สวัสดีครับชาวสมาชิกพันทิปทุกคน นี่คือกระทู้พันทิปแรกของผม เรื่องราวนี่เกิดขึ้นกับตัวผมเอง
เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อต้นปีที่ผ่านมาผมเป็นนักศึกษาฝึกงานและช่วงนั้นกำลังจะหางานทำหลังเรียนจบผ่านค้นหาทางกูเกิ้ล ช่วงเดือนกุมภาพันธ์ แล้วบังเอิญไปเจอบุคคลๆนึง ซึ่งพอผมเห็นรูปปุ๊บแล้วรู้สึกแอบปลื้มและผมก็ได้ไปค้นหาข้อมูลเขานั้นนี่ไป จนเจอ Facebook ของเขาคนนั้นและได้แอดเฟสบุ๊คไป และในเวลาไม่กี่วันเขาก็รับแอดผม ซึ่งตอนนั้นผมรู้สึกดีใจมากๆ เพราะหน้าที่การงานเขาก็ระดับนึง ทำให้ผมคิดมาว่าควรจะทักเขาไปไหม แต่ระหว่างนั้นผมก็ไปกระหน่ำไลค์รูปเขาอยู่เกือบสิบรูป พร้อมกับทักไปโบกมือและบอกว่า "ขอบคุณครับที่รับแอด" เขาก็ตอบมาเป็นสติกเกอร์ จากนั้นผมก็ สวัสดีพร้อมแนะนำตัวบอกชื่อ เขาก็แนะนำตัวมาตามมารยาท จากนั้นผมก็พยายามชวนคุยนั้นนี่ไปเรื่อยๆ แต่เขาก็ชอบแบบตอบสั้นๆ ถามคำตอบคำ ถึงจะเป็นเช่นนี้ ผมยอมรับเลยว่ารู้สึกดี มีความสุขที่ได้ถามและเวลาเขาตอมมา จนกระทั่งผ่านมาเดือนกว่าๆ ระหว่างนั้นผมก็แสดงออกชัดเจนนะว่าปลื้มว่ารู้สึกดีด้วยแต่เขาก็ได้แต่อ่านหรือบางทีก็ส่งสติกเกอร์มา แต่ผมก็ยังทักไปถามคุยปกติและได้ถามว่าสถานะพี่ตอนนี้เป็นยังไง เขาก็ตอบมาว่า ไม่โสดและ ผมก็เฟลๆ หลังจากนั้นการสนทนาระหว่างผมกับเขาก็เริ่มน้อยลง จนในช่วงเดือนเมษายน วันที่ 14 ผมตัดสิ้นในแล้วว่า ผมควรพอได้แล้ว ตามเขามามากแล้ว เหมือนเราโยนดินน้ำมันใส่กำแพง ต่อให้โยนแรงแค่ไหนมันก็ไม่กลับมาหาเราหรอก หลังจากวันนั้นผมก็เลิกคุยกะเขาไป แต่ยังกดไลค์ในเฟสปกติ เรื่องราวก็ผ่านมา แต่แล้วผมก็ต้องตกใจอีกครั้ง
ในช่วงต้นเดือนกรกฎาคม ตอนประมาณตี 2 มีข้อความจากเขา ซึ่งมาบอกฝันดีผม ความรู้สึกของผมวันนั้นหัวใจพองโตมาก และผมก็ถามเรื่อยเปื่อยช่วงนี้เป็นไงบ้างนั้นนี่ แต่แล้วอาการเดิมก็มาคือ ถามคำตอบคำ ผมเลยถามเขาไปว่า "ทำไมอยู่ดีๆวันนั้นถึงมาบอกฝันดีกัน" และคำตอบที่ผมได้คือ "ก็ทักไง เห็นไม่ได้คุยกันนาน" แล้วผมก็ยังถามแบบเดิมว่าสถานะตอนนี้เป็นยังไงเขาก็ตอบผมมาว่าไม่โสด แล้วผมก็ถามไปอีกว่า "คุยกันแบบนี้ไม่กลัวแฟนเห็นหรอ" คำตอบคือ "ไม่หรอก คุยกันปกตินี่" ซึ่งบางข้อความผมก็มีเผลอไปบอกว่าคิดถึงบ้าง แล้วผมก็เช็คเขาอีกรอบว่า "คุยกันปกติ สามารถบอกคิดถึงกันได้ไหม" ส่วนคำตอบที่ได้มา "ตามสบาย" จนคุยไปสักพักผมยิ่งรู้สึกเอาตัวเองไปยึดติดกับเขามากเกินไป เพราะก็รู้แหละว่าเราคงไม่มีโอกาสจะพัฒนาความสัมพันธ์ไปมากกว่าคนรู้จักกัน ผมก็คุยๆหายๆ จนปลายเดือนกันยายน ตั้งใจจะเลิกคุยแบบจริงจังแล้ว แต่ผมก็ไม่สามารถยับยั้งชั่งใจตัวเองได้ จนถึงลอยกระทง ผมไปบอกฝันดีเขาอีกครั้ง และก็ยังคุย ถามคำตอบคำจนถึงปัจจุบันนี้. ผมต้องทำไงกับความรู้สึกนี้ดี
ผมอยากให้ทุกคนที่เคยเจอเรื่องเดียวกันกับผมช่วยแชร์และแนะนำผมหน่อยครับ
ผมอยาก Move on มากนะ แต่มันทำไม่ได้สักที ลองมาทุกทฤษฎีแล้ว
สิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวผมมันคือความรักใช่ไหม???
เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อต้นปีที่ผ่านมาผมเป็นนักศึกษาฝึกงานและช่วงนั้นกำลังจะหางานทำหลังเรียนจบผ่านค้นหาทางกูเกิ้ล ช่วงเดือนกุมภาพันธ์ แล้วบังเอิญไปเจอบุคคลๆนึง ซึ่งพอผมเห็นรูปปุ๊บแล้วรู้สึกแอบปลื้มและผมก็ได้ไปค้นหาข้อมูลเขานั้นนี่ไป จนเจอ Facebook ของเขาคนนั้นและได้แอดเฟสบุ๊คไป และในเวลาไม่กี่วันเขาก็รับแอดผม ซึ่งตอนนั้นผมรู้สึกดีใจมากๆ เพราะหน้าที่การงานเขาก็ระดับนึง ทำให้ผมคิดมาว่าควรจะทักเขาไปไหม แต่ระหว่างนั้นผมก็ไปกระหน่ำไลค์รูปเขาอยู่เกือบสิบรูป พร้อมกับทักไปโบกมือและบอกว่า "ขอบคุณครับที่รับแอด" เขาก็ตอบมาเป็นสติกเกอร์ จากนั้นผมก็ สวัสดีพร้อมแนะนำตัวบอกชื่อ เขาก็แนะนำตัวมาตามมารยาท จากนั้นผมก็พยายามชวนคุยนั้นนี่ไปเรื่อยๆ แต่เขาก็ชอบแบบตอบสั้นๆ ถามคำตอบคำ ถึงจะเป็นเช่นนี้ ผมยอมรับเลยว่ารู้สึกดี มีความสุขที่ได้ถามและเวลาเขาตอมมา จนกระทั่งผ่านมาเดือนกว่าๆ ระหว่างนั้นผมก็แสดงออกชัดเจนนะว่าปลื้มว่ารู้สึกดีด้วยแต่เขาก็ได้แต่อ่านหรือบางทีก็ส่งสติกเกอร์มา แต่ผมก็ยังทักไปถามคุยปกติและได้ถามว่าสถานะพี่ตอนนี้เป็นยังไง เขาก็ตอบมาว่า ไม่โสดและ ผมก็เฟลๆ หลังจากนั้นการสนทนาระหว่างผมกับเขาก็เริ่มน้อยลง จนในช่วงเดือนเมษายน วันที่ 14 ผมตัดสิ้นในแล้วว่า ผมควรพอได้แล้ว ตามเขามามากแล้ว เหมือนเราโยนดินน้ำมันใส่กำแพง ต่อให้โยนแรงแค่ไหนมันก็ไม่กลับมาหาเราหรอก หลังจากวันนั้นผมก็เลิกคุยกะเขาไป แต่ยังกดไลค์ในเฟสปกติ เรื่องราวก็ผ่านมา แต่แล้วผมก็ต้องตกใจอีกครั้ง
ในช่วงต้นเดือนกรกฎาคม ตอนประมาณตี 2 มีข้อความจากเขา ซึ่งมาบอกฝันดีผม ความรู้สึกของผมวันนั้นหัวใจพองโตมาก และผมก็ถามเรื่อยเปื่อยช่วงนี้เป็นไงบ้างนั้นนี่ แต่แล้วอาการเดิมก็มาคือ ถามคำตอบคำ ผมเลยถามเขาไปว่า "ทำไมอยู่ดีๆวันนั้นถึงมาบอกฝันดีกัน" และคำตอบที่ผมได้คือ "ก็ทักไง เห็นไม่ได้คุยกันนาน" แล้วผมก็ยังถามแบบเดิมว่าสถานะตอนนี้เป็นยังไงเขาก็ตอบผมมาว่าไม่โสด แล้วผมก็ถามไปอีกว่า "คุยกันแบบนี้ไม่กลัวแฟนเห็นหรอ" คำตอบคือ "ไม่หรอก คุยกันปกตินี่" ซึ่งบางข้อความผมก็มีเผลอไปบอกว่าคิดถึงบ้าง แล้วผมก็เช็คเขาอีกรอบว่า "คุยกันปกติ สามารถบอกคิดถึงกันได้ไหม" ส่วนคำตอบที่ได้มา "ตามสบาย" จนคุยไปสักพักผมยิ่งรู้สึกเอาตัวเองไปยึดติดกับเขามากเกินไป เพราะก็รู้แหละว่าเราคงไม่มีโอกาสจะพัฒนาความสัมพันธ์ไปมากกว่าคนรู้จักกัน ผมก็คุยๆหายๆ จนปลายเดือนกันยายน ตั้งใจจะเลิกคุยแบบจริงจังแล้ว แต่ผมก็ไม่สามารถยับยั้งชั่งใจตัวเองได้ จนถึงลอยกระทง ผมไปบอกฝันดีเขาอีกครั้ง และก็ยังคุย ถามคำตอบคำจนถึงปัจจุบันนี้. ผมต้องทำไงกับความรู้สึกนี้ดี
ผมอยากให้ทุกคนที่เคยเจอเรื่องเดียวกันกับผมช่วยแชร์และแนะนำผมหน่อยครับ
ผมอยาก Move on มากนะ แต่มันทำไม่ได้สักที ลองมาทุกทฤษฎีแล้ว