สวัสดีค่ะ คือเรามีเรื่องอยากถามเกี่ยวกับความสัมพันธ์ตอนนี้ค่ะ
--
ตอนนี้เราอยู่ ม.ปลาย ค่ะ คุยกับรุ่นพี่คนนึงอยู่ ปี 2 คุยกันมาได้จะ 4 เดือนแล้วค่ะ แต่ก็ยังไม่ได้คบกัน แรกๆที่เค้าเข้ามาจีบ ตอนนั้นเป็นช่วงที่มหาลัยยังปิดเทอมอยู่ค่ะ เราคุยกันดีนะคะ ไลฟ์สไตล์เหมือนบ้าง ต่างบ้าง เค้าเป็นคนออกจะแนวติสท์นิดๆ(ตากล้อง) ค่อนข้างมีเหตุผลและมีความเป็นผู้ใหญ๋ และมีความรับผิดชอบมาก เป็นคนใส่ใจ ใจเย็น คุยกันไปได้ 2 เดือน จนเราถามว่าตอนนี้เราเป็นอะไรกัน ก็ยังตอบกันไม่ได้ค่ะ จนมีมาวันนึง เค้าเล่นมุขมา มันเป็นมุขที่ดูจะไม่จริงจังเอาซะเลย แบบว่าเหมือนจะขอเป็นแฟนหรอ?555555 นั่นแหละค่ะ มุขมันดูเล่นๆ เราเลยข้ามแล้วพี่แกบอกว่าเดี๋ยวค่อยมาขอใหม่ก็ได้ (น่าจะขอล่ะมั้ง ถ้าตอบตกลงตั้งแต่วันนั้นก็คงคบกันได้ 2 เดือนแล้ว)
จนมันมาถึงจุดเปลี่ยนค่ะ
มหาลัยเปิดเทอมแล้ว เราคุยกันน้อยลงแต่ก็ยังพอมีเวลาโทรหากันอยู่ จนกระทั่งมิดเทอม พี่แกงานเยอะมากๆ ไม่ได้โทรหากันเลย(ถ้านับตั้งแต่ที่ไม่ได้โทรหากันจนถึงตอนนี้ก็เดือนกว่าแล้ว) คุยกันน้อยมากๆ แต่เราก็พยายามเข้าใจว่าเค้าทำงานนะ งานมันคงเยอะมากเลยแหละ มีวันนึงเราไปฟิว พี่แกนั่งกลับจากมหาลัย เราบอกอยากเจอเค้าก็เลยมาหาค่ะ เพราะก็ไม่ได้เจอกันนานแล้ว แล้วก็ไม่ค่อยคุยกันด้วย แต่ตอนเจอกัน รู้สึกบรรยากาศมันอึดอัดมาก เจอกันแต่เค้านั่งเล่นมือถืองี้? คือไม่ได้คุยกันมาตั้งนาน ไม่ได้เจอกันมาตั้งนาน แต่เจอกันก็ทำแบบนี้หรอ555555 เราก็ถามเค้าแล้วว่าเหนื่อยหรอ เค้าก็บอกไม่ จนพอจะกลับบ้าน นางก็เดินมาส่งที่ลานจอดรถ เดินแยกกันเราก็เดินหงอยๆ(คอตก)ออกมาเลย จนจะข้ามถนนเดินไปรถแม่ อยู่ๆนางก็เดินกลับมาหาเพื่อถามว่า หารถแม่เจอไหม555555 (จขกท แบบว๊อทท) ละนางก็เลยโบกมือลาอีกรอบก่อนจะเดินไปอีกทางเพื่อกลับบ้าน ละพอกลับบ้านเราก็เลยถามอีกว่า เป็นอะไร เพราะมันดูเงียบๆแปลก พี่เค้าก็บอกว่าเหนื่อยค่ะ (ก็พอเข้าใจได้เพราะว่าเพิ่งเลิกเรียนมา) มันเป็นความรู้สึกที่แบบถ้าไม่อยากมาก็ไม่ต้องมาก็ไม่ต้องมาก็ได้อ่ะ5555 พี่เค้าก็เลยบอกว่า ก็เธอบอกอยากเจอพี่ เราก็เลยปล่อยผ่านละกัน ที่ติดใจคือ มันเงียบเกินไป แทบจะไม่คุยอะไรกันเลยทั้งๆที่เรานั่งอยู่ข้างๆกัน (เราชวนคุยไม่เก่งและพี่เค้าเป็นพวกจะชวนคุยต่อเมื่อคิดออกว่าจะคุยเรื่องอะไร)
