ตอนนี้ฉันควรรู้สึกยังไง?

มีผู้ชายคนหนึ่งเขาเข้ามาในชีวิตฉัน พยายามทักหาฉันมาโดยตลอดในระยะเวลา3ปี ตอนนั้นฉันอยู่ม.3เองค่ะ แต่ตอนที่เขาทักมาเขาใช้อีกเฟสทักมาหาฉัน ไม่ให้เรารู้ว่าเขาเป็นใคร แต่ฉันเองก็รู้ว่าเขาเป็นใครเพราะเราไปส่องเฟสเขา เขามีแฟนแล้วค่ะแต่งงานแล้วด้วยแต่ก็ทักมาหาฉันอยู่อย่างนั้น บางครั้งก็มาๆหายๆบ้าง ตอนนั้นฉันก็ยังไม่ได้เล่นด้วยไม่ได้สนใจอะไรกับเขามาก แต่เขาก็ยังทักมาหาเรื่อยๆ ฉันก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง จนฉันจะขึ้นปวช.ปี2 ฉันต้องไปฝึกงานแล้วฉันก็บอกเขา เขาก็ถามฉันว่าฉันฝึกที่ไหน พักหอกับใคร ไปอยู่หอวันไหน ถามสารทุกข์สุกดิบ​เหมือนอารมณ์​ของคนที่เป็นห่วง เวลาฉันไปไหนกลับจากที่ฝึกงานเขาก็บอกกับฉันว่ากลับดีๆนะ กินไรยัง หาไรกินด้วยนะ เป็นห่วงต่างๆนาๆ ฉันคิดเสมอว่าคำเหล่านี้เป็นเพียงแค่คำพูดที่เขาหลอกให้เรารู้สึกดีด้วย เเต่พอนานเข้า ฉันเริ่มคุยกับเขาอย่างจริงจังเขาก็เริ่มถามฉันบ่อยๆว่าตกลงฉันรู้จักเขาหรือป่าวเพรทะเขาก็คิดตะหงิด​ในใจว่าฉันต้องรู้แน่ๆว่าเขาเป็นใครเราขก.ที่จะบอกว่าไม่รู้จักเขาอีกต่อไปแล้ว เราเลยบอกเขาไปว่าเรารู้ว่าเขาเป็นใคร ตั้งแต่นั้นมา เขาก็อยู่คุยกับฉันมาโดยตลอดแต่เขาก็ถามนะคะว่าทำไมฉันยังคุยกับเขาอยู่ แต่ฉันก็ไม่เคยบอกความจริงกับเขาเลยว่าทำไมฉันยังคุยกับเขา ทุกครั้งที่เขาไม่ทักมาฉันไม่เคยเลยที่จะไม่คิดถึงเขา แต่ฉันก็ไม่กล้าจะพูดออกไป เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าเขามีเจ้าของแล้ว ฉันฝึกงาน9เดือนค่ะ แต่พอฝึกได้แค่สามเดือนฉันก็ออกจากหอย้ายกลับไปอยู่บ้านเพราะอยู่ที่บ้านได้ใช้ค่าใช้จ่ายน้อยกว่าตอนที่อยู่หอ ประเด็นคือเขาอยู่ข้างๆ​บ​้านฉันนี่เอง พอฉันย้ายกลับมาอยู่บ้านเขาก็บอกฉันว่าถ้าวันไหนเขาว่างงานส่งของน้อยเขาจะไปส่งฉันที่ทำงานเขา แต่ตอนแรกฉันก็ยังไม่ตอบตกลงจนเขาพูดบ่อยๆซ้ำจนฉันยอมตอบตกลง เขาก็ไปส่งฉันจริงๆนะคะ ที่ผ่านมาสิ่งที่เขาทำให้กับฉันมันดีมากๆเลย ทุกครั้งที่ฉันเลิกงานกลับย้านดึกๆเขาก็อยู่คุยเป็นเพื่อนกับฉันตลอด บางครั้งเขาก็ถามว่าฉันรักเขาไหม ฉันรักเขาค่ะ รักมากๆ เพราะสิ่งที่เขาทำให้กับฉันมันทำให้ฉันรักเขา เขาบอกรักฉันทุกครั้งเมื่อมีโอกาส เเละทุกครั้งเมื่อฉันยังมีโอกาสฉันไม่เคยบอกรักเขากลับเลย