สิ่งยึดเหนี่ยวสุดท้ายคือสัตว์เลี้ยงอันเป็นที่รัก

เราไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน เรารู้แค่ว่า เราไม่เหลืออะไรเลย 

ทั้งงาน เงิน ครอบครัว ความรัก เราไม่เหลือสักอย่าง เราเหลือแค่สัตว์เลี้ยงที่เรารัก และโรคประจำตัวกับโรคซึมเศร้าที่เราต้องแบกมันไว้

สัตว์เลี้ยงเป็นสิ่งเดียวที่ยังยึดเราไว้กับโลกใบนี้ บางครั้งเราต่อสู้อย่างหนักกับความต้องการจบชีวิตของเรา พยายามประคองตัวเองให้มันผ่านไป 

โลกใบนี้อาจสวยงามสำหรับใครๆ แต่มันม่นมองสำหรับเรา...