สวัสดีค่ะขอแทนตัวเองว่ามีนแล้วกันนะคะ
เรื่องมีอยู่ว่า มีนคบกับแฟนว่าเป็น 10 ปีแล้ว ตลอดระยะเวลาที่อยู่ด้วยกัน แฟนเป็นคนติดเกมส์ค่ะ ติดเพื่อน ไม่ทำงานนะคะ เล่นกมส์อยู่บ้านอย่างเด่ว แฟนมีนอายุ 28 ปี นะคะ ส่วนมีนอายุ 30 ปี เรามีลูกด้วยกัน 2 คน คนโต 7 ขวบ คนเล๊ก 1 ขวบ กำลังน่ารักเลยล่ะคะ มีนทำงานเลี้ยงครอบครัวมาตลอด จนมีปัญหาโรคโควิดระบาด มีนก็ตกงานค่ะ เลยตัดสินใจขอสามีให้เขาไปทำงาน มีนจะเลี้ยงลูกเอง ไม่ต้องจ้างพี่เลี้ยงยุ คำตอบที่ได้ ก้อคือเขาบอกว่า อย่ามาสั่งเขาถ้าเขาอยากทำเขาทำเอง แล้วเขาก้อบอกเราว่าเราทำงานมาตั้ง 6 ปี แล้วทำไมไม่ไปหางานทำใหม่...จะมาให้เขาไปทำงานประจำเขาทำไม่ได้หรอก....( เราก็แอบคิดน้อยใจ...งง...ว่านี่เราทำงานเลี้ยงลูกเลี้ยงเธอมาตั้งหลายปี เราขอแค่ให้เธอทำเพื่อเราเพื่อลูกบ้างไม่ได้หรอ )
เลยเผลอปากออกไปว่า ถามจริง? เธอรักเรารักลูกไหม ทำไมเธอถึงไม่มีความรับผิดชอบเลย เราทนอยู่กับเธอมา ยอมนิสัยแย่ๆ ก้อเพราะอยากให้เราเป็นครอบครัว...ทำไมเป็นคนแบบนี้ ???
เขาก็บอกว่า ใช้คำว่าทนกับ กรูหรอ ถ้าไม่อยากทนก็กลับไปอยุ่กับพ่อแม่ ไปให้พ้นๆชีวิตเขา เขาบอกว่าเขาจะได้หมดตัวคอยขัดความสุขเขาสักที
เราก้ออึ่งว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น เขารักเราอยู่ไหม กับการที่เราบอกเขาให้ช่วยไปทำงานบ้าง แค่นี้มันถึงขนาดต้องไล่กันเลยหรอ เราก้อนั่งคิดในสิ่งที่เขาพูด ถ้าเราไปจริงๆ แล้วลูกล่ะ ลูกจะเป็นยังไง แล้วตัวเขาล่ะ ถ้าไม่มีเราเขาจะอยู่ยังไง ใครจะคอยดุแลเขา แล้วระยะเวลา 10 ปีที่อยู่ด้วยกันมามันคืออะไร คำถามมากมายเกิดขึ้นในหัวเรา
เราเลยตัดสิ้นใจคุบกับแม่กับพ่อว่าจะเอายังไงดี พ่อกับแม่ก้อร้องไห้แล้วบอกกับเราว่ากลับบ้านเราเถอะลูก แม่กับพ่อเห็นลูกทำงานเหนื่อยทำงานเรื่องครอบครัวมามากแล้ว พ่อกับแม่พูดอีกอย่างว่า คนที่เป็นสามีเป็นพ่อของลูก จะไม่ทำตัวอยู่แบบนี่อยู่เป็น 10 ปีหรอก มีลูกก้อต้องคิดได้แล้ว พ่อกับแม่ไม่อยากให้เลิกกันหรอก แต่ถ้ามันเหนื่อยมากก้อหยุดพอแค่นี้
เราใช้เวลานั่งคิดอยู่ 2 วันแล้วว่าจะเอายังไงดี.....ถ้าเราไปจากตรงนี้ก้อคือเราจะไมมีวันได้กลับมาอยู่ตรงนี้ได้อีกแล้ว ไม่มีคำว่าครอบครัวของเราอีกต่อไปแล้ว....เราจะไม่รู้ว่าเราจะทำไงดีจริงๆ เราควรจะจบแค่นี้หรือไปต่อ........
