สวัสดีค่ะ นี่คือการเข้ามาตั้งกระทู้เเรกของเราเลย เริ่มเลยเเล้วกันนะคะ คือเราคบกันกับเเฟนมาได้เวลาระยะหนึ่ง
ที่ผ่านมาก็มักจะทะเลาะกันเสมอ เเต่ก็สามารถกลับมาปรับความเข้าใจกัน ก็ประคับประคองมาตลอด (เราซะมากกว่า) เเหะๆ
เเต่ว่าเเฟนเป็นคนที่ค่อนข้างพูดจาตรงไปตรงมาเเรกๆเรายังพอรับไหว ก็ปล่อยผ่าน ยอมเขามาตลอด เขามักจะบอกเลิกเราซ้ำๆ
กิจวัตรประจำวันของเราเริ่มเปลี่ยนไป เวลาที่ทะเลาะกันกับเขาเราไม่สามารถไปทำอะไรอย่างอื่นต่อได้ นอกจากจะเคลียร์กันให้เข้าใจ
เเต่เขามักจะทิ้งไว้ด้วยคำพูดที่ค่อนข้างเเทงใจดำ ด่าเราเเบบเเรงๆ ไล่เรา พักหลังเริ่มด่าไปยังครอบครัวของเรา เราพยายามทบทวนตัวเองว่าสิ่งที่ตัวเองทำมีความผิดตรงไหนพอจะปรับตัวให้เข้ากับเขาได้บ้าง เเต่สุดท้ายก็กลับมาเป็นเเบบเดิม เเต่ทำยังไงได้คะ ทั้งรักทั้งผูกพันไปเเล้ว ตอนเขาดีก็ดีมากๆ ดูเเลเราดีช่วยเหลือเราทุกอย่าง เวลามีปัญหาก็คอยอยู่ข้างๆ รับฟังเสมอ เเต่พอนานๆไปเขาก็มาบอกว่าปัญหาเรานำมาปรึกษา เขาบอกว่าเขาก็มีเรื่องเครียดของเขาเหมือนกัน อย่าเอาภาระมาไว้ให้เขาอีก เราเลยมักจะเก็บไว้ไม่ปรึกษาเเล้วหลังๆ พยายามเก็บอาการเเต่พอเขาสังเกตได้ว่ามีเราดูเครียดๆก็จะมาคะยั้นคะยอให้เล่าเเต่พอเราบอกว่าไม่เป็นไร เราโอเค เขาก็จะประชดว่าไม่อยากเล่าก็ไม่ต้อง เเต่เจตนาที่เราไม่นำมาเล่าเพราะเรากลัวนำปัญหาของเราไปทำให้เครียดอีกไปเป็นภาระเขาอีก ทำตัวไม่ถูกเเล้วจริงๆ คำพูดที่รุนเเรงเริ่มออกมาจากปากเขาเรื่อยๆ จนทำให้เราไม่อยากออกไปไหน หรือเจอผู้คน ตื่นนอนมาก็รู้สึกคำพูดนั้นยังคงหลอกหลอนเราอยู่เรื่อยตลอดมา บางคืนนอนก็เผลอเก็บเอาคำพวกนั้นไปฝัน มันยังวนเวียนอยู่ในหัวตลอด นึกถึงทีไรก็รู้สึกดาวน์กับตัวเองบ่อยๆ เคยอยากจะบอกเขาว่าไม่อยากให้เขาด่าเราเเรงๆเเบบนั้นอีกเเล้ว เเต่เขาก็ไม่ได้เปิดใจรับฟังเราเท่าไหร่เลย ทำยังไงเราถึงจะก้าวข้ามมันไปได้คะ
วิธีก้าวข้ามความคำพูดที่ยังใจจากคนที่เรารัก
ที่ผ่านมาก็มักจะทะเลาะกันเสมอ เเต่ก็สามารถกลับมาปรับความเข้าใจกัน ก็ประคับประคองมาตลอด (เราซะมากกว่า) เเหะๆ
เเต่ว่าเเฟนเป็นคนที่ค่อนข้างพูดจาตรงไปตรงมาเเรกๆเรายังพอรับไหว ก็ปล่อยผ่าน ยอมเขามาตลอด เขามักจะบอกเลิกเราซ้ำๆ
กิจวัตรประจำวันของเราเริ่มเปลี่ยนไป เวลาที่ทะเลาะกันกับเขาเราไม่สามารถไปทำอะไรอย่างอื่นต่อได้ นอกจากจะเคลียร์กันให้เข้าใจ
เเต่เขามักจะทิ้งไว้ด้วยคำพูดที่ค่อนข้างเเทงใจดำ ด่าเราเเบบเเรงๆ ไล่เรา พักหลังเริ่มด่าไปยังครอบครัวของเรา เราพยายามทบทวนตัวเองว่าสิ่งที่ตัวเองทำมีความผิดตรงไหนพอจะปรับตัวให้เข้ากับเขาได้บ้าง เเต่สุดท้ายก็กลับมาเป็นเเบบเดิม เเต่ทำยังไงได้คะ ทั้งรักทั้งผูกพันไปเเล้ว ตอนเขาดีก็ดีมากๆ ดูเเลเราดีช่วยเหลือเราทุกอย่าง เวลามีปัญหาก็คอยอยู่ข้างๆ รับฟังเสมอ เเต่พอนานๆไปเขาก็มาบอกว่าปัญหาเรานำมาปรึกษา เขาบอกว่าเขาก็มีเรื่องเครียดของเขาเหมือนกัน อย่าเอาภาระมาไว้ให้เขาอีก เราเลยมักจะเก็บไว้ไม่ปรึกษาเเล้วหลังๆ พยายามเก็บอาการเเต่พอเขาสังเกตได้ว่ามีเราดูเครียดๆก็จะมาคะยั้นคะยอให้เล่าเเต่พอเราบอกว่าไม่เป็นไร เราโอเค เขาก็จะประชดว่าไม่อยากเล่าก็ไม่ต้อง เเต่เจตนาที่เราไม่นำมาเล่าเพราะเรากลัวนำปัญหาของเราไปทำให้เครียดอีกไปเป็นภาระเขาอีก ทำตัวไม่ถูกเเล้วจริงๆ คำพูดที่รุนเเรงเริ่มออกมาจากปากเขาเรื่อยๆ จนทำให้เราไม่อยากออกไปไหน หรือเจอผู้คน ตื่นนอนมาก็รู้สึกคำพูดนั้นยังคงหลอกหลอนเราอยู่เรื่อยตลอดมา บางคืนนอนก็เผลอเก็บเอาคำพวกนั้นไปฝัน มันยังวนเวียนอยู่ในหัวตลอด นึกถึงทีไรก็รู้สึกดาวน์กับตัวเองบ่อยๆ เคยอยากจะบอกเขาว่าไม่อยากให้เขาด่าเราเเรงๆเเบบนั้นอีกเเล้ว เเต่เขาก็ไม่ได้เปิดใจรับฟังเราเท่าไหร่เลย ทำยังไงเราถึงจะก้าวข้ามมันไปได้คะ