สวัสดีค่ะ เนื่องจากไม่ได้ตั้งกระทู้มานานมากแล้วครั้งนี้เลยคิดว่าขอตั้งสักกระทู้หนึ่ง เพราะมันไม่รู้จะไปทางไหนดี ระบายกับใครก็ไม่ค่อยได้ พูดให้เขาฟังเหมือนเขาจะเข้าใจแต่ก็..ไม่ ทรมานมาก
เหมือนมันสะสมความเครียดทบต้นทบดอกมาเรื่อยๆจน ตอนนี้อาการมันหนักขึ้นเรื่อยๆจนหาทางออกไม่เจอ ตัดสินใจไม่ได้ ปรึกษาใครก็ไม่ได้
เอาช่วงแรกๆเลยนะคือปัญหาเรื่องงาน ช่วงต้นปีนี้หัวหน้าลาออกอย่างกระทันหัน ซึ่งวันถัดมาเรามีกำหนดลางานกลับบ้านพอดี งานก็เยอะเพิ่มขึ้นจากที่เยอะอยู่แล้ว ตอนแรกเกือบจะไม่ได้กลับ สุดท้ายก็เลือกลากลับบ้านอยู่ดี ตั้งแต่อยู่กับหัวหน้าคนนี้ เราทำงานให้เขาแทบจะทุกอย่าง ทั้งเรื่องเอกสาร แปล ประชุม และงานจิปาทะอื่นๆ แต่เราก็มีบ่นๆกับเพื่อนร่วมงานบ้างนะ. แต่คิดว่าไม่เป็นไร เพราะเราก็ชอบทำงาน
แต่มันมีเรื่องพีคสุดคือ มีวันหนึ่งเรานั่งทำงานตั้งแต่เช้าจนเทือบจะลืมไปทานข้าวเที่ยง และงานๆนั้นเป็นงานหลักของเขาแต่เขามาเร่งให้เราทำ ซึ่งถ้าเขาสอนงานบ้างมันก็เป็นการดีด้วยที่เราจะได้ศึกษางานไปด้วยถูกไหม แต่นี้เขาไม่สอนอะไรเลย แล้วยังมาเร่งให้เสร็จ ตอนเที่ยงเดินมาเคาเตอร์นั่งข้างๆเราแล้วหาว หาวแบบคนนอนกลางวันเสร็จ แล้วพูดว่าวันนี้พี่นอนทั้งวันเลย เหนื่อยๆ นอนจนเหนื่อย แล้วคิดดูว่า เราต้องรู้สึกยังไง ปรี๊ดดดดดสิคะ 🙄😡😡ถามว่า..เป็นครั้งแรกของเขาไหม บอกเลยว่าไม่ใช่ เขาเป็นแบบนี้บ่อยมาก แต่เขาแค่ไม่พูดออกมาว่านอกลางลางวัน และเวลาจะติดต่อประสานงาน แทบจะโทรหาเขาไม่ติด 1.ยกหูโทรศัพท์ออก 2.ปิดมือถือ ตอนนั้นคือโมโหมาก และแทบทุกครั้งที่มีประชุม ต้องเรียกเราเข้าไปด้วย ไม่ว่าจะวันทำงานหรือวันพัก ก็ต้องไป เป็นแบบนี้นานๆเข้าเราเลยเบื่อ ตอนที่รู้ว่าเขาจะออก คนที่เขียนใบลาออกให้ก็คือเราเอง ตอนที่เข้าออก มันประจบเหมาะกับตอนที่เราจะลากลับบ้านตอนที่เราจะลากลับบ้าบตอนที่เราจะลากลับบ้าน เลยคิดว่าถ้ากลับมาทำงานคงไม่เจอเขาแล้ว แต่ดันกลับมาแล้วเจอ เพราะหัวหน้าใหญ่เรียกตัวกลับมาให้เครียงานเสร็จ แล้วก็วนมาลูบเดิมแปะ จนเราเองก็เครียดแบบไม่รู้ตัว สุดท้ายเขาก็ออกไป
ควรไปต่อหรือพอแค่นี้ (ขอระบายหน่อย)
เหมือนมันสะสมความเครียดทบต้นทบดอกมาเรื่อยๆจน ตอนนี้อาการมันหนักขึ้นเรื่อยๆจนหาทางออกไม่เจอ ตัดสินใจไม่ได้ ปรึกษาใครก็ไม่ได้
เอาช่วงแรกๆเลยนะคือปัญหาเรื่องงาน ช่วงต้นปีนี้หัวหน้าลาออกอย่างกระทันหัน ซึ่งวันถัดมาเรามีกำหนดลางานกลับบ้านพอดี งานก็เยอะเพิ่มขึ้นจากที่เยอะอยู่แล้ว ตอนแรกเกือบจะไม่ได้กลับ สุดท้ายก็เลือกลากลับบ้านอยู่ดี ตั้งแต่อยู่กับหัวหน้าคนนี้ เราทำงานให้เขาแทบจะทุกอย่าง ทั้งเรื่องเอกสาร แปล ประชุม และงานจิปาทะอื่นๆ แต่เราก็มีบ่นๆกับเพื่อนร่วมงานบ้างนะ. แต่คิดว่าไม่เป็นไร เพราะเราก็ชอบทำงาน
แต่มันมีเรื่องพีคสุดคือ มีวันหนึ่งเรานั่งทำงานตั้งแต่เช้าจนเทือบจะลืมไปทานข้าวเที่ยง และงานๆนั้นเป็นงานหลักของเขาแต่เขามาเร่งให้เราทำ ซึ่งถ้าเขาสอนงานบ้างมันก็เป็นการดีด้วยที่เราจะได้ศึกษางานไปด้วยถูกไหม แต่นี้เขาไม่สอนอะไรเลย แล้วยังมาเร่งให้เสร็จ ตอนเที่ยงเดินมาเคาเตอร์นั่งข้างๆเราแล้วหาว หาวแบบคนนอนกลางวันเสร็จ แล้วพูดว่าวันนี้พี่นอนทั้งวันเลย เหนื่อยๆ นอนจนเหนื่อย แล้วคิดดูว่า เราต้องรู้สึกยังไง ปรี๊ดดดดดสิคะ 🙄😡😡ถามว่า..เป็นครั้งแรกของเขาไหม บอกเลยว่าไม่ใช่ เขาเป็นแบบนี้บ่อยมาก แต่เขาแค่ไม่พูดออกมาว่านอกลางลางวัน และเวลาจะติดต่อประสานงาน แทบจะโทรหาเขาไม่ติด 1.ยกหูโทรศัพท์ออก 2.ปิดมือถือ ตอนนั้นคือโมโหมาก และแทบทุกครั้งที่มีประชุม ต้องเรียกเราเข้าไปด้วย ไม่ว่าจะวันทำงานหรือวันพัก ก็ต้องไป เป็นแบบนี้นานๆเข้าเราเลยเบื่อ ตอนที่รู้ว่าเขาจะออก คนที่เขียนใบลาออกให้ก็คือเราเอง ตอนที่เข้าออก มันประจบเหมาะกับตอนที่เราจะลากลับบ้านตอนที่เราจะลากลับบ้าบตอนที่เราจะลากลับบ้าน เลยคิดว่าถ้ากลับมาทำงานคงไม่เจอเขาแล้ว แต่ดันกลับมาแล้วเจอ เพราะหัวหน้าใหญ่เรียกตัวกลับมาให้เครียงานเสร็จ แล้วก็วนมาลูบเดิมแปะ จนเราเองก็เครียดแบบไม่รู้ตัว สุดท้ายเขาก็ออกไป