คิดอย่างไรกับครอบครัวแบบนี้

คือเราอ่ะเกิดมาในครอบครัวที่พ่อกันแม่ทะเลาะกันตั้งแต่เด็กเคยปาข้าวของใส่กันแล้วตอนนั่นคือเด็กมากเราก็ไม่คิดอะไร แล้วเราเป็นปมหลายอย่างคือพ่อกับแม่เคยทิ้งเราไว้ที่รร.จนมารับเป็นคนสุดท้ายของรร.ถ้าเกิดว่ามีธุระจำเป็นอันนี้คือไม่ว่าเลยแต่นั่งปาร์ตี้กับเพื่อนจนลืมเรา ญาติๆก็ไม่ค่อยชอบเราสักเท่าไรแล้วปกติพ่อแม่ก็ไม่อยู่บ้านพอกลับมาทีก็บ่นแล้วด่าเราประจำทั้งทีงานบ้านพวกล้างจน ซักผ้า รีดผ้า หุงข้าว ทำกับข้าวบางมื้อทำให้พ่อแม่กินแต่เราอดก็มี คือเราก็ทำในส่วนของเราเต็มที่เราได้อันดับดีๆของชั้นตลอดไม่เคยลงจาก3.5เลยแต่ผลทีาได้คือโดนด่าหนักมากพ่อแม่ถามว่าทำไมไม่ได้4ล่ะ คือเราหมดคำจะพูดอ่ะทุกวันนี้ร้องไห้ก่อนไปรร.ตลอด วันนี้วันเกิดเราเองเราก็หวังว่ามันจะต้องดีขึ้นแน่ๆแต่พอพ่อกับแม่กลับมาก้ลืมวันเกิดเรา เราไม่ต้องการของขวัญเลยเว้ย แค่ต้องการคำอวยพรจากพ่อแม่บ้าง มีอยู่ครั้งนึงเรานั่งอยู่เฉยๆน้ำตาก็ไหลเองคือไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรพยายามหาในเน็ตบางทีมันก็ไม่ตรง คือตอนนี้ท้อมากๆสิ่งที่ทำให้อยากมีชีวิตอยู่คือเพื่อนๆ และแมวถ้าเราไปไหนใครจะให้อาหารมัน ขอบคุณที่อ่านมากๆค่ะแต่เราว่าเธอคงอ่านไม่จบแค่อยากจะมาระบายขอบคุณที่ฟังค่ะ