แม่ไม่เคยสนับสนุนอะไรเราเลย

เราเป็นลูกคนที่สองของบ้าน เอาตรงๆเลยนะ เราไม่ได้เป็นเด็กที่เรียนเก่งอะไรมากนักไม่เคยเรียนได้ที่หนึ่ง แต่ลำดับที่ก็ไม่ได้รั้งท้าย เราเป็นแบบนี้มาตลอดจนกระทั่งเราขึ้นม.4 ตอนนั้นเราเห็นพ่อแม่เริ่มอายุมากขึ้นและทำงานหนัก เราก็เลยตั้งใจเรียนให้คุ้มค่าเทอมที่เขาส่งให้เรียน เราทำทุกอย่างทั้งขยันให้มากกว่าเดิม..จนในที่สุดจากเด็กที่ไม่เคยได้อยู่ที่ต้นๆของห้องลำดับที่ก็โดดขึ้นมาจนเราตกใจมากๆตอนเทอมหนึ่งเราได้ที่2ของห้องพอมาเทอมสองเราได้ที่1และตอนนั้นเราก็ได้ทุนเรียนดีด้วย..วันนั้นเรามีความสุขที่ทำให้พ่อแม่ภูมิใจ เราคิดอย่างงั้นนะและก็อยากทำแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ แต่มีอยู่วันหนึ่งเราทะเลาะกับแม่มันก็เป็นการทะเลาะที่ไม่ได้รุนแรงอะไรแต่คำพูดของแม่ที่ด่าเราแบบเจ็บๆออกมา แม่บอกว่าเราเรียนจบสูงก็ไม่ได้ช่วยอะไร บอกว่าเราไม่มีปัญญา..คือเราไม่ค่อยตั้งใจทำงานบ้านให้ดีพอนี่คือเหตุผลที่ทำให้เราทะเลาะกับแม่ แต่ก็นั่นแหละเราพยายามจะเข้าใจแม่และคิดว่าเราผิดเอง แต่แม่ก็ยังคงด่าเราแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมา แม่บอกว่าจะไม่ให้เงินค่าขนมเรา ไม่ให้เงินส่งเรียนอีกแล้ว..คือสิ่งที่เราอยากทำให้พ่อกับแม่...สุดท้ายมันก็ไร้ค่างั้นหรอ แม่ไม่เคยมองเห็นความพยายามของเราเลย ที่บอกว่าเราเรียนเก่งก็เพราะว่าเราฉลาดมาตั้งแต่เด็ก แต่มันไม่ใช่ทุกสิ่งที่เราทำก็เป็นเพราะเราอยากจะทำ..คือต่อให้เราตั้งใจเรียนมากแค่ไหนเขาก็ไม่ได้สนใจอะไรอยู่ดี แม่ไม่เคยสนับสนุนในสิ่งที่เราทำ เราเคยแต่งนิยายแล้วได้เงินเราบอกแม่แต่แม่ก็บอกว่าไร้สาระ เราชอบเรียนภาษาอังกฤษมากที่สุดและอยากจะเป็นแอร์แม่ก็บอกว่าจะไปเป็นลูกจ้างคนอื่นทำไมคือที่บ้านเรามีธุรกิจเป็นของตัวเอง..แม่อยากให้เราเรียนจบสูงๆต่อให้ไม่มีงานทำก็ไม่เป็นไรอย่างน้อยให้มีหน้ามีตา คืออะไรมันตลกมากเลยนะคือเราไม่เข้าใจทัศนะคติของแม่ และอีกอย่างหนึ่งที่เราไม่ชอบมากที่สุดคือการที่แม่เอาเราไปเปรียบเทียบกับเพื่อนในกลุ่มโดยบอกว่าเราควรจะเอาเหมือนเพื่อนบ้าง คือเราไม่ดีตรงไหนทั้งตั้งใจเรียน..ช่วยทำงานที่ร้าน..งานบ้านก็ทำ..เรื่องเที่ยวเราแทบจะไม่ค่อยสนใจเลยด้วยซ้ำ..อยากได้อะไรก็สะสมเงินซื้อเอง..เราฝันว่าอยากให้เขาอยู่สุขสบายแต่เขาก็ไม่เคยเข้าใจ ต่อไปนี้เราจะไม่ทำเพื่อใครอีกแล้วเพราะทำไปก็เหนื่อยเปล่าเราจะทำในสิ่งที่เราชอบและจะทำมันให้ดีที่สุด..