ท้อ เหนื่อย

ตอนเราไปโรงเรียนสมัยม.ต้น ก็มีเพื่อนสนิท 3-4คนอยู่ที่โรงเรียนก็ไม่เหงา เอฮาสนุกกันตลอด มีอะไรก็ช่วยกัน
ตอนเรามีปัญหาก็เพื่อนสนิทคอยรับฟังปัญหาเราตลอดตอนนั้นเราก็มีกำลังใจในการเรียนอยู่ประมาณหนึ่ง
พอจบ ม.3เพื่อนแต่ละคนมีวัตถุประสงค์ที่จะเลือกเรียนไม่เหมือนกัน สมัยม.ปลายตอนนั้นมีเพื่อนสนิทที่อยู่โรงเรียนเดียวกัน2คน มีA และB
Aเลือกเรียนสายวิทย์ส่วนBอยู่สายศิลป์ เราอยู่ห้องเดียวกับBตอกแรกของเรียนก็ดี เราก็มีเพื่อน
แต่พอเพื่อนสนิทBมีแฟน มันก็เปลี่ยนไป แบบพลิกหน้ามือเป็นหลังมือเลย ขาดโรงเรียนก็บ่อย ตอนนั้นเรากังวลว่า เอ้ยตอนกินข้าวเราจะนั่งกินข้าววะ และเราจะอยู่กับใครอ่ะ  ตอนนั้นก็เครียด ก็พยายามหาเพื่อนกินข้าวและก็มีเพื่อนร่วมห้องเรา2คนคือCกับ Dนี่เเหละมาชวนไปกินข้าว นับจากนั้นก็เริ่มสนิทกันเรื่อยๆ  ตอนนั้นเราก็มีปัญหานิดหน่อยแหละแต่มีC ,D,Bค่อยอยู่ข้างๆเสมอ จนมีวันหนึ่งCมันย้ายโรงเรียน เราก็รู้สึกใจหายมากเพราะมันเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่งของเรา ไม่กี่วันอะไรๆก็เปลี่ยนไป เรารู้สึกน้อยใจเรื่องไม่เป็นเรื่องDวันนั้นเราไม่คุยกับมันหลายวันอยู่ จากนั้นความสัมพันธ์เรากับDก็ลดลงเรื่อยๆ เราก็รู้สึกผิดมากที่น้อยใจเรื่องไม่เป็นเรื่องกับมัน  และตอนนี้เราก็มีเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวแล้ว นั่นคือB
และตอนนี้เราก็มีปัญหามากมาย ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนที่ปากหมา ชอบนินทาตอนนั้นก็อยากระบายกับB แต่มันชอบขาดโรงเรียนบ่อยๆ แถมเปลี่ยนไปอีกด้วยแต่ก็มีบางเรื่องที่ดีอยู่ กลายเป็นเราก็เก็บปัญหาไว้คนเดียว ถ้าถามว่าทำไม ไม่ไปปรึกษาแม่ ไม่ไปเล่าให้แม่หรือญาติฟังล่ะ บอกเลยว่าเคยทำมาแล้ว พวกเขาไม่รับฟังเลย มีแต่คำซ้ำเติม ปัญหาของเรา เราก็ยอมรับแหละว่าบางสิ่งเราก็มีส่วนผิด เราเป็นคนที่พูดไรแล้วไม่คิด แต่ทุกครั้งที่พูดไปก็คิดได้หลังพูดเสร็จเสมอ คำพูดบางคำเราก็ไม่อยากพูดออกไปหรอก แต่ด้วยสถานการณ์ คำพูดของเพื่อนในตอนนั้นด้วย
เราเป็นคนที่ไม่ชอบให้ใครมายอกเล่น เพราะเราเป็นคนที่คิดมาก แล้วก็เป็นคนที่ชอบเถียง ไม่ยอมใครง่ายๆ
เราก็พยายามที่จะปรับตัวกับเพื่อนในห้องทุกคนแล้วนะ แต่มันไม่ดีขึ้นเลยมันกลับแย่ลงกว่าเดิมอะ เราไม่ตอบโต้ใดๆ เวลาที่เพื่อนมายุเรา พยายามเงียบๆแล้วแต่ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย🤔😔