หลังจากวันนั้นก็วนลูป เค้าทำงาน คุยกันน้อย ไม่โทรหากัน เค้าเริ่มตอบช้ามากขึ้นเรื่อยๆ บทสนทนาวนลูป (ตื่นแล้ว กินข้าวยัง ทำไร วันนี้เป็นไงบ้าง ฝันดีนะ ส่วนใหญ่หนักขวาค่ะ) จนหลังๆมานี้เราเริ่มน้อยใจมากขึ้นเรื่อยๆ เราถามเค้าอีกครั้งว่า ทำไมเราไม่คบกันสักทีแค่นี้มันก็เหมือนแฟนไปโดยปริยายแล้ว ทำให้มันชัดเจนหน่อยได้ไหม อยู่แบบนี้มันอึดอัด มันกำกวม (เราชัดเจนฝ่ายเดียว) พี่เค้าตอบมาว่าที่ไม่อยากให้เรียกว่าแฟน เพราะเค้ารู้สึกว่าเค้าทำหน้าที่ตรงนี้ได้ไม่ดีเลย เค้ากลัวจะดูแลเราไม่ดี กลัวจะไม่มีเวลาให้ อีกอย่างถ้าไม่ใช้คำว่าแฟน เกิดวันไหนเราไม่โอเคกับพี่เค้า พอเราทิ้งเค้าเราจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดมาก ประโยคนี้ทำเราสับสนหนักกว่าเดิมอีกค่ะ ไปปรึกษาคนรอบข้าง บ้างก็ว่าเค้ามีคนอื่น บ้างก็ว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะทำงานจนไม่มีเวลาให้เราเลยขนาดนั้น บ้างก็ว่าเค้าทำงานจริงๆ โดนกรอกหูจนสับสนอ่ะค่ะ ว่าควรทำยังไงกับความสัมพันธ์ต่อไปดี
เรารู้จักรุ่นพี่คนนึงอยู่คณะเดียวกับพี่เค้า เรียนสาขาเดียวกัน แต่พี่คนนี้เรียนปี 1 เค้าเจอพี่แกเมื่อไม่กี่วันก่อน บอกว่าคนคุยเราสภาพศพมาก (พี่แกบอกเราบ่อยๆว่าทำงานยันเช้า ไม่นอน ละต้องไปเรียนอีก) เราก็เชื่อและเข้าใจว่า โอเครทำงานจริงๆนะ ก็เข้าใจเค้าค่ะ แต่ก็เหมือนเดิม เราขี้น้อยใจอะ555555 บางทีก็แกล้งๆหายไปบ้าง เค้าก็ตามนะคะ บางทีก็พูดมาเลย โกรธพี่หรอ พี่ขอโทษที่ไม่มีเวลาให้ เราก็ให้อภัย บางทีเราอาจจะงี่เง่าเกินไปก็ได้ ล่าสุดเพิ่งทะเลาะเรื่องผู้หญิงมาค่ะ มันเป็นการเข้าใจผิด(ดีกันแล้ว) เค้าโกรธละเผลอดุเรา เค้าพูดบ่อยมากเวลาที่เราหึงเรื่องผญว่า "เวลาให้ตัวเองยังไม่มีเลย พี่จะเอาเวลาไปให้ใคร" ซึ่งก็จริง จริงๆก็พอเข้าใจได้เพราะนี่หาเรื่องเอง แหะๆ;-;
บางทีเราก็กลัวนะคะ ไม่รู้ว่าเค้าจะรู้สึกน้อยลงไหม เคยถามว่าพี่ชอบหนูจริงๆหรือเปล่า เค้าตอบว่า ตอนนี้พี่ไม่รู้แล้วว่ารักกันจริงๆมันเป็นยังไง ตอนนี้เหมือนคิดแต่งาน คืออะไรก็งานอ่ะค่ะทุกโค๊นนนนน!!!! -.