ท้าวความก่อนแต่งนะคะ เราคบกันไม่นาน สามีเราเป็นต่างชาติ เคยแต่งงานมาแล้วแต่ไม่มีลูกกับเมียเก่า แล้วเค้ามาเจอเราเค้าบอกเค้ารักเราและอยากให้เรามีลูกให้เค้า เค้าบอกลูกเราก้อจะมีชีวิตที่ดี เราแต่งงานกับคนต่างศาสนาโดยที่เราไม่ได้ยอมรับมันตั้งแต่แรกค่ะ เพราะแฟนเราบอกว่าไม่ต้องเปลี่ยน ปู่เค้า พ่อเค้า ก้อเคยเป็นพุทธ เราก้อคิดว่าน่าจะเข้าใจ เราอยู่ในที่ของเรา ไม่น่ามีปัญหาอะไร
หลังจากนั้น เราต้องเข้ามาอยู่บ้านเค้า ซื้อหนังสือไบเบิ้ลมาให้จ่ะ และแม่เค้าก้อให้เพื่อนเค้ามาที่บ้านทุกวันมาสอนเรื่องพระเจ้า ทั้งๆที่เราต้องเลี้ยงลูก ลูกก้อยังเล็ก ร้องไห้ แต่ให้เรามานั่งฟังในสิ่งที่เราไม่ได้ต้องการ ทุกอาทิตย์ให้ไปโบสถ์ บอกเราว่าอย่ามาจุดธูปอะไรในบ้านนี้ เค้าก้อไม่ใช่ไม่ดีนะคะ แต่พอมาเรื่องศาสนา มันน่าอึดอัดมากๆๆๆๆ พยายามแนะนำคนไทยที่โบสถ์ให้เพื่อจะพูดเรื่องพระเจ้าให้เราฟัง ให้เราไปร่วมกิจกรรมนั่นนี่ ชีวิตเราเหมือนไม่เป็นสุขเลย เหมือนโดนก่อกวนตลอดเวลา และเวลาเค้าพูดเกี่ยวกับศาสนาเค้า เค้าต้องเปรียบเทียบ ทั้งๆที่มันไม่จริง เราอดทนฟังต่อไปไม่ไหว เราไม่อยากให้ลูกเราเป็นแบบนี้ ทัศนคติ นิสัยใจคอ เวลาใครมาเยี่ยมหรือไปเยี่ยมใคร เค้าก้อจะมองเราแบบไม่ใช่พวกเดียวกับเค้า สิ่งที่เราโครตเกลียดคือเค้าพยายามยัดเยียดให้เราเป็นเหมือนเค้า แต่ก่อนเรามองศาสนาอื่นโลกสวยมากๆ ศาสนาไหนก้อสอนให้คนเป็นคนดี แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนความคิดเราไปหมดทุกอย่าง เราเข้าใจอะไรๆมากขึ้นกว่าเดิม ยิ่งเค้าพยายามเรายิ่งรุ้ว่ามันไม่ใช่ และเราก้อไม่สามารถสอนลูกเราในสิ่งที่เราไม่ได้มีความเห็นแบบนั้นได้ เราอึดอัดมากๆแต่ไม่รุ้จะทำยังไง อยากออกไปจากจุดนี้มาก ตั้งแต่เราแต่งงานมา เราอยากไปไหว้พระ อยากไปปฏิบัติธรรม อยากทำอะไรที่เราเคยทำ แต่ทำไม่ได้เลย ทำอะไรก้อต้องแอบ จะพาลูกไปก้อต้องแอบ ต้องเกรงใจ โพสอะไรในโชเชี่ยลอะไรก้อมากไม่ได้ กลัวเค้ารุ้ บางทีก้อถามตัวเองทำไมต้องเกรงใจเค้า แต่เค้าไม่เกรงใจเราบ้าง เหมือนมาวุ่นวายชีวิต ถ้าย้อนกลับไปได้เราจะไม่แต่งเลย เราเคยถามแฟนเราตลอด ถ้าอยากมากนัก ทำไมไม่หาเมียศาสนาเดียวกัน เราไม่ได้ยอมรับมันแต่แรก เค้าเป็นคนทำให้เราต้องมาอยู่ในสถานะจำยอมแบบนี้ บางทีมันก้อมากไป จะให้ลุงไปพูดเรื่องพระเจ้าให้พ่อแม่เราฟัง เราปลูกบ้าน ก้อจะให้คนไปสวด งานแต่งก้อไม่ให้เอาพระมา คือมันเหมือนพวกคลั่ง อะไรๆก้อพระเจ้าๆ ป่วยไม่สบายก้อพระเจ้า ลูกเราฝันร้ายก้อบอกให้ขอพรพระเจ้า แมวตายให้เอาไปทิ้งถังขยะ คืออีกหลายอย่างมันไม่ได้ตั้งอยู่บนความเป็นจริง เหมือนคนไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง บางทีก้อคิดว่าฉันทนอยู่ในสิ่งแวดล้อมแบบนี้ได้ยังไง เหนื่อยกับความคิดคน และจะทนไปได้อีกนานแค่ไหน ลูกเราต่อไปจะเป็นยังไง ตอนนี้เราเครียดมากๆๆๆๆ โครตของโครตอึดอัดเลย เราควรต้องทำยังไง แอบร้องไห้คนเดียวก้อบ่อย คิดถึงบ้าน คิดถึงชีวิตเดิมๆที่เคยทำ ทำไมมันไม่มีความสุขเลย
