คิดยังไงดี กับการโดนครอบครัวรุมด่า เหมือนรู้สึกว่าเราไม่เหลือใคร ไม่มีใครแล้วที่รักเราอยากอยู่กับเรา

คือเรา มีพี่น้องอยู่4คน เราเป็นลูกสุดท้อง ปัจจุบันอยู่กับพ่อแม่ที่แท้ๆ แต่พี่สาวเราอีก3คน คนละพ่อ แต่แม่เดียวกันกับเรา ถ้าถามว่าเราโตมาได้ไหมคงไม่มีปัญหาอะไร แต่จริงๆแล้ว กว่าเราจะโตมาได้ขนาดนี้โครตยากเลย พอพูดถึงเราอยากจะเปลี่ยนความคิดเราตอนนี้ เราอยู่กับพวกพี่มาตั้งแต่เด็กๆ เราโดนเอาเปรียบโดนสารพัด โดนยึดตังไปร้ายเกมส์ และล็อกบ้านทิ้งเราอยู่บ้านคนเดียว ไม่เคยดูแล ไม่เคยใส่ใจ และตีเราเป็นประจำ ถามว่าเราสู้ไหม เราก็สู้ เพราะเราคิดว่าเราไม่ได้ผิดอะไร แต่เราตีกันหนักขึ้นเรื่อยๆ ทะเลาะกันมาตลอดจนโต ถ้าจะให้เราคิดถึงสาเหตุและปัญหาเราคิดว่า พวกเค้าคงโกรธและคิดอคติกับเราในหลายๆอย่าง เช่น พวกเค้าไม่ได้อยู่พร้อมหน้าทั้งพ่อและแม่ และขนาดที่เราอยู่กับพ่อแม่ทั้งปัจจุบัน พ่อแม่ให้เราได้ทุกอย่างเพราะพ่อเราขยัน เลี้ยงเราอย่างดี ตอนเด็กเราถึงมักได้ในสิ่งที่อยากได้ แต่เราก็ไม่ได้เรียกร้องอะไร แม้แต่ตอนเด็ก คำว่าเสียสละเราไม่เคยได้จากพี่ของเราเลย มีแต่เราที่อยากจะตัดปัญหา ด้วยการยอมให้จบๆไป และจะมีพี่คนหนึ่งที่เรายอมรับว่าเค้าเก่งมากๆเก่งทุกเรื่อง ทั้งการเรียนและกิจกรรม ซึ่งเป็นน้องรองมาจากที่สาวคนโตคือคนที่2 เค้ามีทั้งความคิดที่ดี เขาได้เรียนจบสูงสุดแค่ม.6 เขาอยากเรียนต่อมหาวิทยาลัยมาก แต่ในตอนนั้นสมัยก่อน พ่อเรา ไม่มีพาละกำลังมากพอ ที่จะหาเงินมาส่งมาเลี้ยงดูพี่เราได้ จนสุดท้ายพี่เราเลยดรอป พี่เราพูดกับพี่ว่า รอพ่อหน่อยนะ จนโตมา พี่เราหางานทำและได้ดี มีแฟนแต่งงานและมีลูกแล้วในตอนนี้ พ่อเลยไม่ได้ห่วงอะไร จนมาถึงปัจจุบันนี้ เราเองเป็นคนสุดท้อง เรากับพี่ๆต่างได้โต และได้เข้าใจในหลายมุมและคุยกันน้อยลงบ้าง โดยเฉพาะกับพี่คนที่2ที่เราพูดถึง กับคนอื่นๆ เราปกติ จากที่ตีกันบ่อยที่สุด เราก็มาสนิทและช่วยกันได้มากที่สุด แต่กับพี่คนที่2 เป็นคนที่เขาชอบเงียบจนบางทีเราไม่รู้ว่าเค้าคิดอะไรยังไงบ้าง จนเราได้ขึ้นปวช. 1 เราหวังมากๆกับการได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ครั้งนั้น เราวางแผนอนาคตทุกอย่างไว้กับสาขานั้นว่าเราจะต้องผ่านไปได้อยู่แล้ว พอเราได้ออกฝึกงาน ทุกอย่างเริ่มมีปัญหาเข้ามาเยอะแยะเราพยายามจะผ่านมันไปให้ได้ แต่สุดท้ายเราจากคนที่เคยเข้มแข็งมากๆ เราไม่เคยมาอ่อนแอขนาดนี้ เรามาเจอเพื่อนที่เราสนิทมากๆได้มาอยู่หอเดียวกันทำงานที่เดียวกัน แต่เราก็ต่างรู้นิสัยเค้าอยู่แล้วถึงเราจะคบกันได้แค่3ปี เรามาเจอเหตุการณ์ทุกอย่างกดดันเราพร้อมๆกัน ทั้งเพื่อนที่ห่วยแตกกับคนที่ทำงาน ทั้งสถานที่ เราเป็นคนเกลียดการเห็นแก่ตัวที่สุด เราไม่อยากเอาตัวเองไปอยู่ในที่แบบนั้นเลย เราจึงยอมแพ้  แต่เราก็รู้นะว่าถ้าเราออกมาแล้ว เราต้องดรอป ต้องยอมรับอนาคตข้างหน้าให้ได้ เราก็เตรียมใจไว้แล้วนะ กับทุกอย่างที่จะเกิดขึ้น แต่ครั้งนี้กลับทำพ่อแม่เราไม่เข้าใจเรา ไม่สิ พ่อแมไม่เคยเข้าใจเราเลย เราไม่คุยกับเค้าหรือทะเลาะกับเค้ามาอยู่นาน จนพี่สาวคนที่2เรา ตั้งใจจะซื้อบ้านใหม่ แต่พ่อเราเป็นคนผ่อน ในชีวิตตอนนั้นเรา ตัดขาดทั้งเพื่อน เหมือนมีแต่ครอบครัว เราพยายามทำทุกอย่างออกมาให้ดีที่สุด จนเรารู้สึกว่าเราไม่เหมาะกับครอบครัวนี้ เราไม่ควรอยู่จุดนี้ เราอยากหนีออกไป แต่เรากลับไปไหนไม่ได้ ตั้งแต่เล็กจนโตเรายังไม่เคยเตอใครที่เข้าใจเราจริงๆเลย เราเหนื่อย ที่เราอยากไปที่อื่น เพราะเราคิดว่า ขาดเราไป มันก็ไม่มีไรเกิดขึ้นหรอก เราต้องทำยังไงดี...
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่