สวัสดีครับ ก่อนจะปรึกษาหรือถามอะไร เราก็ต้องเล่าเรื่องของเราก่อนสินะ?...
งั้น เอาละ! เชิญทุกท่าน มาอ่านและมาฟังเรื่องของผมกันเถอะครับ 5555
ตั้งแต่ผมเป็นเด็ก จนโต ผมไม่เคยมีแฟนเลยครับ... จีบคนอื่นไม่เป็นด้วย... แต่ ก็เคยมีความรักครับ เป็นรักวัยเด็ก ผมรวบรวมความกล้าไปเพื่อบอกรัก แต่ก็ไม่สมหวัง หลังจากนั้นมาตัวผมก็ไม่เคยมีความรักกับใครอีกเลยครับ... เป็นเวลา 10 ปี นั่งนับเวลาเมื่อกี้เลยครับ 55
จนกระทั่งผมได้มาเจอกันแฟนคนนี้ครับ
เราเรียน ม.ปลาย ที่เดียวกัน ห้องเดียวกัน มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่พอรู้ตัวผมก็ชอบเธอไปแล้วครับ
เธอเป็นคนน่ารักครับ แบบ มีมารยาท เป็นกันเอง แถมเกรงใจคนอื่นเสมอ เก่งด้วย ถ่อมตัวอีกต่างหาก เป็นคนที่ดีมากๆเลยละครับ
ส่วนตัวผมนั้นเป็นคนนิ่งๆครับ คือไม่ใช่อะไรหรอก ผมเป็นคนพูดไม่เก่งครับ สกิลเข้าสังคมค่อนข้างแย่ 5555 เอ่อ ถ้าจะให้คำจัดกัดความก็คงประมาณว่า ผมเป็น คนขี้อาย ครับ
ในช่วง ม.ปลาย ปี 2 ช่วงที่ผมแอบชอบเธออยู่ ในเวลานั้นเองก็มีคนแอบชอบผมเหมือนกัน เป็นรุ่นน้องครับ เป็นเพื่อนกับแฟนผมด้วย เป็นคนดีเช่นกัน เพราะทุกวันนี้เจอกันก็ยังทักทายกันอยู่เลย แถมมีแฟนไปแล้วด้วยอีกต่างหาก
โอเค กลับมาเข้าเรื่อง
เจ้าตัวชอบผมแล้วก็มาสารภาพรักกับผมถึง 2 ครั้งด้วยกัน ซึ่งผมก็ปฏิเสธไปทุกครั้ง เจ้ารุ่นน้องเคยบอกใบ้ด้วยว่า“แฟนผมก็แอบชอบผมเหมือนกัน...” คือ...ว่านะ ด้วยความที่ไม่รู้ว่าจริงแท้แค่ไหน ไอ้ตัวผมเองก็ไม่ได้มั่นใจตัวเองด้วยก็เลยทำได้แค่ดูๆไปก่อน
จนมาถึงช่วงเวลาสำคัญ มันคือวันสุดท้ายของการเรียน ม.ปลาย ผมตั้งใจจะบอกความรู้สึกกับเธอในวันนี้ครับ แต่เรื่องไม่คาดฝันมันก็เกิดขึ้น...
ช่วงเวลากลางวันที่ผมกับเพื่อนนั่งกินข้าวด้วยกันอยู่ รุ่นน้องกับแฟนผมเดินมาด้วยกันที่โต๊ะกินข้าวของผมกับเพื่อนแล้ว...รุ่นน้องก็สารภาพรักกับผม(ครั้งที่ 3) ต่อหน้าเกือบทุกคนที่อยู่ตรงนั้น
ผมจำไม่ได้มาก แต่การที่เจ้าตัวสารภาพรักกับผมในครั้งนี้เหมือนประมาณว่า กลัวผมเข้าใจผิดว่าครั้งที่ผ่านๆมาไม่ได้พูดจริงจัง ซึ่งผมก็ปฏิเสธเช่นเคย...
