สวัสดีค่ะ เรากับแฟนพึ่งคบกับมาได้ไม่นาน เราคบกันมาแบบงงๆ ตั้งแต่เจอกันครั้งแรกเขาก็พพาเราอยู่บ้านเขาเลย อยู่ไปได้สักพักเขาก็มีปัญหากับครอบครัว เขาพาเราออกมาอยู่ข้างค่ะ พามาอยู่ห้องเพื่อนเขา ตัวเขาเองก็ไม่ได้ทำงาน ส่วนเราก็ทำงานแบบเป็นจ็อบ เราอดทนกับความลำบาก ไม่มีข้าวกิน ยอมอยู่แบบนั้นเพราะเรารู้สึกว่ารัก จนวันนี้เราฝากงานให้เขากับแม่เราเป็นงานโกดีงแบบรายวัน พอกลับมาาเราก็ทะเลาะ เพราะเราเดินออกมาด฿ดบุหรี่ เขาโกรธมาก เขาจะเดินจากร่มเกล้า-ไปอ่อนนุช เราก็เดินตามไปกลับเกือบ5กิโล เพื่อขอให้เขายอมนั่งรถกลับ เพราะเราเป็นคนพาเขาออกมาที่นี่ เราก็ต้องพาเขากลับ เพราะแค่นี้เราก็พาชีวิตเขามาลำบากกับเรามามากพอแล้ว เขากลับไม่ฟังอะไรที่เราพูดเลย จนเราร้องไห้เขาถึงยอมหยุดแล้วถามเราว่าไม่อายคนบ้างหรอ เป็นบ้าไง กลับบ้านไปเดี๋ยวเดินกลับเองไม่ต้องมายุ่ง เราก็เดินตามเขาไปแบบนั้นจนเขายอมใจอ่อนกลับมารอรถกับเรา แล้วเขาก็ขอโทษทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เรื่องแบบนี้ไม่ได้เกิดครั้งแรก หรือเป็นเพราะตัวเรางี่เง่ามากเกินไป แรกๆตอนอยู่บ้านเขาจะออกไปนั่งเล่นกับเพื่อนถ้าไม่มีเราเขาก็ไม่ไป แต่หลังๆมา ไม่มีเราไปเขากลับดีใจดูมีความสุขมากว่าตอนที่มีเราไปซะอีก สัญญาจะกลับบ้านกี่โมงก็ไม่เคยตรงเวลาเลท2-3ชม.ตลอด แล้วก็กลับมาพร้อมกับเขาว่าขอโทษกอดแล้วจุ๊บ ทุกอย่างมันวนลูปอยู่แค่นี้ จนทุกวันนี้เรายังถามตัวเองอยู่เลย ว่าทำไมชีวิตเราต้องมาเจออะไรแบบนี้ ทำไมคนที่ตั้งใจจะรักถึงไม่สมหวังในความรัก เราเหนื่อย บ้านตัวเองเราก็อยากกลับ แต่ที่บ้านเขาไม่เอาเราแล้ว เขาบอกออกไปแล้วต้องไปให้รอด แต่ตอนนี้มันเหนื่อยมากจริงๆ เราควรทำยังไงดี ต้องแก้ปัญหาแบบไหน เราต้องอดทนรอให้เขากลับมาเป็นแบบเดิมไหม ในเมื่อเราไม่มีทางเลือกขนาดนั้นเราต้องจมอยยู่แบบนี้ต่อไปใช่ไหม
ควรทำยยังไงต่อกับความสัมพันธ์ครั้งนี้ดีคะ?