-* แรกๆที่จีบกัน ตอนนั้นก็คงเป็นปกติของช่วงแรกๆ บอกคิดถึง บอกรัก ไม่อยากห่าง อยากเจอ สารภาพว่าเราเคยทำผิดกับพี่แกค่ะในช่วงแรก มีคนคุยอยู่คนนึงเรามูฟไม่ได้ ทำพี่แกหน้าชาไป 4-5 รอบ พี่แกก็ไม่เคยคิดว่าจะทิ้ง จะบอกเลิกเราเลยสักครั้ง แถมมาช่วยกูมูฟด้วย ถถถถ เราก็ถามว่าทำไม พี่แกบอกว่า เพราะพี่เชื่อมั่นในตัวหนูว่าหนูจะทำได้ และถ้าหนูบอกว่าหนูเลือกพี่แล้ว มันก็ไม่มีเหตุผลที่พี่จะต้องทิ้งหนูไง เราก็สวนเค้าไปอีกว่า แต่หนูเป็นคนไม่ดีนะ พี่แกตอบกลับแบบละครมากโคตร(แซวๆนะ555) พี่ก็จะสอนให้เป็นคนดีของพี่ไง โอ้โหหหพ่อเทพบุตร นั่นแหละค่ะทะเลาะกี่รอบก็ไม่เคยจะเอ่ยบอกเลิกกันเลย พอเรามาดราม่าแนวนี้ว่า ไมมีเรามันจะดีกว่ามั้ย พี่แกก็จะแบบ สต็อป เรื่องของเรายังไม่ถึงขั้นนั้น
ย่อหน้าสุดท้ายนะคะ เราควรทำยังไงกับความสัมพันธ์ต่อไปดีคะ บางทีมันก็เหนื่อยมันก็น้อยใจที่เหมือนพยายามอยู่ฝ่ายเดียว เค้าไม่ชัดเจนอีก แต่ก็เข้าใจเค้าว่าทำงาน แทบจะทุกคนกรอกหูเราว่าเลิกตาบอดได้แล้ว เลิกโง่ได้แล้ว เหตุผลต่างๆนาๆที่คนรอบข้างต่อว่าพี่แก ทำเราสับสนมากเลยค่ะ ตอนนี้มันห่างกันมากๆจนเรารู้สึกว่าถ้าโทรหากันจะมีเรื่องคุยกันไหม ถ้าเจอกันอีกจะทำตัวยังไง มันแบบห่างจนรู้สึกจะไม่สนิทแล้วอ่ะค่ะ แต่เราก็ไม่ใช่ว่าไม่รักพี่แกนะคะ ก็ยังรู้สึกอยู่ ไม่ได้จะเลิกไปไหน เราแค่สับสนอ่ะค่ะ ทำยังไงดีคะทุกคนT^T
เค้าไม่ชัดเจน ไม่มีเวลาให้ ควรทำไงต่อดี
--
ตอนนี้เราอยู่ ม.ปลาย ค่ะ คุยกับรุ่นพี่คนนึงอยู่ ปี 2 คุยกันมาได้จะ 4 เดือนแล้วค่ะ แต่ก็ยังไม่ได้คบกัน แรกๆที่เค้าเข้ามาจีบ ตอนนั้นเป็นช่วงที่มหาลัยยังปิดเทอมอยู่ค่ะ เราคุยกันดีนะคะ ไลฟ์สไตล์เหมือนบ้าง ต่างบ้าง เค้าเป็นคนออกจะแนวติสท์นิดๆ(ตากล้อง) ค่อนข้างมีเหตุผลและมีความเป็นผู้ใหญ๋ และมีความรับผิดชอบมาก เป็นคนใส่ใจ ใจเย็น คุยกันไปได้ 2 เดือน จนเราถามว่าตอนนี้เราเป็นอะไรกัน ก็ยังตอบกันไม่ได้ค่ะ จนมีมาวันนึง เค้าเล่นมุขมา มันเป็นมุขที่ดูจะไม่จริงจังเอาซะเลย แบบว่าเหมือนจะขอเป็นแฟนหรอ?555555 นั่นแหละค่ะ มุขมันดูเล่นๆ เราเลยข้ามแล้วพี่แกบอกว่าเดี๋ยวค่อยมาขอใหม่ก็ได้ (น่าจะขอล่ะมั้ง ถ้าตอบตกลงตั้งแต่วันนั้นก็คงคบกันได้ 2 เดือนแล้ว)
จนมันมาถึงจุดเปลี่ยนค่ะ
