นอนเช้าทุกวันอยู่แต่หน้าจอคอม พอจะมีงานอะไรบ้าง ตามนี้เลยครับ พอจะมีงานอะไรให้ทำบ้าง
วุฒิแค่ ม.6 ประสบการณ์ชีวิตการทำงานก็ไม่มี ปีหน้าก็ 26 แล้ว อยู้ไปวันๆ ความมั่นใจในการออกไปเจอโลกภายนอกก็ไม่มี
มนุษย์สัมพันธ์ก็แย่มากๆเลยครับ ชอบคิดเล็กคิดน้อย แถมเวลามีคนมาสอนมาพูดอะไร เรามักจะโกรธ แล้วยิ่งคิดเหมือนกับว่าโดนตอกย้ำ
ยิ่งคำว่า มีคนอื่นลำบากกว่านี้อีกมาก ยิ่งรู้สึกแทงใจมาก บางทีผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเป็นโลกซึมเศร้าหรือเป็นไบโพร่า หรือ ป่าว
เป็นคนที่ชอบดาวน์บ่อยมากครับ ชอบย้ำคิดย้ำจำ กับคำพูดที่คนอื่นพูดใส่ พอมานึกดูแล้วว่าเราเป็นคนแบบนี้ ก็นึกภาพตัวเองออกไปเจอโลก
ภายนอกยากมากเลย เห้อ ท้อมากเลยครับ ทั้งๆที่ตอนนี้กำลังพยายามปรับตัวเองอยู่แท้ๆ แต่ก็ไม่ดีขึ้นเลย แถมที่บ้านก็ชอบโอ๋ แต่ผมก็ไม่เคย
โทดพ่อแม่ว่าเป็นพ่อแม่รังแกฉัน ผมมักจะโทดตัวเองตลอด ไม่ว่าจะเรื่องอะไร เพราะไม่กล้าจะไปชี้นิ้วแล้วโทดใคร แบบบางทีเราก็สู้แค่ว่า
โทดตัวเองดีกว่า อย่าไปโทดคนอื่นเลย เค้าก็ดีกว่าเราเยอะ อยู่ในฐานะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก แล้วบางทีเวลาโกรธผมมักจะปากไว
จนเรียบเรียงคำพูดไม่ถูกจนโดนเกลียดบ้าง และ เป็นคนมีเพื่อนน้อยมากเลย อารมณ์แบบเป็นคนที่มี EQ ต่ำมากเลย
ทุกวันนี้ก็พยายามใช้ชีวิตแบบ เพลย์เซฟ ที่สุด ไม่สร้างความเดือดร้อนให้ใคร ไม่หาคุกตารางเข้าบ้าน แต่ใช้ชีวิตแบบนี้ก็ไม่ไปไหนสักที
ถึงผมจะเป็นแบบนี้ผมก็ไม่เคยคิดจะหายไปด้วยซ้ำ แต่สิ่งที่ผมกลัวคือเวลาเจอเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนานแล้วเราเหมือนเป็นตัวถ่วง
ยังไงไม่รู้ เวลากินอะไร เราก็มักจะออกน้อยกว่าคนอื่น รู้สึกว่ากำลังเอาเปรียบคนอื่นอยู่ทั้งๆที่เพื่อนเราก็ไม่เคยพูดไม่เคยบ่นว่าอะไร
แต่เราก็รู้สึกระอายใจมากเลย ทุกวันนี้ได้ตังใช้วันละ 50 บาท เก็บวันละ 20 แล้วก็พอจะมีงานที่พี่ข้างบ้านให้ช่วยพิมเอกสารบ้าง
แต่ส่วนมากไม่ใช่งานประจำ คือ ถ้าวันไหนพี่เค้าว่างเค้าก็ทำเอง แต่ถ้าวันไหนเค้าไม่อยู่ เค้าก็ให้เราทำ ได้วันละ 40 ถ้าทำ 3 วัน
ก็ได้ 200 แต่งานแบบนี้มันไม่ได้มีตลอด มันแล้วแต่จังหวะ เห้อ ทุกวันนี้พยายามคิดว่า อะไรที่ต้องใช้เงินถึงร้อยขึ้นไปเราจะไม่