ลำบากใจสุด จากอารมณ์ปกติ เริ่มรู้สึกแย่ แย่จนผมคิดว่าถ้าบอกความรู้สึกไปวันนี้ไม่ดีแน่ๆ คือ... ผมไม่กล้าหรอกนะครับ “เพื่อนของคนที่เราชอบ มาบอกชอบ แต่เราปฏิเสธ แล้วไปขอคนที่เราชอบคบในวันเดียวกันเลยเนี่ยนะ?” ไม่ไหวๆ หลังจากนั้นก็แยกย้ายกันไปคนละทาง...
ผมกับเธอ เรียนมหาลัยกันคนละที่ด้วย กังวลสุดๆ เธอจะไปชอบใครไหมนะ? จะมีคมมาชอบเธอไหมนะ? แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มาก เพราะ ก็ต้องเรียนมหาลัยให้รอดด้วย
ถึงจะห่างหายกันไป แต่ก็ยักแชทติดต่อกันอยู่เรื่อยๆ ในที่สุดก็ได้มีโอกาสให้เราได้มาเจอกันอีกครั้ง ผมดีใจและใจเต้นที่ได้เจอเธอ ได้พูดคุยกัน อาจไม่ได้คุยอะไรกันมากเพราะว่าต่างคนต่างเปิดบทสนทนาไม่เก่ง แต่ผมก็ได้เครื่องยืนยันแล้วว่าตัวของผมชอบเธอจริงๆ
วันเวลาผ่านไป จน ณ ปัจจุบัน เราอยู่ มหาลัยปี 4 กันแล้วทั้งคู่ ไม่ใช่ว่าผมไม่ยอมทำอะไรเลยนะ ผมหาโอกาสกับจังหวะเพื่อจะบอกความรู้สึกตลอด แต่ก็ไม่มีโอกาสเลย
จนอยู่มาวันหนึ่ง ระหว่างที่เรากำลังคอลแชทคุยกัน เธอก็ถามขึ้นมาว่า
**(ข้อความต่อไปนี้มาจากความจำที่ไม่ชัดเจนมากเท่าไหร่เพราะเกิดขึ้นเร็วมาก)**
“เคยมีคนมาจีบเธอไหม?”
ผมบอก “เคย”
แล้วก็เล่าประสบการณ์ให้ฟัง (ไม่ใช่เรื่องข้างบนนะ! เราเล่าเรื่องอื่นให้ฟัง)
“อ่า... ถ้าไม่พูดมันจะรู้สึกค้างคาน่ะนะ รู้หรือเปล่าว่าเราเคยจีบเธอด้วย?”
..........ผมอึ้งเงียบ 5555 พอตั้งสติได้เลยตอบไปว่า “ไม่รู้เลย” เพราะไม่รู้จริงๆ ในเวลานั้นสิ่งที่เข้ามาในหัวของผมคือ“เราเองก็ต้องพูดแล้ว!!” เขาเปิดประเด็นให้เราขนาดนี้แล้ว ถ้าไม่พูดตอนนี้ อาจจะไม่ได้พูดไปอีกยาวเลย พูดเลย!!!
“...เราก็ชอบเธอนะ”
“หืม!? อะไรนะ!?? พูดจริงหรอเนี่ย!?? หมายถึงเมื่อก่อนน่ะหรอ???”
“พูดจริงสิ ตอนนี้ก็ยังชอบอยู่ คือเราหาโอกาสที่จะพูดมาตลอดเลยละ แต่ก็ไม่มีโอกาสสักที...”
พวกเราไม่รู้จะพูดอะไรกัน ทางฝั่งนั้นน่าจะใช้ความคิดอยู่ ส่วนผมกำลังเขินอยู่ 55555
หลังจากนั้นก็ถามไถ่ความคิดของกันและกัน
“เธอคิดจริงจังกับเราแค่ไหน?”
