ใครเคยรู้สึกเหมือนอกหัก เพราะรักสถานที่ทำงานบ้าง

สวัสดีคะ เราเป็นลูกจ้างบริษัทเอกชนเล็กๆ พื้นที่ต่างจังหวัด จบป.ตรี เงินเดือนที่ได้รับ  “เจ็ดพัน-หนึ่งหมื่นบาท” ทำงานมา2ปี ด้วยใจรัก คือได้เงินคิดเป็นรายวันคะ วันไหนเป็นวันหยุดหรือไม่ได้มาทำงาน ก็ไม่ได้เงิน และไม่มีสวัสดิการใดๆ แม้แต่ประกันสังคม เนื่องด้วยตนเองชื่นชอบงานด้านเอกสาร จึงสมัครเข้ามาในตำแหน่ง “เจ้าหน้าที่บันทึกข้อมูล “  มีหน้าที่เป็นของตนเอง แต่ก็ได้รับหน้าที่เพิ่มคือ เลขา,ทำบัญชี,จ่ายภาษี,คิดเงินเดือนพนักงาน,ดูแลค่าใช้จ่าย,รับคนเข้าทำงาน,ทำรายงานประจำวัน,ประจำเดือน,ส่งจดหมาย,จัดซื้อจัดจ้างหางานเข้าบริษัท,ทำโปรไฟลล์บริษัท,เดินสายไฟ,สายเน็ต,ซื้อของเข้าออฟฟิศ,ทำใบเสร็จรับเงิน-ใบกำกับภาษี,เก็บข้อมูลสำคัญที่ต้องนำออกมาใช้เป็นประจำ,ตอบ-ส่ง อีเมลล์ประสานงานกับบริษัทนอก,รับสายและแก้ไขปัญหาของลูกค้า ,ตัดต่อภาพงานด้วยโฟโต้ชอป,รวมไปถึงเรื่องจุกจิกส่วนตัวทั่วไปยันยี่ห้อแชมพูสุนัขของเจ้าของบริษัท.  เวลาล่วงเลยมาจนถึงสิ้นปี กับการทำงานยุ้งเหยิง แทบไม่มีเวลากินข้าว ได้มีโอกาส ออกไปข้างนอกกับเจ้านาย และได้ถามว่า จำได้ไหมหนูทำงานมากี่ปี ? เจ้านายตอบว่าไม่ถึงปี ทั้งที่ในความเป็นจริง ทำมา2ปี จึงได้ไถ่ถามเรื่องการปรับจากเป็นลูกจ้างรายวันเป็นรายเดือน แต่ไม่ได้เรียกร้องเงินเดือน เพราะปกติวันหยุดก็มาทำงานเพราะเจ้านายใช้ให้มา ให้ชั่วโมงละห้าสิบบาท บางวันก็ได้หนึ่งร้อยบาท หรือหนึ่งร้อยห้าสิบบาทแล้วแต่จะให้ คำตอบที่ได้คือเจ้านายแนะนำให้ไปสมัครงานใหม่  และไม่เหมือนเดิมกับเรา  อยากถามว่า  คุณเคยรู้สึกเหมือนอกหักเพราะรักที่ทำงานบ้างไหมคะ ค่าจ้างน้อยก็ยอม ไม่มีสวัสดิการก็ยอม มองว่างานเป็นทุกอย่าง ทิ้งงานไม่ได้ เจ้านายเจ็บไข้ได้ป่วยเฝ้าดูแลด้วยหัวใจเพราะเป็นคนพูดน้อย จึงประจบไม่เป็น จนมาถึงวันนี้ วันที่งานทิ้งคุณ  เจ้านายไล่คุณกับแค่คำพูดที่ถาม ว่าทำงานมา2ปี ปรับเป็นรายเดือนได้หรือยัง    ( 1ปีแรกที่ไม่ถามเพราะอยากให้เจ้านายปรับให้ด้วยความความขยันอดทนของตนเอง ) อยากถามว่า ใครเคยทำดี ขยันทำงาน แล้วไม่ได้ดีแบบนี้บ้างไหมคะ มีวิธีจัดการกับความรู้สึกอย่างไร