มหาลัยเปิดเทอมแล้ว เราคุยกันน้อยลงแต่ก็ยังพอมีเวลาโทรหากันอยู่ จนกระทั่งมิดเทอม พี่แกงานเยอะมากๆ ไม่ได้โทรหากันเลย(ถ้านับตั้งแต่ที่ไม่ได้โทรหากันจนถึงตอนนี้ก็เดือนกว่าแล้ว) คุยกันน้อยมากๆ แต่เราก็พยายามเข้าใจว่าเค้าทำงานนะ งานมันคงเยอะมากเลยแหละ มีวันนึงเราไปฟิว พี่แกนั่งกลับจากมหาลัย เราบอกอยากเจอเค้าก็เลยมาหาค่ะ เพราะก็ไม่ได้เจอกันนานแล้ว แล้วก็ไม่ค่อยคุยกันด้วย แต่ตอนเจอกัน รู้สึกบรรยากาศมันอึดอัดมาก เจอกันแต่เค้านั่งเล่นมือถืองี้? คือไม่ได้คุยกันมาตั้งนาน ไม่ได้เจอกันมาตั้งนาน แต่เจอกันก็ทำแบบนี้หรอ555555 เราก็ถามเค้าแล้วว่าเหนื่อยหรอ เค้าก็บอกไม่ จนพอจะกลับบ้าน นางก็เดินมาส่งที่ลานจอดรถ เดินแยกกันเราก็เดินหงอยๆ(คอตก)ออกมาเลย จนจะข้ามถนนเดินไปรถแม่ อยู่ๆนางก็เดินกลับมาหาเพื่อถามว่า หารถแม่เจอไหม555555 (จขกท แบบว๊อทท) ละนางก็เลยโบกมือลาอีกรอบก่อนจะเดินไปอีกทางเพื่อกลับบ้าน ละพอกลับบ้านเราก็เลยถามอีกว่า เป็นอะไร เพราะมันดูเงียบๆแปลก พี่เค้าก็บอกว่าเหนื่อยค่ะ (ก็พอเข้าใจได้เพราะว่าเพิ่งเลิกเรียนมา) มันเป็นความรู้สึกที่แบบถ้าไม่อยากมาก็ไม่ต้องมาก็ไม่ต้องมาก็ได้อ่ะ5555 พี่เค้าก็เลยบอกว่า ก็เธอบอกอยากเจอพี่ เราก็เลยปล่อยผ่านละกัน ที่ติดใจคือ มันเงียบเกินไป แทบจะไม่คุยอะไรกันเลยทั้งๆที่เรานั่งอยู่ข้างๆกัน (เราชวนคุยไม่เก่งและพี่เค้าเป็นพวกจะชวนคุยต่อเมื่อคิดออกว่าจะคุยเรื่องอะไร)
หลังจากวันนั้นก็วนลูป เค้าทำงาน คุยกันน้อย ไม่โทรหากัน เค้าเริ่มตอบช้ามากขึ้นเรื่อยๆ บทสนทนาวนลูป (ตื่นแล้ว กินข้าวยัง ทำไร วันนี้เป็นไงบ้าง ฝันดีนะ ส่วนใหญ่หนักขวาค่ะ) จนหลังๆมานี้เราเริ่มน้อยใจมากขึ้นเรื่อยๆ เราถามเค้าอีกครั้งว่า ทำไมเราไม่คบกันสักทีแค่นี้มันก็เหมือนแฟนไปโดยปริยายแล้ว ทำให้มันชัดเจนหน่อยได้ไหม อยู่แบบนี้มันอึดอัด มันกำกวม (เราชัดเจนฝ่ายเดียว) พี่เค้าตอบมาว่าที่ไม่อยากให้เรียกว่าแฟน เพราะเค้ารู้สึกว่าเค้าทำหน้าที่ตรงนี้ได้ไม่ดีเลย เค้ากลัวจะดูแลเราไม่ดี กลัวจะไม่มีเวลาให้ อีกอย่างถ้าไม่ใช้คำว่าแฟน เกิดวันไหนเราไม่โอเคกับพี่เค้า พอเราทิ้งเค้าเราจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดมาก ประโยคนี้ทำเราสับสนหนักกว่าเดิมอีกค่ะ ไปปรึกษาคนรอบข้าง บ้างก็ว่าเค้ามีคนอื่น บ้างก็ว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะทำงานจนไม่มีเวลาให้เราเลยขนาดนั้น บ้างก็ว่าเค้าทำงานจริงๆ โดนกรอกหูจนสับสนอ่ะค่ะ ว่าควรทำยังไงกับความสัมพันธ์ต่อไปดี