ขอที่บ้านอีกแล้ว เราไม่อยากให้ใครเดือดร้อน คือทุกวันนี้อยากได้อะไนก็ต้องหาเอง เราไม่ใช่ลูกคนเดียวด้วยนี่สิ
เวลาเราขอเงินที่บ้าน เวลาพี่เรามาเห็นเราก็รู้สึกแย่ เราก็พยายามเปลี่ยนตัวเอง เราพยายามพิสูจน์ตัวเอง บางทีเวลาเราตั้งเป้าหมาย
อะไรไว้จนพยายามจนเคร่ง จนบางทีคนรอบข้างมองเราว่าทำไมต้องอะไรขนาดนั้น ทั้งๆที่ไม่เข้าใจเราเลยว่าเราเจออะไรบ้าง
เวลาไปกินข้าวกัเพื่อนเราก็จะพยายามกินเมนูที่ถูกที่สุด เช่น เพื่อนกินพิเศษ เรากินธรรมดาอะไรแบบนี้ จนเพื่อนเราคิดว่าทำไมมันต้องขนาดนั้น
เรื่องกินอย่าไปเสียดายสิ เราก็บอกเค้าไปว่าเราเก็บเงินไว้ใช้ตอนปีใหม่ เพื่อนก็บอกมาว่า อย่าเก็บเงินไปใช้แค่วันๆเดียว เรื่องระหว่างทางสำคัญที่สุด
จนเรามาคิดว่าที่กูออกมากินกับกูไม่ให้ความสำคัญกับเรื่องระหว่างทางตรงไหนวะ ถ้าเราไม่แคร์เรื่องระหว่างทางเราคงมีเงินเก็บเยอะกว่านี้ไป
ปล.ขอโทดนะครับ ที่เอาไปหาทุกอย่างมาบ่นปนกันมั่วไปหมด อารมณ์ คือ มาโพสหางานกึ่งระบายไปด้วย อะแหละ
บางทีผมก็เอาตัวเองเป็นที่ตั้งมากไปด้วย ถ้าคุณจะมองแบบนั้นก็ไม่เป็นไรครับ ผมจะรับฟังทุกๆคนเหมือนเพื่อนเหมือนพี่น้อง
ครับ อย่างน้อย
นอนเช้าทุกวันอยู่แต่หน้าจอคอม พอจะมีงานอะไรบ้าง
วุฒิแค่ ม.6 ประสบการณ์ชีวิตการทำงานก็ไม่มี ปีหน้าก็ 26 แล้ว อยู้ไปวันๆ ความมั่นใจในการออกไปเจอโลกภายนอกก็ไม่มี
มนุษย์สัมพันธ์ก็แย่มากๆเลยครับ ชอบคิดเล็กคิดน้อย แถมเวลามีคนมาสอนมาพูดอะไร เรามักจะโกรธ แล้วยิ่งคิดเหมือนกับว่าโดนตอกย้ำ
ยิ่งคำว่า มีคนอื่นลำบากกว่านี้อีกมาก ยิ่งรู้สึกแทงใจมาก บางทีผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเป็นโลกซึมเศร้าหรือเป็นไบโพร่า หรือ ป่าว
เป็นคนที่ชอบดาวน์บ่อยมากครับ ชอบย้ำคิดย้ำจำ กับคำพูดที่คนอื่นพูดใส่ พอมานึกดูแล้วว่าเราเป็นคนแบบนี้ ก็นึกภาพตัวเองออกไปเจอโลก
ภายนอกยากมากเลย เห้อ ท้อมากเลยครับ ทั้งๆที่ตอนนี้กำลังพยายามปรับตัวเองอยู่แท้ๆ แต่ก็ไม่ดีขึ้นเลย แถมที่บ้านก็ชอบโอ๋ แต่ผมก็ไม่เคย
โทดพ่อแม่ว่าเป็นพ่อแม่รังแกฉัน ผมมักจะโทดตัวเองตลอด ไม่ว่าจะเรื่องอะไร เพราะไม่กล้าจะไปชี้นิ้วแล้วโทดใคร แบบบางทีเราก็สู้แค่ว่า
โทดตัวเองดีกว่า อย่าไปโทดคนอื่นเลย เค้าก็ดีกว่าเราเยอะ อยู่ในฐานะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก แล้วบางทีเวลาโกรธผมมักจะปากไว
