เมื่อลูกคนเดียวต้องรับผิดชอบชีวิตที่เหลือของพ่อ (ที่เลิกกับแม่) ขอคำแนะนำค่ะ

เราไม่เข้าใจพ่อเราค่ะ....

คือเค้าเลิกกับแม่ไปตั้งแต่ประถม
แม่เราเป็นคนส่งเสียเราเรียน (แม่เป็นข้าราชการครู)
ก็พอเข้าใจเพราะพ่อรายได้น้อย (แต่ครอบครัวพ่อพื้นเพคือรวย)
เค้าจะให้เงินค่าขนมไม่มาก
หรือไปรับ-ส่ง ... ไม่ได้ให้ค่าเทอม

แต่ก็ถือว่าเป็นพ่อที่ดีไม่มีปัญหา รักกันดี มีอะไรก็ช่วยเหลือตามกำลัง
ปัญหาเดียวคือตลอดชีวิตเค้าไม่ได้ช่วยเรื่องเงินแม่เท่าที่ควร
แต่มันก็แอบเจ็บใจบ้างที่เค้าบอกว่า
"เค้ายกเราให้แม่ไปแล้ว" โอ้ววว กรี๊ดดด
และเค้าเองก็มีลูกหลายคนนอกจากเรา คือพี่ชายต่างแม่ (พ่อก็ไม่ได้เลี้ยงดู)
และน้องชายต่างแม่ (พ่อก็ไม่ได้เลี้ยงดูเป็นหลักอีกเช่นกัน)

----------
แม่ก็เลี้ยงเราดี ส่งเสียเราจนจบสูง (ป.ตรีอินเตอร์ / โท ม.ท้อปอินเตอร์ในไทย)
และสร้างบ้าน ซื้อรถ บนที่ดินตกทอดของตา-ยาย 
เรียกว่าอนาคตน่าจะไปได้ดี
พ่อเราก็พลอยเห่อไปกับความสำเร็จก้าวแรกของเราด้วย 
.
.
.
แต่เรียนจบ เรากับแม่ตัดสินใจ จะหันเหชีวิตไปทางธรรม (สุดท้ายเพื่อบวช)
เพราะชีวิตที่ผ่านมามันค่อนข้างบัดซบ ผ่านเรื่องราวอะไรกันมามากมาย
ผ่านปัญหาครอบครัว จนเราตัดสินใจว่า เราจะไม่มีครอบครัว
ไม่มีลูก ไม่ต้องเกิดมาเป็นลูกเพื่อผูกพันกับใครทั้งนั้น
เรากับแม่ จึงไปทำงานเพื่อการกุศลในระยะหลังมานี้

ใครเดือดร้อน.... พ่อเราจ้า

โอโห ดราม่ามาก ทั้งด่าแรง (อันนี้ให้อภัยไปหลายรอบ)
ทั้งกดดดันเรา เช่น ให้เราเปลี่ยนงาน
คอยโทรมาเช็ค มายุให้เราซื้อที่ ซื้อรถ ซื้อบ้าน หางานใหม่
เค้าจะคอยพูดให้เรารู้สึกผิด รู้สึกแย่
เช่น ทำงานมาหลายปีแล้วยังไม่มีเงิน ทำไมไม่มีความก้าวหน้าในชีวิต เป็นต้น

แต่มันก็เข้าตัวเขาทั้งหมด เพราะเขาไม่ได้สร้างอะไรไว้ให้เราเลยที่เป็นปัจจัย 4 หรือเงิน
และไม่มีมรดกอะไร ... 
------------------------------------------

เราจะหมดข้อโต้แย้งในการมองพ่อเราในแง่ดีแล้วค่ะ
ช่วยให้กำลังใจเราทีค่ะ 
สิ่งเดียวที่เรากำลังทำ คือ หาเงินไว้มากๆ 
แต่สิ่งที่บั่นทอนสุดๆ คือ พ่อเราคอยโทรมากดดันถามเรื่องการเงินเราค่ะ
บางครั้งเราก็สับสน ว่าเราเป็นลูกที่ไม่ดีหรือเปล่า
แต่พ่อเราก็เกินไปค่ะ ...... เนี่ยค่ะ จะเป็นไบโพล่าแล้วค่ะ 5555

ขอบคุณทุกความเห็นค่ะ
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่