เป็นคำถามที่ไม่ต้องคิดก่อนตอบเลยสำหรับผม แต่ผมเงียบไปพักนึงเพราะในห้องมีคนอยู่ด้วย อาย 555
“...เธอช่วยเป็นแฟนคนแรกของเราได้ไหม?” อร้ายยย จะบ้าตาย 5555
แล้วเธอก็ตกลงครับ เธอบอกด้วยว่า
“ไม่คิดว่าในชีวิตนี้จะมีคนมาชอบ”
บ้าจริง!! รู้ตัวไหมว่าตัวเองน่ารักขนาดไหน ขนาดทำให้ผู้ชายที่ปิดตายด้านความรักมา 10 ปี ใจเต้นทุกครั้งที่เจอได้เลยนะ!!!
นั้นแหละครับ พอเราคุยกันต่อก็ได้รู้ว่า เจ้ารุ่นน้องเองก็เคยบอกว่า “ผมก็แอบชอบเธอ” ด้วยเหมือนกัน อะไรเนี่ย~!?
คุยกันต่างๆตกลงกันว่าจะเอาไงต่อ แล้วก็นัดกันว่าจะแยกย้ายกันหาที่ปรึกษาด้วย 555
ผมเล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนสนิททั้ง 2 ฟังด้วย เพื่อนผมแซวว่า “รุ่นน้องเนี่ยเหมือนกามเทพที่ทำงานผิดพลาดเลย 555”
____________________________________________
โอเค ทั้งหมดทั้งมวลครับ คือ...
ตัวผมก็พอคิดได้บ้างแล้วละ ว่าจะต้องทำอะไรยังต่อบ้าง แต่ก็ยังอยากได้ความคิดเห็นเพิ่มเติมของคนที่มีประสบการณ์อยู่ดีว่า
“ต่อจากนี้ไปผมควรทำอะไรต่อไปบ้างครับ?”
ขอบคุณมากๆสำหรับคนที่อ่าน และตอบไว้ล่วงหน้าเอาไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะครับ
หนังจบแล้วอย่าลืมเช็คข้าวของก่อนออกจากโรงหนังด้วยนะครับ~ 555
ผมกับแฟน ต่างเป็นคนรักคนแรก ของกันและกัน
งั้น เอาละ! เชิญทุกท่าน มาอ่านและมาฟังเรื่องของผมกันเถอะครับ 5555
ตั้งแต่ผมเป็นเด็ก จนโต ผมไม่เคยมีแฟนเลยครับ... จีบคนอื่นไม่เป็นด้วย... แต่ ก็เคยมีความรักครับ เป็นรักวัยเด็ก ผมรวบรวมความกล้าไปเพื่อบอกรัก แต่ก็ไม่สมหวัง หลังจากนั้นมาตัวผมก็ไม่เคยมีความรักกับใครอีกเลยครับ... เป็นเวลา 10 ปี นั่งนับเวลาเมื่อกี้เลยครับ 55
จนกระทั่งผมได้มาเจอกันแฟนคนนี้ครับ
เราเรียน ม.ปลาย ที่เดียวกัน ห้องเดียวกัน มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่พอรู้ตัวผมก็ชอบเธอไปแล้วครับ
เธอเป็นคนน่ารักครับ แบบ มีมารยาท เป็นกันเอง แถมเกรงใจคนอื่นเสมอ เก่งด้วย ถ่อมตัวอีกต่างหาก เป็นคนที่ดีมากๆเลยละครับ
ส่วนตัวผมนั้นเป็นคนนิ่งๆครับ คือไม่ใช่อะไรหรอก ผมเป็นคนพูดไม่เก่งครับ สกิลเข้าสังคมค่อนข้างแย่ 5555 เอ่อ ถ้าจะให้คำจัดกัดความก็คงประมาณว่า ผมเป็น คนขี้อาย ครับ
ในช่วง ม.ปลาย ปี 2 ช่วงที่ผมแอบชอบเธออยู่ ในเวลานั้นเองก็มีคนแอบชอบผมเหมือนกัน เป็นรุ่นน้องครับ เป็นเพื่อนกับแฟนผมด้วย เป็นคนดีเช่นกัน เพราะทุกวันนี้เจอกันก็ยังทักทายกันอยู่เลย แถมมีแฟนไปแล้วด้วยอีกต่างหาก
โอเค กลับมาเข้าเรื่อง
เจ้าตัวชอบผมแล้วก็มาสารภาพรักกับผมถึง 2 ครั้งด้วยกัน ซึ่งผมก็ปฏิเสธไปทุกครั้ง เจ้ารุ่นน้องเคยบอกใบ้ด้วยว่า“แฟนผมก็แอบชอบผมเหมือนกัน...” คือ...ว่านะ ด้วยความที่ไม่รู้ว่าจริงแท้แค่ไหน ไอ้ตัวผมเองก็ไม่ได้มั่นใจตัวเองด้วยก็เลยทำได้แค่ดูๆไปก่อน
จนมาถึงช่วงเวลาสำคัญ มันคือวันสุดท้ายของการเรียน ม.ปลาย ผมตั้งใจจะบอกความรู้สึกกับเธอในวันนี้ครับ แต่เรื่องไม่คาดฝันมันก็เกิดขึ้น...