จนเรียบเรียงคำพูดไม่ถูกจนโดนเกลียดบ้าง และ เป็นคนมีเพื่อนน้อยมากเลย อารมณ์แบบเป็นคนที่มี EQ ต่ำมากเลย
ทุกวันนี้ก็พยายามใช้ชีวิตแบบ เพลย์เซฟ ที่สุด ไม่สร้างความเดือดร้อนให้ใคร ไม่หาคุกตารางเข้าบ้าน แต่ใช้ชีวิตแบบนี้ก็ไม่ไปไหนสักที
ถึงผมจะเป็นแบบนี้ผมก็ไม่เคยคิดจะหายไปด้วยซ้ำ แต่สิ่งที่ผมกลัวคือเวลาเจอเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนานแล้วเราเหมือนเป็นตัวถ่วง
ยังไงไม่รู้ เวลากินอะไร เราก็มักจะออกน้อยกว่าคนอื่น รู้สึกว่ากำลังเอาเปรียบคนอื่นอยู่ทั้งๆที่เพื่อนเราก็ไม่เคยพูดไม่เคยบ่นว่าอะไร
แต่เราก็รู้สึกระอายใจมากเลย ทุกวันนี้ได้ตังใช้วันละ 50 บาท เก็บวันละ 20 แล้วก็พอจะมีงานที่พี่ข้างบ้านให้ช่วยพิมเอกสารบ้าง
แต่ส่วนมากไม่ใช่งานประจำ คือ ถ้าวันไหนพี่เค้าว่างเค้าก็ทำเอง แต่ถ้าวันไหนเค้าไม่อยู่ เค้าก็ให้เราทำ ได้วันละ 40 ถ้าทำ 3 วัน
ก็ได้ 200 แต่งานแบบนี้มันไม่ได้มีตลอด มันแล้วแต่จังหวะ เห้อ ทุกวันนี้พยายามคิดว่า อะไรที่ต้องใช้เงินถึงร้อยขึ้นไปเราจะไม่
ขอที่บ้านอีกแล้ว เราไม่อยากให้ใครเดือดร้อน คือทุกวันนี้อยากได้อะไนก็ต้องหาเอง เราไม่ใช่ลูกคนเดียวด้วยนี่สิ
เวลาเราขอเงินที่บ้าน เวลาพี่เรามาเห็นเราก็รู้สึกแย่ เราก็พยายามเปลี่ยนตัวเอง เราพยายามพิสูจน์ตัวเอง บางทีเวลาเราตั้งเป้าหมาย
อะไรไว้จนพยายามจนเคร่ง จนบางทีคนรอบข้างมองเราว่าทำไมต้องอะไรขนาดนั้น ทั้งๆที่ไม่เข้าใจเราเลยว่าเราเจออะไรบ้าง
เวลาไปกินข้าวกัเพื่อนเราก็จะพยายามกินเมนูที่ถูกที่สุด เช่น เพื่อนกินพิเศษ เรากินธรรมดาอะไรแบบนี้ จนเพื่อนเราคิดว่าทำไมมันต้องขนาดนั้น
เรื่องกินอย่าไปเสียดายสิ เราก็บอกเค้าไปว่าเราเก็บเงินไว้ใช้ตอนปีใหม่ เพื่อนก็บอกมาว่า อย่าเก็บเงินไปใช้แค่วันๆเดียว เรื่องระหว่างทางสำคัญที่สุด
จนเรามาคิดว่าที่กูออกมากินกับกูไม่ให้ความสำคัญกับเรื่องระหว่างทางตรงไหนวะ ถ้าเราไม่แคร์เรื่องระหว่างทางเราคงมีเงินเก็บเยอะกว่านี้ไป
ปล.ขอโทดนะครับ ที่เอาไปหาทุกอย่างมาบ่นปนกันมั่วไปหมด อารมณ์ คือ มาโพสหางานกึ่งระบายไปด้วย อะแหละ
บางทีผมก็เอาตัวเองเป็นที่ตั้งมากไปด้วย ถ้าคุณจะมองแบบนั้นก็ไม่เป็นไรครับ ผมจะรับฟังทุกๆคนเหมือนเพื่อนเหมือนพี่น้อง
ครับ อย่างน้อย