เราควรจบชีวิตคู่หรือไปต่อดี
เรื่องมีอยู่ว่า มีนคบกับแฟนว่าเป็น 10 ปีแล้ว ตลอดระยะเวลาที่อยู่ด้วยกัน แฟนเป็นคนติดเกมส์ค่ะ ติดเพื่อน ไม่ทำงานนะคะ เล่นกมส์อยู่บ้านอย่างเด่ว แฟนมีนอายุ 28 ปี นะคะ ส่วนมีนอายุ 30 ปี เรามีลูกด้วยกัน 2 คน คนโต 7 ขวบ คนเล๊ก 1 ขวบ กำลังน่ารักเลยล่ะคะ มีนทำงานเลี้ยงครอบครัวมาตลอด จนมีปัญหาโรคโควิดระบาด มีนก็ตกงานค่ะ เลยตัดสินใจขอสามีให้เขาไปทำงาน มีนจะเลี้ยงลูกเอง ไม่ต้องจ้างพี่เลี้ยงยุ คำตอบที่ได้ ก้อคือเขาบอกว่า อย่ามาสั่งเขาถ้าเขาอยากทำเขาทำเอง แล้วเขาก้อบอกเราว่าเราทำงานมาตั้ง 6 ปี แล้วทำไมไม่ไปหางานทำใหม่...จะมาให้เขาไปทำงานประจำเขาทำไม่ได้หรอก....( เราก็แอบคิดน้อยใจ...งง...ว่านี่เราทำงานเลี้ยงลูกเลี้ยงเธอมาตั้งหลายปี เราขอแค่ให้เธอทำเพื่อเราเพื่อลูกบ้างไม่ได้หรอ )
เลยเผลอปากออกไปว่า ถามจริง? เธอรักเรารักลูกไหม ทำไมเธอถึงไม่มีความรับผิดชอบเลย เราทนอยู่กับเธอมา ยอมนิสัยแย่ๆ ก้อเพราะอยากให้เราเป็นครอบครัว...ทำไมเป็นคนแบบนี้ ???
เขาก็บอกว่า ใช้คำว่าทนกับ กรูหรอ ถ้าไม่อยากทนก็กลับไปอยุ่กับพ่อแม่ ไปให้พ้นๆชีวิตเขา เขาบอกว่าเขาจะได้หมดตัวคอยขัดความสุขเขาสักที
เราก้ออึ่งว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น เขารักเราอยู่ไหม กับการที่เราบอกเขาให้ช่วยไปทำงานบ้าง แค่นี้มันถึงขนาดต้องไล่กันเลยหรอ เราก้อนั่งคิดในสิ่งที่เขาพูด ถ้าเราไปจริงๆ แล้วลูกล่ะ ลูกจะเป็นยังไง แล้วตัวเขาล่ะ ถ้าไม่มีเราเขาจะอยู่ยังไง ใครจะคอยดุแลเขา แล้วระยะเวลา 10 ปีที่อยู่ด้วยกันมามันคืออะไร คำถามมากมายเกิดขึ้นในหัวเรา
เราเลยตัดสิ้นใจคุบกับแม่กับพ่อว่าจะเอายังไงดี พ่อกับแม่ก้อร้องไห้แล้วบอกกับเราว่ากลับบ้านเราเถอะลูก แม่กับพ่อเห็นลูกทำงานเหนื่อยทำงานเรื่องครอบครัวมามากแล้ว พ่อกับแม่พูดอีกอย่างว่า คนที่เป็นสามีเป็นพ่อของลูก จะไม่ทำตัวอยู่แบบนี่อยู่เป็น 10 ปีหรอก มีลูกก้อต้องคิดได้แล้ว พ่อกับแม่ไม่อยากให้เลิกกันหรอก แต่ถ้ามันเหนื่อยมากก้อหยุดพอแค่นี้
เราใช้เวลานั่งคิดอยู่ 2 วันแล้วว่าจะเอายังไงดี.....ถ้าเราไปจากตรงนี้ก้อคือเราจะไมมีวันได้กลับมาอยู่ตรงนี้ได้อีกแล้ว ไม่มีคำว่าครอบครัวของเราอีกต่อไปแล้ว....เราจะไม่รู้ว่าเราจะทำไงดีจริงๆ เราควรจะจบแค่นี้หรือไปต่อ........