ช่วงเวลากลางวันที่ผมกับเพื่อนนั่งกินข้าวด้วยกันอยู่ รุ่นน้องกับแฟนผมเดินมาด้วยกันที่โต๊ะกินข้าวของผมกับเพื่อนแล้ว...รุ่นน้องก็สารภาพรักกับผม(ครั้งที่ 3) ต่อหน้าเกือบทุกคนที่อยู่ตรงนั้น
ผมจำไม่ได้มาก แต่การที่เจ้าตัวสารภาพรักกับผมในครั้งนี้เหมือนประมาณว่า กลัวผมเข้าใจผิดว่าครั้งที่ผ่านๆมาไม่ได้พูดจริงจัง ซึ่งผมก็ปฏิเสธเช่นเคย...
ลำบากใจสุด จากอารมณ์ปกติ เริ่มรู้สึกแย่ แย่จนผมคิดว่าถ้าบอกความรู้สึกไปวันนี้ไม่ดีแน่ๆ คือ... ผมไม่กล้าหรอกนะครับ “เพื่อนของคนที่เราชอบ มาบอกชอบ แต่เราปฏิเสธ แล้วไปขอคนที่เราชอบคบในวันเดียวกันเลยเนี่ยนะ?” ไม่ไหวๆ หลังจากนั้นก็แยกย้ายกันไปคนละทาง...
ผมกับเธอ เรียนมหาลัยกันคนละที่ด้วย กังวลสุดๆ เธอจะไปชอบใครไหมนะ? จะมีคมมาชอบเธอไหมนะ? แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มาก เพราะ ก็ต้องเรียนมหาลัยให้รอดด้วย
ถึงจะห่างหายกันไป แต่ก็ยักแชทติดต่อกันอยู่เรื่อยๆ ในที่สุดก็ได้มีโอกาสให้เราได้มาเจอกันอีกครั้ง ผมดีใจและใจเต้นที่ได้เจอเธอ ได้พูดคุยกัน อาจไม่ได้คุยอะไรกันมากเพราะว่าต่างคนต่างเปิดบทสนทนาไม่เก่ง แต่ผมก็ได้เครื่องยืนยันแล้วว่าตัวของผมชอบเธอจริงๆ
วันเวลาผ่านไป จน ณ ปัจจุบัน เราอยู่ มหาลัยปี 4 กันแล้วทั้งคู่ ไม่ใช่ว่าผมไม่ยอมทำอะไรเลยนะ ผมหาโอกาสกับจังหวะเพื่อจะบอกความรู้สึกตลอด แต่ก็ไม่มีโอกาสเลย
จนอยู่มาวันหนึ่ง ระหว่างที่เรากำลังคอลแชทคุยกัน เธอก็ถามขึ้นมาว่า
**(ข้อความต่อไปนี้มาจากความจำที่ไม่ชัดเจนมากเท่าไหร่เพราะเกิดขึ้นเร็วมาก)**
“เคยมีคนมาจีบเธอไหม?”
