เราเกิดมาในครอบครัวที่ยากจน มีพี่น้องกันสี่คน เราคนที่สองซึ่งเป็นผู้หญิง มีพี่ชาย และน้องสาวสองคน พ่อแม่ส่งเราไปอยู่มูลนิธิตั้งแต่ป.4
พี่ชายก็เคยไปแต่ไปได้แค่อาทิตย์เดียวร้องไห้จะกลับ แม่ก็ไปรับ ส่วนเราอยากกลับเหมือนกัน แม่ให้อยู่ต่อ... พี่ชายได้เรียนในสิ่งที่ตัวเองอยากเรียน จนจบ ปวช. ส่วนเราจบม.3เราออกจากหอ บอกพ่อว่าอยากเรียนบริบาล (ที่เกี่ยวกับผู้ช่วยผู้ป่วย)แต่พ่อไม่มีตังส่ง เราเลยต้องไปเรียนที่เขาให้เรียนฟรี ตอนเรียนจำได้แม่นเลย ขอเงินพ่อ รู้สึกว่าต้องรอเศษตังจากพี่
อยู่หอได้กินข้าว ได้เรียนก็จริงแต่เราก็อยากกินขนมบ้าง และยิ่งเป็นผู้หญิงเราก็ต้องซื้อของใช้ส่วนตัว ..
หลังจบ เลยตัดสินใจ ออกมาทำงาน เช่าหออยู่ตั้งแต่อายุ16จนตอนนี้อายุ19ยังไม่เคยเหยีบเข้าบ้านเลย มีคุยบ้างแต่ก็มีแต่คุยแล้วเหยียบเราอะ
ล่าสุดพี่ชายสร้างบ้านให้พ่อ ส่งเงินให้พ่อ ส่งเงินเลี้ยงน้อง พ่อก็มาเล่นให้ฟังตลอด ...พ่อบอกว่าพี่ชายจะไปสอบทหาร...พี่ชายชอบ เราเลยบอกไปว่าเราก็อยากเรียน pa (ผู้ช่วยพยาบาล) เหมือนกัน พ่อบอก เธอทำไมได้หรอก นิสัยอย่างเธอพ่อรู้ เธอต้องไปเกาหลี..เราบอก เราไม่ชอบ พ่อก็จะเอาไปให้ได้...
และเมื่อวันนี้เราโทรบอกพ่อว่าเราลาออกจากงานแล้ว เราอยู่บ้านแฟน พ่อก็ตะโกนขึ้นมาเลย เธอมันเห็นแก่ตัว โทรมาเมื่อไหร่ก็อยู่บ้านแฟน เห็นแก่ตัว ไม่เห็นพี่ชายเธอหรอ ทำเพื่อครอบครัวขนาดไหน. ออกจากบ้านไปสามสี่ปี โอนเงินมาให้แค่5000บาท.
(ทั้งๆที่บอกเองว่าพ่อไม่อยากได้เงินขอแค่ลูกๆมีความสุขและเป็นคนดีก็พอ)
บอกให้เรากลับบ้านภายในอาทิตย์นี้.ไม่งั้นตัดพ่อตัดลูก.
..
..
อยากรู้ว่าแบบนี้พ่อรักเราเท่ากันป่าว??
หรือว่าเราขี้น้อยใจไปเอง.
ควรอธิบายพ่อยังไงดีเพื่อให้พ่อเข้าใจว่าเราอยู่แบบนี้เรามีความสุข
หรือว่าเราไม่รักพ่อรักแม่เอง?
...อยู่มูลนิธิไม่ง่ายเลยนะต้องแลกความห่างไกลต้องอยู่ในกฏเกณฑ์โดเดี่ยวอีก....
พ่อรักลูกไม่เท่ากัน?
พี่ชายก็เคยไปแต่ไปได้แค่อาทิตย์เดียวร้องไห้จะกลับ แม่ก็ไปรับ ส่วนเราอยากกลับเหมือนกัน แม่ให้อยู่ต่อ... พี่ชายได้เรียนในสิ่งที่ตัวเองอยากเรียน จนจบ ปวช. ส่วนเราจบม.3เราออกจากหอ บอกพ่อว่าอยากเรียนบริบาล (ที่เกี่ยวกับผู้ช่วยผู้ป่วย)แต่พ่อไม่มีตังส่ง เราเลยต้องไปเรียนที่เขาให้เรียนฟรี ตอนเรียนจำได้แม่นเลย ขอเงินพ่อ รู้สึกว่าต้องรอเศษตังจากพี่
อยู่หอได้กินข้าว ได้เรียนก็จริงแต่เราก็อยากกินขนมบ้าง และยิ่งเป็นผู้หญิงเราก็ต้องซื้อของใช้ส่วนตัว ..
หลังจบ เลยตัดสินใจ ออกมาทำงาน เช่าหออยู่ตั้งแต่อายุ16จนตอนนี้อายุ19ยังไม่เคยเหยีบเข้าบ้านเลย มีคุยบ้างแต่ก็มีแต่คุยแล้วเหยียบเราอะ
ล่าสุดพี่ชายสร้างบ้านให้พ่อ ส่งเงินให้พ่อ ส่งเงินเลี้ยงน้อง พ่อก็มาเล่นให้ฟังตลอด ...พ่อบอกว่าพี่ชายจะไปสอบทหาร...พี่ชายชอบ เราเลยบอกไปว่าเราก็อยากเรียน pa (ผู้ช่วยพยาบาล) เหมือนกัน พ่อบอก เธอทำไมได้หรอก นิสัยอย่างเธอพ่อรู้ เธอต้องไปเกาหลี..เราบอก เราไม่ชอบ พ่อก็จะเอาไปให้ได้...
และเมื่อวันนี้เราโทรบอกพ่อว่าเราลาออกจากงานแล้ว เราอยู่บ้านแฟน พ่อก็ตะโกนขึ้นมาเลย เธอมันเห็นแก่ตัว โทรมาเมื่อไหร่ก็อยู่บ้านแฟน เห็นแก่ตัว ไม่เห็นพี่ชายเธอหรอ ทำเพื่อครอบครัวขนาดไหน. ออกจากบ้านไปสามสี่ปี โอนเงินมาให้แค่5000บาท.
(ทั้งๆที่บอกเองว่าพ่อไม่อยากได้เงินขอแค่ลูกๆมีความสุขและเป็นคนดีก็พอ)
บอกให้เรากลับบ้านภายในอาทิตย์นี้.ไม่งั้นตัดพ่อตัดลูก.
..
..
อยากรู้ว่าแบบนี้พ่อรักเราเท่ากันป่าว??
หรือว่าเราขี้น้อยใจไปเอง.
ควรอธิบายพ่อยังไงดีเพื่อให้พ่อเข้าใจว่าเราอยู่แบบนี้เรามีความสุข
หรือว่าเราไม่รักพ่อรักแม่เอง?
...อยู่มูลนิธิไม่ง่ายเลยนะต้องแลกความห่างไกลต้องอยู่ในกฏเกณฑ์โดเดี่ยวอีก....