่ชาย เราก็ปลอบใจแม่ว่าเราเรียนจบจะทำงานหาเงินให้แม่เปิดร้านอาหารตามสั่งที่แม่อยากทำนะเปิดเป็นร้านตัวเอง เราก็มาพูดให้พ่อฟังยังงี้ๆนะที่พี่กับแม่ทะเลาะกันเลยพูดปลอบใจแม่แบบนี้ๆนะ แล้วพ่อก็ตอบเราว่า หึ จะมีปัญญารึป่าวแล้วแฟนอ่ะมันจะเลี้ยงรือ!!! ตอนนี้เราโครตไม่อยากอยู่กับพ่อเลย เราทำเก็บกวาถูบ้านทุกอย่างไม่เคยว่าเราทำ เงินเราก็ไม่เคยขอไม่เคยรบกวน มีวันเสาร์ม้ะกี้ที่เราไปเรียนละพ่อก็ทำความสะอาดบ้านเลยสะอาดมากๆๆเลยละ แต่พ่อกับเอาเราไปว่า ไปเล่าว่าเราไม่ทำอะไรเลย ขี้เกียด ไม่ช่วยอะไร แต่เราก็ไม่ตอบโต้ แต่หนูอึดอัด ท้ออ่ะ ไม่อยากอยู่ จนหนูตัดสินใจมาเล่าในกระทู้....หนูแค่รู้สึกท้อ แต่หนูไม่ได้โกรธหรือเกียด หนูแค่ท้อ