ผมบอก “เคย”
แล้วก็เล่าประสบการณ์ให้ฟัง (ไม่ใช่เรื่องข้างบนนะ! เราเล่าเรื่องอื่นให้ฟัง)
“อ่า... ถ้าไม่พูดมันจะรู้สึกค้างคาน่ะนะ รู้หรือเปล่าว่าเราเคยจีบเธอด้วย?”
..........ผมอึ้งเงียบ 5555 พอตั้งสติได้เลยตอบไปว่า “ไม่รู้เลย” เพราะไม่รู้จริงๆ ในเวลานั้นสิ่งที่เข้ามาในหัวของผมคือ“เราเองก็ต้องพูดแล้ว!!” เขาเปิดประเด็นให้เราขนาดนี้แล้ว ถ้าไม่พูดตอนนี้ อาจจะไม่ได้พูดไปอีกยาวเลย พูดเลย!!!
“...เราก็ชอบเธอนะ”
“หืม!? อะไรนะ!?? พูดจริงหรอเนี่ย!?? หมายถึงเมื่อก่อนน่ะหรอ???”
“พูดจริงสิ ตอนนี้ก็ยังชอบอยู่ คือเราหาโอกาสที่จะพูดมาตลอดเลยละ แต่ก็ไม่มีโอกาสสักที...”
พวกเราไม่รู้จะพูดอะไรกัน ทางฝั่งนั้นน่าจะใช้ความคิดอยู่ ส่วนผมกำลังเขินอยู่ 55555
หลังจากนั้นก็ถามไถ่ความคิดของกันและกัน
“เธอคิดจริงจังกับเราแค่ไหน?”
เป็นคำถามที่ไม่ต้องคิดก่อนตอบเลยสำหรับผม แต่ผมเงียบไปพักนึงเพราะในห้องมีคนอยู่ด้วย อาย 555
“...เธอช่วยเป็นแฟนคนแรกของเราได้ไหม?” อร้ายยย จะบ้าตาย 5555
แล้วเธอก็ตกลงครับ เธอบอกด้วยว่า
“ไม่คิดว่าในชีวิตนี้จะมีคนมาชอบ”
บ้าจริง!! รู้ตัวไหมว่าตัวเองน่ารักขนาดไหน ขนาดทำให้ผู้ชายที่ปิดตายด้านความรักมา 10 ปี ใจเต้นทุกครั้งที่เจอได้เลยนะ!!!
นั้นแหละครับ พอเราคุยกันต่อก็ได้รู้ว่า เจ้ารุ่นน้องเองก็เคยบอกว่า “ผมก็แอบชอบเธอ” ด้วยเหมือนกัน อะไรเนี่ย~!?
คุยกันต่างๆตกลงกันว่าจะเอาไงต่อ แล้วก็นัดกันว่าจะแยกย้ายกันหาที่ปรึกษาด้วย 555
ผมเล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนสนิททั้ง 2 ฟังด้วย เพื่อนผมแซวว่า “รุ่นน้องเนี่ยเหมือนกามเทพที่ทำงานผิดพลาดเลย 555”
____________________________________________
โอเค ทั้งหมดทั้งมวลครับ คือ...
ตัวผมก็พอคิดได้บ้างแล้วละ ว่าจะต้องทำอะไรยังต่อบ้าง แต่ก็ยังอยากได้ความคิดเห็นเพิ่มเติมของคนที่มีประสบการณ์อยู่ดีว่า
“ต่อจากนี้ไปผมควรทำอะไรต่อไปบ้างครับ?”
ขอบคุณมากๆสำหรับคนที่อ่าน และตอบไว้ล่วงหน้าเอาไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะครับ
หนังจบแล้วอย่าลืมเช็คข้าวของก่อนออกจากโรงหนังด้วยนะครับ~ 555