เทศกาลกับเพื่อนหรือครอบครัว

ไม่อยากมีชีวิตแล้วค่ะเหนื่อยแล้วชีวิตนี้ไม่เคยมีไรดีไม่มีครอบครัวที่เป็นเซฟโซนได้ อยากเดินออกไปตามทางตัวเองเลือกชีวิตเองแต่เราก็แค่เด็กคนนึงที่กำหนดชีวิตตัวเองไม่ได้เวลาเครียดเหนื่อยท้ออยากระบายก็ไม่ร

เราจะมาเล่าเกี่ยวกับเรื่องครอบครัวของเราเองนะคะ เราก็เป็นเด็กธรรมดาๆคนนึงที่เติบโตมาในสภาพครอบครัวที่ค่อนข้างดี เราจะมีพี่ชายอยู่คนนึง เวลาเรามีของอร่อยๆหรือมีอะไรดีๆเราก็จะแบ่งให้พี่ชายเราตลอด เราเสี

เราเป็นคนที่เข้าสังคมไม่ได้ค่ะ เคยมีเรื่องที่เกิดขึ้นจนไม่อยากเข้าสังคมอีกเลยตั้งเเต่นั้นมา เราใช้เงินเพื่อเเก้ปัญหามาตลอด อย่างเช่นเรื่องเรียน เราเรียนกศน. เวลามีเรียนก็เลี่ยงที่จะไม่ไปค่ะ เเต่เลือ

พอดีว่าหนูอายุ14หรือม.2 แต่ด้วยความที่ทางบ้านไม่ใช่เซฟโซนสำหรับหนูและผู้ปกครองเขาก็ยินดีถ้าหนูจะไปใช้ชีวิตด้วยตัวเอง ซึ่งหนูมีแผลนว่าจะหาที่เรีย3และที่ต่างจังหวัดและย้ายไปใช้ชีวิตเองค่ะ พี่ๆ น้า อา พอ

สวัสดีค่ะเราเป็นคนนึงที่ไม่มีเซฟโซนเลยทุกครั้งที่เราทุกข์เราไม่มีที่ปรึกษาหรือระบายเลยแม้แต่ครอบครัวก็ไม่ใช่เซฟโซนของเราเพื่อนก็ไม่ใช่เซฟโซนของเราเพราะเรามีประสบการณ์แย่ๆกับเรื่องพวกนี้ตลอดเลยเราเลยไม

เราเกลียดครอบครัว เพราะเขาไม่ใช่เซฟโซนของเราค่ะเรามักคิดที่ไม่อยากอยู่บ้านเพราะกลับมาก็ทะเลาะเจอแต่คำพูดแย่ๆ แล้วเราเคลียดีหลายเรื่องมากๆ

สำหรับหนูก็คือห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆและก็มือถือคือเซฟโซนที่ดีที่สุด อยู่กับครอบครัวไม่ได้รับอิสระ อธิบาย=เถียง หนูอยู่กับยายที่ต่างจังหวัดมาตั้งแต่เด็ก แล้วมีมีครั้งหนึ่งหนูได้ย้ายไปอยู่กับแม่ที่กรุงเทพฯ

สวัสดีค่ะ ขออนุญาตเข้าเรื่องเลยแล้วกันนะคะ คือเราเป็นคนนึงที่ออกจากเซฟโซนหรือไม่กล้าทำอะไรใหม่ ๆ เลยค่ะ อาจจะเพราะเมื่อก่อนเจอแต่ความผิดหวังหรือพอตั้งใจจะทำอะไรก็ไม่สำเร็จเลยค่ะ บางครั้งอาจจะสำเร็จแต่

ขอโทษที่พิมพ์วกๆวนๆนะคะขอปิดกระทู้ค่ะ