ในยุคที่ใครๆก็มีภาระกัน ผมขอไม่พูดเกี่ยวกับปัญหานะครับ เพราะไม่ชอบคนที่มองปัญหาคนอื่นเล็ก
เหนื่อย… ถามว่าเหนื่อยขนาดไหน จะร้องไห้ก็ไม่มีแรง จะโกรธจะโวยวายก็ทำไม่ไหว อารมณ์คือนั่งมึนๆแบบdead insideเลยล่ะครับ
ถ้าอยู่บ้านก็คือนอนมองเพดานเงียบๆ บางคนอาจจะเปิดเพลง กินข้าว หาไรทำ แต่ผมเหนื่อยขนาดที่นอนเป็นผักบนเตียงได้ทั้งวันอ่ะ
กลับจากทำงานเอากระเป๋าวางก็ล้มลงเตียงเลย แว่นกับเสื้อคลุมก็ไม่ถอด มันไม่ใช่แค่เหนื่อยกายอ่ะ มันเหนื่อยใจด้วย เพราะโดนกดดันหลายเรื่อง
ไปทำงานก็มีแต่คนบอกให้ทำหน้าดีๆหน่อย ผมก็ถามว่าทำไม เขาก็บอกว่า เหมือนไม่มีแววตาอ่ะ บางคนก็ถามนะว่าผมเป็นอะไร ผมก็เหนื่อยจะเล่า เล่าไปก็เจอแต่"เรื่องแค่นี้เอง" ถ้ามองเป็นเรื่องๆมันก็ไม่เท่าไหร่ไง แต่มันสุมๆเข้ามาหลายเรื่อง แต่ละเรื่องมันไม่ใช่เรื่องที่ไปทำแล้วจบ มันต้องใช้เวลาเหมือนการทำงานอ่ะครับ
เหนื่อย แต่ไม่รู้ตะอธิบายยังไง
เหนื่อย… ถามว่าเหนื่อยขนาดไหน จะร้องไห้ก็ไม่มีแรง จะโกรธจะโวยวายก็ทำไม่ไหว อารมณ์คือนั่งมึนๆแบบdead insideเลยล่ะครับ
ถ้าอยู่บ้านก็คือนอนมองเพดานเงียบๆ บางคนอาจจะเปิดเพลง กินข้าว หาไรทำ แต่ผมเหนื่อยขนาดที่นอนเป็นผักบนเตียงได้ทั้งวันอ่ะ
กลับจากทำงานเอากระเป๋าวางก็ล้มลงเตียงเลย แว่นกับเสื้อคลุมก็ไม่ถอด มันไม่ใช่แค่เหนื่อยกายอ่ะ มันเหนื่อยใจด้วย เพราะโดนกดดันหลายเรื่อง
ไปทำงานก็มีแต่คนบอกให้ทำหน้าดีๆหน่อย ผมก็ถามว่าทำไม เขาก็บอกว่า เหมือนไม่มีแววตาอ่ะ บางคนก็ถามนะว่าผมเป็นอะไร ผมก็เหนื่อยจะเล่า เล่าไปก็เจอแต่"เรื่องแค่นี้เอง" ถ้ามองเป็นเรื่องๆมันก็ไม่เท่าไหร่ไง แต่มันสุมๆเข้ามาหลายเรื่อง แต่ละเรื่องมันไม่ใช่เรื่องที่ไปทำแล้วจบ มันต้องใช้เวลาเหมือนการทำงานอ่ะครับ