อาการแบบนี้ควรทำอย่างไร

คือเรามีอาการแบบนี้ตั้งแต่พ่อแม่แยกทางกันมันเป็นการแยกกันไม่ดีเลยอ่ะแต่ตอนนั้นคิดแค่ว่าเราคงอึดอัดมั่งเลยอยากหลุดมาจากบ้านหลังนั้น. ตั้งแต่จำความได้บ้านเป็นที่ๆเราไม่อยากอยู่ที่สุด ได้เรียนอยู่หอก็ไม่เคยอยากกลับบ้านเลย อาการมันคือเห็นภาพพ่อแม่แล้วก็ตัวเองอ่ะเห็นทุกๆเหตุการณ์ขึ้นมาในที่ต่างๆวนในหัวทุกวัน ร้องไห้บ่อยมากอ่ะไม่รู้เหมือนกันมันตีกันในหัว จากที่รู้สึกแบบนั้นอ่ะไม่อยากออกไปเจอใครเลยชอบอยู่ในห้องมืดๆเงียบๆ แต่ที่แปลกทุกครั้งที่ร้องเราชอบเดินไปหน้ากระจก เราบอกมันว่าน่าสงสารเนอะร้องใหญ่เลย แลกกันใหม่ไหวป่าวโอเคป่าวเหนื่อยล่ะสิท้อใช่ไหมไม่มีใครข้างๆใช่ไหมทนเท่าที่ไหวนะไม่ไหวก็พักได้แล้ว มันทำไห้กระทบเยอะมากนอนก็ไม่หลับ วันๆนึงนอนได้ไม่ถึงชั่วโมง แล้วเป็นคนอารมณ์ร้อนขึ้นมากอยากเตะอยากทุบคนๆไหนก็ตามก็มาลงกับตังเองเอาเข็มจิ้มแขนย้ำๆๆๆๆๆ แล้วเขียนระบายในกระดาษแต่เขียนไม่เข้าใจหรอกมันงงๆเขียนเสร็จก็เอาเลือดที่จิ้มๆแขนอ่ะมาทาแล้วเก็บใส่กล่องไว้เป็นแบบนี้ทุกวัน เต็มไป60กว่ากล่องล่ะ พอกล่องเต็มก็เอาไปเผามันเหนื่อยมันท้อมันไม่อยากอยู่อ่ะทรมาณมากนะ ตายในความคิดตัวเองทุกๆวัน คิดวิธีตายแบบตายเดียวนั้นทุกคืน ไม่รู้มันคืออะไรรู้แค่ว่าเหนื่อยสงสารตัวเองต้องร้องต้องรู้สึกไม่ดีทุกวันทุกเจ็บแขนตลอดแต่ไม่มีใครอยู่ข้างๆเลยสักคนไม่มีเลย