ตามหาเพื่อนคนหนึ่งสมัยเรียน

เรื่องราวต่อไปนี้อาจจะเป็นเรื่องที่นานมาแล้ว เราชื่อพิมพ์ตอนนั้นเราอายุ18ย่าง19เราเรียนผู้ช่วยพยาบาลแล้วเราได้ไปฝึกงานที่โรงพยาบาลสมุทรปราการ เราได้เช่าฮาพาร์เมนใกล้ๆโรงพยาบาล เรามีเพื่อนที่เรียนมายุด้วย2คนแต่เราไม่สนทกับเขาเลย จนเราได้เจอเทอคนหนึ่งเทอคนนั้นพึ่งย้ายมายุใหม่ยุตรงข้ามห้องถัดไปของเราโดยที่เราอยากรุ้จักเทอคนนั้นเราจึงเข้าไปทักทาย อาจดูเสียมารยาทแต่เราอยากรุ้จักกับเทอคนนั้นมาก พอเรารุ้จักกันเราก่ไปเที่ยวหาเทอคนนั้นบ้างเป็นบางเวลา สิ่งที่เราประทับใจสุดๆ คือเราไปซื้อของที่ห้างแห่งหนึ่งแล้วเราขึ้นรถแท็กซีผิดทางเพราะโรงพยาบาลเปาโลมี2ที แต่เราไปลงอีกที่ เราโทรหาเพื่อนที่เคยเรียนด้วยกัน แต่ ..เขามาไม่ได้ เราไม่รุ้จะทำไง​​​ เราตัดสินใจโทรหาเทอคนนั้น แต่เราก่ไม่ได้ขาดหวังอะไรเพราะเราก่ไม่ได้สนิทกันพึ่งรุ้จักกันด้วยซ้ำ แต่เทอคนนั้นรับสายเรา พอเราบอกว่าเราหลงทาง น้ำเสียงของเทอคนนั้นดูตกใจและมีความเป็นห่วงฉันไม่เคยรุ้สึ ​ดีแบบนี้มาก่อน เทอคนนั้นขอคุยกับแท็กซีประมาณ2-3นาที เทอคนนั้นนั้งแท็กซีมารับฉัน ฉันทำอะไรไม่ถูกตอนนั้นฉันพูดไม่ออก เทอคนนั้นดูเย็นชามากไม่ค่อยพูดแต่เทอดีกับฉันมาก จากนั้นฉันต้องย้ายกลับ ฉันไปเช่าห้องกับเพื่อนอีกคนแล้วมียุคืนหนึ่งฉันเข้าห้องไม่ได้ ฉันขอมานอนห้องกับเทอคนนั้นเทอไม่ว่าฉันเลยตอนนั้นจำได้ว่าดูละครเรื่องแจ๋วใจร้ายกับคุณชายเทวดาสนุกมาก ฉันขอโทดที่ลืมชื่อเทอ แต่ฉันจำทุกความทรงจำที่ยุกับเทอ ฉันขอโทดที่คอยรบกวนเทอตลอดเลย และขอบคุณเทอมากๆ​ที่คอยช่วยเหลือฉัน ฉันคิดถึงเทอมากๆและขอโทดที่ในวันนั้นไม่ได้ลาเทอเลยตอนนี้วันเวลาเปลี่ยนไปมากแล้ว เทออาจมีครอบครัวไปแล้ว แต่เทอยังยุในความทรงจำฉันเสมอ เทออาจจะลืมคนๆนี้ไปแล้ว​
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ป้อนข้อความ​