เพราะฉันรู้ว่าฉันกับเขาเป็นไปกันไม่ได้ มันเป็นอะไรที่แย่มากจริงๆ ฉันน้อยใจมากเวลาที่เขาไม่ค่อยสนใจฉันในบางครั้ง แต่ฉันก็เขาใจเพราะเวลาที่เขาอยู่กับเเฟนของเขา เขาก็พยายามทักหาฉันตลอด วันไหนที่เขาไม่ว่างเขาก็พยายามหาเวลาว่างมาให้เพื่อที่ฉันจะได้คุยกัน จนมาวันหนึ่งเขาไปเที่ยวที่เกาะช้างไปกับครอบครัว และคืนนั้นแฟนเขาจับได้ว่าเราคุยกัน แฟนเขาโทรมาหาฉันแล้วเหมือนว่าเขาเคลียร์​เองไม่ได้ เลยให้แม่เขาโทรมาคุยกับฉัน เเล้วเราก็เลิกคุยกันเพราะฉันเช่าบ้านแฟนเขาอยู่ฉันไม่อยากมีปัญหา​ให้เรื่องมันบานปลายฉันไม่อยากให้พ่อแม่มารับรู้อะไรเรื่องพวกนี้ ฉันคิดไว้ตลอดว่าวันนี้มันต้องมาถึง แล้วมันก็มาถึงเร็วจริงเราพึ่งจะคุยกันจริงๆจังๆได้ไม่กี่เดือนเองเราก็ต้องเลิกคุยกันแล้ว ฉันเสียใจมากที่ต้องเลิกคุยกับเขาเพราะที่ผ่านมาฉันมีเขามาโดยตลอด ฉันก็ได้แต่ถามกับตัวเองว่าแล้วต่อไปนี้จะไม่มีเขาอีกแล้วจริงๆหรอ ฉันร้องไห้หลายวันเพราะคิดถึงเขา พอผ่านไปสองอาทิตย์​ฉันก็ยังคิดถึงเขาอยู่เหมือนเดิมจนเขาสมัครอีกเฟสทักมาหาฉันเขาทักมาขอโทษ ฉันก็ไม่ได้โกรธ​อะไรเขา เพราะฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะโกรธ​เขาไปทำไม ฉันรู้นะคะว่าสิ่งที่ฉันกับเขาทำอยู่มันผิด แต่ฉันทำใจไม่ได้จริงๆว่าสักวันนึงต้องอยู่โดยที่ไม่มีเขาฉันเลยตอบเขาไป เราก็คุยกันเหมือนเดิม แต่ตั้งแต่เรากลับมาคุยกันเราก็เริ่มห่างกันมากขึ้น จากที่เขาเคยไปส่งก็ไม่ไปส่งแล้ว แต่เราก็ยังไม่เคยมีอะไรกันนะคะ เพราะฉันรู้ว่าร่างกายไม่ใช่ทุกอย่าของความรัก เราไม่จำเป็นต้องทำให้ตัวเองต่ำลงไปกว่านี้ แต่เราก็คุยกันได้ไม่นาน บางทีฉันก็รู้สึกว่าเขามีฉันแล้วฉันมีใคร วันไหนที่ฉันห่ยไปไม่ตอบเขา เขาก็ยังมีแฟนเขาอยู่ข้างๆ แต่พอเวลาฉันต้องการเขา เขาไม่เคยอยู่ตรงนั้นเลยบางครั้งฉันเจอเรื่องๆแย่มาๆอยากเล่าให้เขาฟังเขาก็ไม่เคยอยู่ตรงนั้นเลย เขาให้เราเป็นแค่นี้เราก็เป็นได้แค่นี้ ฉันก็บอกกัยตัวเองตลอดว่าอะไรที่ไม่ใช่ของเรามันก็อยู่กับเราได้ไม่นาน แล้วอยู่ๆเขาก็หายไปจนฉันคิดว่าจริงๆแล้วเขาก็ไม่ได้รักใครเลยนอกจากตัวเขาเอง เขาหายไปลบเพื่อนเลิกติดตาม จนไม่รู้ว่าตอนนรี้ฉันควรจะรู้สุกยังไงกับเขาแล้ว ฉันคิดถึงเขามากๆแต่ฉันก็ทำอะไรไท่ได้เลย.😢😢