ช่วยคิดหน่อยค่ะ เราจะทำยังไงต่อไปดี

เราเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ตอนนี้อายุ 31 แล้วค่ะ ลูกชาย 6 ขวบ ตอนแรกเราอาศัยอยู่กับพ่อ ช่วงตั้งครรภ์ตอนนั้นเราอายุ 25. จนคลอด แต่เนื่องจากพ่อเรามีภรรยาใหม่ ก็มีปัณหากับภรรยาใหม่พ่อมาตลอด เราเลยตัดสินใจพาลูกมาอยู่กับแม่ สภาพความเป็นอยู่ค่อนข้างลำบาก เราเปิดร้านเสริมสวยเล็กๆรับผิดชอบเลี้ยงแม่เลี้ยงลูกมาตลอดจนลูกอายุ 6 ขวบ ก็พอกินไปวันๆแต่ไม่มีเงินเก็บเลยค่ะ เพราะเราหาเงินคนเดียว หลังๆเริ่มมีโควิดเจ้ามา ธุรกิจร้านเสริมสวยเราไปต่อไม่ได้เลยค่ะ อาทิตย์นึง มีลูกค้าคนนึงงี้ ทนมาเดือนนึงมันไม่ไหว บางวันต้องกินข้าวกับซอส กินไปร้องไห้ไป ท้อมากค่ะ เราเลยคิดหาที่พึ่ง ก็นึกได้ว่ายังมีพ่ออยู่ พ่อเราเป็นตำรวจ เมียใหม่มีร้านค้าสามร้าน มีกิจการที่กำลังไปได้ดี เราเลยพาลูกมาอยู่กับพ่อ หวังว่าจะเรียนรู้งานจากกิจการที่เค้าทำแล้วมาทำเป็นของตัวเอง มีเมื่อไหร่ค่อยไปรับแม่มาอยู่ด้วย ระหว่างอยู่กับพ่อก็ตั้งหน้าตั้งตาทำงานนะคะ ทำทุหอย่างอยากให้คนในบ้านรัก หวังเก็บเงินใส่บัญชีให้ได้เยอะๆ แต่ผิดคาด เราทำทุกอย่างจริงๆทั้งงานบ้าน งานร้าน แต่แทบจะไม่ได้เงินเลย นานๆทีเมียใหม่เค้านึกได้เค้าถึงให้ ให้แต่ละครั้ง ไม่เกิน 500 บอกก่อนว่าเมียใหม่พ่อมีอายุแล้วมีลูกติดที่อายุพอๆกับเรา สองคน หญิงและชาย ชื่อร้านชื่อรถชื่อบ้านของสองคนนี้หมดเลยนะคะ ด้วยความที่เค้าถือว่าทุกอย่างชื่อเค้า บางทีตะมีพูดบ่อยๆกับเราและลูกว่าของเค้านะ คือประมาณว่าลูกชายลูกสาวและลูกสะไภ้รวมถึงเมียใหม่พ่อไม่มีใครอยากให้เราอยู่อะค่ะ เราก็รู้ตัวแต่ก็อดทนหวังว่าสักวันนึงจะได้ออกมา แต่มันไม่ใช่ หลังๆเราอ่านหนังสือหวังสอบงานราชการด้วย ทำงานด้วย เราเหนื่อยกับการทำงานแล้วไม่ได้เงินด้วย เราเลยระบายกับพ่อ ก็เกิดเรื่องเลยค่ะ ทุกคนในบ้านเลยไม่ให้เราทำอะไร ไม่มีใครพูดกับเรา ช่วงนั้นเราก็อ่านหนังสือสอบตม.ด้วย เลยไม่สน ไม่ให้ทำอะไรก็ไม่ทำ จะอ่านหนังสืองี้ หลังๆหนักสุด เค้าพากันกินข้าวกินเนื้อย่างฟรืออะไรไม่เคยเรียกเราเลยนะ เราต้องออกมากินตอนทุกคนหลับแล้ว ส่วนลูกเราพ่อกับเมียใหม่ก็เอาไปด้วยเหมือนพยามแยกลูกออกจากเรา. ไม่รู้ทำไมเรารู้สึกแบบนั้น ปกติพ่อแม่เราก็ต้องอยากให้ลูกอยู่กับแม่ใช่ไหมคะ นอนกอดลูกเราก็ไม่ได้กอด เขาเอาไปตลอด ทุกวันนี้ลูกห่างเราเรื่อยๆ ล่าสุดโดนเมียใหม่พ่อด่าเราร้องไห้ ลูกก็มองเราร้องไห้โดยไม่รู้สึกอะไร เรารู้สึกแย่มากกับท่าทีลูกที่เปลี่บนแบบนี้ เลยตัดสินใจ จะกลับไปอยู่แถวบ้านแม่ดีไหมคะ หรอยู่นี่ต่อเราไม่มีเพื่อน ไม่มีใครคุยด้วย งานไมรมีทำ เงินไม่มี พ่อก็ช่วยอะไรไม่ได้ ตอนนี้ดูเหมือนเราจะเป็นตัวปัณหาของที่นี่ เราอยากใช้ชีวิตอยู่กับลูก ทำงานหาเงิน แต่ที่นี่มันทำให้เราเป็นแบบนั้นไม่ได้ ทุกคนช่วยเราทีค่ะ เราผิดอะไรตรงไหนบอกได้ เราควรทำอะไรยังไงต่อไปดี เงินไม่มี งานก็ไม่มี ตอนนี้หวังกลับไปหาแม่ ซึ่งอาจสบายใจ แต่ก็ไม่มีเงินอีก คิดหนักค่ะ มีวิธีไหนที่จะได้อยู่กับลูกสองคนบ้างไหมคะ เรารักลูกมาก ห่างหรือจากไปไหนไม่ได้ค่ะ