ปลายทาง ไม่มีเส้นชัย :”(

เนื่องจากใกล้วาเลนไทน์แล้วปัญหาจึงบังเกิด พอดีเราคบกับคนๆนึงได้ประมาณปีกว่าๆแล้ว แต่เรายังไม่เคยมีอะไรกันนะคะ เคยแค่คอลเห็นหน้ากัน แล้วเขาก็ขอให้เราคอลแบบดูของลับ เมื่อก่อนเราก็ยอมนะ แต่ไปๆมาๆพอเรายอม

เห้อ

ถ้าเราวิ่ง เพื่อที่จะไปถึงชัยชนะ ทุกคนคงคิดว่ามันใกล้นิดเดียว แต่สำหรับเรา เราว่าเส้นชัยก้อเหมือนกับภาพล่วงตาบนถนนที่ว่ามีแอ่งน้ำ กระต่ายน้อยที่โหยหาน้ำ ก้อคิดว่ามันใกล้คงวิ่งไปแปปเดียวก้อถึงแต่กระต่า

ไม่อยากมีชีวิตแล้วค่ะเหนื่อยแล้วชีวิตนี้ไม่เคยมีไรดีไม่มีครอบครัวที่เป็นเซฟโซนได้ อยากเดินออกไปตามทางตัวเองเลือกชีวิตเองแต่เราก็แค่เด็กคนนึงที่กำหนดชีวิตตัวเองไม่ได้เวลาเครียดเหนื่อยท้ออยากระบายก็ไม่ร

อยู่ที่ทำงาน สังคมโรงงานเจอแต่สังคมจอมปลอม ต่อหน้าอย่างลับหลังเราอีกอย่าง เกาะกลุ่มนินทาเรา พากันแอนตี้เรา ทุกวันนี้ไปทำงานไม่มีความสุขเลยค่ะ รู้สึกโดนเพื่อนร่วมงาน รอบข้างแทบจะทุกคน จ้องจับผิดเรา เรา

สวัสดีค่ะ เราเป็นเด็ก 14 ปี ที่บ้านของเรา พ่อเป็นใหญ่ที่สุดในบ้านค่ะ เขาขึ้นเสียงใส่เราด่าเราแรงๆและไม่เคารพความคิดและความเป็นส่วนตัวของเราเลย เราเป็นคนไม่คบเพื่อนฝูง เพราะรู้ว่า พวกเขานินทากันแม้กระท

เหนื่อยเหลือเกิน อนาคตมืดมนต์ไปหมด เรียนก็ไม่จบ หาที่ฝึกก็ไม่ได้ท้อ อยากหาเพื่อนสักคน จะเอายังไงต่อกับชีวิต คำนี้ๆควรถามตัวเองเเต่ไม่ได้คำตอบสักที เอายังไงดี😭😭😭😭

ตอนนี้เริ่มท้อแล้วค่ะสมัครพยาบาลไป4ที่ติดสำรองอันดับต้นๆ3ที่ค่ะรู้สึกเริ่มเหนื่อยและท้อมากค่ะ คะแนนtgatก็ได้น้อย ใจเริ่มถอดแล้วค่ะ พอเห็นเพื่อนติดแล้วตัวเองไม่ติดพยายามปลอบใจว่าตัวเราอาจจะไม่เก่งพอที่