ไม่ได้เป็นซึมเศร้า แต่มันเบื่อชีวิตมาก ทำยังไงดี

สวัสดีค่ะ จขกท.รู้สึกแย่ในทุกๆวันที่ลืมตาตื่นขึ้นมาเลยค่ะ มันเป็นความรู้สึกที่ไม่อยากเจอใครแล้ว อยากอยู่คนเดียวไม่อยากไปไหนไม่อยากทำอะไร เป็นมาตั้งแต่เดือนมิถุนาแล้วค่ะ ทำให้ 1.ไม่อยากไปโรงเรียน  เบื่อที่จะต้องคอยตามคนอื่นค่ะ อยากลุยเดี่ยวแต่งานกลุ่มค้ำคอ5555555555555 ต้องมีกลุ่มบ้าง ซึ่งหนูไม่อยากมีเลยค่ะ คิดว่าทำงานคนเดียวมันดีกว่า เบื่อๆตามสไตล์เด็กน้อย แต่ก็โอเคขึ้นบ้างนิดหน่อยค่ะ มีหายเบื่อบ้าง 2.ไม่อยากอยู่บ้าน คิดว่าบ้านเป็นที่ที่อยู่แลวสบายใจที่สุดค่ะ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เลย ป้าอารมณ์ฉุนเฉียวใส่คนรอบข้างไปหมดโดยเฉพาะหนู ป้าแกจากเป็นคนที่ใจเย็นน่ารัก พอเกษียณก็กลายเป็นคนไม่ฟังใครเลยค่ะ ออกไปร้องเพลงกับเพื่อนไปงานนู้นนี้แทบทุกวันทำกิจกรรมมันก็ไม่น่าเครียดนะคะ แต่พอกลับมาบ้านคือแบบคนละคนกับตอนออกนอกบ้านเลย ยิ่งช่วงนี้การเมืองแล้วอยู่คนละฝั่งอีก โดนทุกวันเลยค่ะแล้วมีตะคอกใส่หนักๆด้วยทั้งๆที่หนูก็นั่งทำการบ้านเฉยๆ ของวางผิดตำแหน่งหน่อยก็ตวาดใส่แล้วค่ะ เหมือนเป็นสนามอารมณ์ ปกตินอนกับป้าทุกคืนแต่คืนนี้รู้สึกไม่อยากนอนด้วยแล้วค่ะ ทำลายความรู้สึกหนูมาเยอะมากจริงๆ รักมากเจ็บมากค่ะจุดนี้555555555555 แง้ หนูตื่นกลางคืนมาตลอดทุกวันเลย นอนไม่สนิท หลายๆครั้งก็รู้สึกกลัวตายขึ้นมาค่ะ หลากหลายอารมณ์มากใน 1 วัน หนูว่าหนูก็ทำตัวชิวๆไม่คิดมากแล้วนะคะ แต่มันก็เครียดทำให้ท้อทำให้รู้สึกเบื่อมากๆ เต้นก็ไม่อยากเต้น ร้องเพลงก็ไม่อยากอยากร้อง ระบายสีก็ไม่อยากระบาย ทุกวันนี้ก็ไม่เคยระบายให้ใครฟังเลยค่ะ มีบ้างที่อยากจะเล่าให้คนอื่นรับรู้สิ่งที่เจอที่รู้สึก เพราะคิดว่าสุดท้ายแล้วคนที่ต้องคิดแก้ไขปัญหาต้องเผชิญกับปัญหาก็คือหนูคนเดียว แต่วันนี้มันอยากระบายจริงๆค่ะ แล้วหนูก็อยากรู้ด้วยว่าหนูควรทำยังไงกับชีวิตตอนนี้ให้มันรู้สึกแฮปปี้ขึ้นดีคะ ไม่อยากรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้แล้วค่ะ ชีวิตมันควรมีรอยยิ้มมากกว่ามานั่งร้องไห้แง้ๆคนเดียว มันโซแซดTT ขอคำแนะนำด้วยนะคะ
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่