มีสามีต่างศาสนา ทุกข์ใจมาก ทำยังไงดีคะ
หลังจากนั้น เราต้องเข้ามาอยู่บ้านเค้า ซื้อหนังสือไบเบิ้ลมาให้จ่ะ และแม่เค้าก้อให้เพื่อนเค้ามาที่บ้านทุกวันมาสอนเรื่องพระเจ้า ทั้งๆที่เราต้องเลี้ยงลูก ลูกก้อยังเล็ก ร้องไห้ แต่ให้เรามานั่งฟังในสิ่งที่เราไม่ได้ต้องการ ทุกอาทิตย์ให้ไปโบสถ์ บอกเราว่าอย่ามาจุดธูปอะไรในบ้านนี้ เค้าก้อไม่ใช่ไม่ดีนะคะ แต่พอมาเรื่องศาสนา มันน่าอึดอัดมากๆๆๆๆ พยายามแนะนำคนไทยที่โบสถ์ให้เพื่อจะพูดเรื่องพระเจ้าให้เราฟัง ให้เราไปร่วมกิจกรรมนั่นนี่ ชีวิตเราเหมือนไม่เป็นสุขเลย เหมือนโดนก่อกวนตลอดเวลา และเวลาเค้าพูดเกี่ยวกับศาสนาเค้า เค้าต้องเปรียบเทียบ ทั้งๆที่มันไม่จริง เราอดทนฟังต่อไปไม่ไหว เราไม่อยากให้ลูกเราเป็นแบบนี้ ทัศนคติ นิสัยใจคอ เวลาใครมาเยี่ยมหรือไปเยี่ยมใคร เค้าก้อจะมองเราแบบไม่ใช่พวกเดียวกับเค้า สิ่งที่เราโครตเกลียดคือเค้าพยายามยัดเยียดให้เราเป็นเหมือนเค้า แต่ก่อนเรามองศาสนาอื่นโลกสวยมากๆ ศาสนาไหนก้อสอนให้คนเป็นคนดี แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนความคิดเราไปหมดทุกอย่าง เราเข้าใจอะไรๆมากขึ้นกว่าเดิม ยิ่งเค้าพยายามเรายิ่งรุ้ว่ามันไม่ใช่ และเราก้อไม่สามารถสอนลูกเราในสิ่งที่เราไม่ได้มีความเห็นแบบนั้นได้ เราอึดอัดมากๆแต่ไม่รุ้จะทำยังไง อยากออกไปจากจุดนี้มาก ตั้งแต่เราแต่งงานมา เราอยากไปไหว้พระ อยากไปปฏิบัติธรรม อยากทำอะไรที่เราเคยทำ แต่ทำไม่ได้เลย ทำอะไรก้อต้องแอบ จะพาลูกไปก้อต้องแอบ ต้องเกรงใจ โพสอะไรในโชเชี่ยลอะไรก้อมากไม่ได้ กลัวเค้ารุ้ บางทีก้อถามตัวเองทำไมต้องเกรงใจเค้า แต่เค้าไม่เกรงใจเราบ้าง เหมือนมาวุ่นวายชีวิต ถ้าย้อนกลับไปได้เราจะไม่แต่งเลย เราเคยถามแฟนเราตลอด ถ้าอยากมากนัก ทำไมไม่หาเมียศาสนาเดียวกัน เราไม่ได้ยอมรับมันแต่แรก เค้าเป็นคนทำให้เราต้องมาอยู่ในสถานะจำยอมแบบนี้ บางทีมันก้อมากไป จะให้ลุงไปพูดเรื่องพระเจ้าให้พ่อแม่เราฟัง เราปลูกบ้าน ก้อจะให้คนไปสวด งานแต่งก้อไม่ให้เอาพระมา คือมันเหมือนพวกคลั่ง อะไรๆก้อพระเจ้าๆ ป่วยไม่สบายก้อพระเจ้า ลูกเราฝันร้ายก้อบอกให้ขอพรพระเจ้า แมวตายให้เอาไปทิ้งถังขยะ คืออีกหลายอย่างมันไม่ได้ตั้งอยู่บนความเป็นจริง เหมือนคนไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง บางทีก้อคิดว่าฉันทนอยู่ในสิ่งแวดล้อมแบบนี้ได้ยังไง เหนื่อยกับความคิดคน และจะทนไปได้อีกนานแค่ไหน ลูกเราต่อไปจะเป็นยังไง ตอนนี้เราเครียดมากๆๆๆๆ โครตของโครตอึดอัดเลย เราควรต้องทำยังไง แอบร้องไห้คนเดียวก้อบ่อย คิดถึงบ้าน คิดถึงชีวิตเดิมๆที่เคยทำ ทำไมมันไม่มีความสุขเลย