เรารู้จักรุ่นพี่คนนึงอยู่คณะเดียวกับพี่เค้า เรียนสาขาเดียวกัน แต่พี่คนนี้เรียนปี 1 เค้าเจอพี่แกเมื่อไม่กี่วันก่อน บอกว่าคนคุยเราสภาพศพมาก (พี่แกบอกเราบ่อยๆว่าทำงานยันเช้า ไม่นอน ละต้องไปเรียนอีก) เราก็เชื่อและเข้าใจว่า โอเครทำงานจริงๆนะ ก็เข้าใจเค้าค่ะ แต่ก็เหมือนเดิม เราขี้น้อยใจอะ555555 บางทีก็แกล้งๆหายไปบ้าง เค้าก็ตามนะคะ บางทีก็พูดมาเลย โกรธพี่หรอ พี่ขอโทษที่ไม่มีเวลาให้ เราก็ให้อภัย บางทีเราอาจจะงี่เง่าเกินไปก็ได้ ล่าสุดเพิ่งทะเลาะเรื่องผู้หญิงมาค่ะ มันเป็นการเข้าใจผิด(ดีกันแล้ว) เค้าโกรธละเผลอดุเรา เค้าพูดบ่อยมากเวลาที่เราหึงเรื่องผญว่า "เวลาให้ตัวเองยังไม่มีเลย พี่จะเอาเวลาไปให้ใคร" ซึ่งก็จริง จริงๆก็พอเข้าใจได้เพราะนี่หาเรื่องเอง แหะๆ;-;
บางทีเราก็กลัวนะคะ ไม่รู้ว่าเค้าจะรู้สึกน้อยลงไหม เคยถามว่าพี่ชอบหนูจริงๆหรือเปล่า เค้าตอบว่า ตอนนี้พี่ไม่รู้แล้วว่ารักกันจริงๆมันเป็นยังไง ตอนนี้เหมือนคิดแต่งาน คืออะไรก็งานอ่ะค่ะทุกโค๊นนนนน!!!! -.-* แรกๆที่จีบกัน ตอนนั้นก็คงเป็นปกติของช่วงแรกๆ บอกคิดถึง บอกรัก ไม่อยากห่าง อยากเจอ สารภาพว่าเราเคยทำผิดกับพี่แกค่ะในช่วงแรก มีคนคุยอยู่คนนึงเรามูฟไม่ได้ ทำพี่แกหน้าชาไป 4-5 รอบ พี่แกก็ไม่เคยคิดว่าจะทิ้ง จะบอกเลิกเราเลยสักครั้ง แถมมาช่วยกูมูฟด้วย ถถถถ เราก็ถามว่าทำไม พี่แกบอกว่า เพราะพี่เชื่อมั่นในตัวหนูว่าหนูจะทำได้ และถ้าหนูบอกว่าหนูเลือกพี่แล้ว มันก็ไม่มีเหตุผลที่พี่จะต้องทิ้งหนูไง เราก็สวนเค้าไปอีกว่า แต่หนูเป็นคนไม่ดีนะ พี่แกตอบกลับแบบละครมากโคตร(แซวๆนะ555) พี่ก็จะสอนให้เป็นคนดีของพี่ไง โอ้โหหหพ่อเทพบุตร นั่นแหละค่ะทะเลาะกี่รอบก็ไม่เคยจะเอ่ยบอกเลิกกันเลย พอเรามาดราม่าแนวนี้ว่า ไมมีเรามันจะดีกว่ามั้ย พี่แกก็จะแบบ สต็อป เรื่องของเรายังไม่ถึงขั้นนั้น
ย่อหน้าสุดท้ายนะคะ เราควรทำยังไงกับความสัมพันธ์ต่อไปดีคะ บางทีมันก็เหนื่อยมันก็น้อยใจที่เหมือนพยายามอยู่ฝ่ายเดียว เค้าไม่ชัดเจนอีก แต่ก็เข้าใจเค้าว่าทำงาน แทบจะทุกคนกรอกหูเราว่าเลิกตาบอดได้แล้ว เลิกโง่ได้แล้ว เหตุผลต่างๆนาๆที่คนรอบข้างต่อว่าพี่แก ทำเราสับสนมากเลยค่ะ ตอนนี้มันห่างกันมากๆจนเรารู้สึกว่าถ้าโทรหากันจะมีเรื่องคุยกันไหม ถ้าเจอกันอีกจะทำตัวยังไง มันแบบห่างจนรู้สึกจะไม่สนิทแล้วอ่ะค่ะ แต่เราก็ไม่ใช่ว่าไม่รักพี่แกนะคะ ก็ยังรู้สึกอยู่ ไม่ได้จะเลิกไปไหน เราแค่สับสนอ่ะค่ะ ทำยังไงดีคะทุกคนT^T