แม่ที่ไม่น่าให้เรียกเเม่

เรานี้เรา21ค่ะ โดยนิสัยเเละสันดารเราเป็นคนขี้รำคาญมาก เอาเเต่ใจพอประมาณ ปากร้าย แต่เป็นคนขี้อายค่ะ ถ้าคนเยอะๆนี่จะไม่เข้าไปยุ่งเลย ยิ่งถ้าเป็นพวกผช.หรือผญ.อายุกลางๆ30+ เราจะไม่ไปคุยไปวุ่นวายเลย เหมือนเสียความมั่นใจไป เเต่ก่อนช่วงวัยเรียนอายุสัก17-18นี่ขี้เกียจมาก ติดร.ติด0เป็นว่าเล่น เเต่หลายคนจะบอกว่าเราเป็นคนหัวไว เรียนรู้เร็ว เก่งด้านศิลปะ ออกแบบ งานฝีมือเรียกว่าง่ายสำหรับเรา ถ้าไม่ติดขี้เกียจก็คงเป็นเด็กเรียนคนนึงเลย เมื่อก่อนคือจะบอกว่าตัวเอง11sดก็ว่าได้ ไม่เคยสนใจเห็นใจพ่อแม่เลยค่ะ เพราะครอบครัวเราเวลามีปัญหาเเล้วจะไม่คุยกะคนที่บ้อนเด็ดขาด! เราไม่เคยเชื่อคำสั่งสอนคำเตือนอะไรพวกนี้ เพราะคิดว่าเราเอาตัว เรารอดเเล้ว คิดว่าโตพอที่จะคิดเองทำอะไรเองได้ จนเราเรียนจบม.6มาได้ ติด0 7ตัว เเต่อาจารก็ช่วยตามจี้ให้จนเเก้หมด เพราะอาจารย์คนนี้เขาอยากให้เราได้เข้าเรียนพยาบาล เรียนดีๆมีงานดีๆทำ เกรดผ่านเกณขั้นต่ำ ยกเว้นคณิตย์(เราเด็กวิทย์-คณิตแท้ๆนะ)  ย้อนเวลาไปได้จะไม่เกเรเลย เสียดายมาก พอจบมาได้ก็ทำงานโรงงาน ทำได้8-9เดือน ได้เงินมาก็ให้เเม่หมดนะ ไม่ได้ซีเรียสอะไรมากเรื่องนี้ สุดท้ายก็ไม่รอด หยุดบ่อย จนสุดท้าย ออก เพราะเราหนีตามแฟนมา อยู่ด้วยกันก็ไม่ได้ทำงานทั้งคู่ อยู่กันไปวันๆ ลำบากแค่ใหนก็อยู่(ช่วงหลงด้วยมั้ง) อยู่ไปประมาณ5เดือนได้ เราท้องตอนใหนไม่เคยตรวจเลย ไม่รู้ตัวเพราะปกติประจำเดือนมาๆหายๆจนเราปล่อย คิดว่าเดี๋ยวก็คงมา สรุป2-3เดือนก็ยังไม่มา เริ่มรู้ชะตากรรมตัวเองละ แต่ด้วยความที่ไม่กล้าบอกแม่เเฟน เพราฐานะบ้านแฟนคือไม่มีงานทำกันทั้งบ้าน(ไม่เคยถามฐานะเลยตอนคบ) เราก็เก็บเรื่องไว้ คุยกับแฟนว่าจะเอายังใง บัตรปชช.เอกสารอะไรก็ไม่มีเลย แฟนให้ไปฝากท้อง เเต่เราก็กลัวว่าเรื่องจะใหญ่ ในความคิดตอนนั้น ยอมรับว่าเห็นเเก่ตัวมาก.....อ่านต่อ! 👇🏻