คุณคิดว่าการใช้ชีวิตของคนเรานั้นมีอยู่เพื่ออะไร

สวัสดีค่ะ เราตัดสินใจเขียนกระทู้นี้ขึ้นมาเพราะเหตุผลที่ว่า เราไม่สามารถหาทางออกให้กับตัวเองได้แล้วจริงๆ เราเป็นคนนึงที่ได้รับความใส่ใจจากครอบครัวมาโดยตลอด ทุกทางที่ครอบครัวเลือกให้เราเราเห็นด้วยและเดินตามทางนั้นมาตลอด แต่พอมาวันนี้กลับกลายเป็นว่าการเดินทางนี้มันกลับทำให้ครอบครัวไม่สบายใจด้วยเหตุผลที่ว่าตอนนี้เรายังไม่สามารถสอบเข้าทำงานได้ เราพยายามมากๆแล้วเราทำเต็มที่แต่ผลลัพธ์มันยังออกมาไม่ดีไม่เป็นที่พอใจ เราบอกตัวเองเสมอว่าอายุพึ่งจะ23อย่าพึ่งรีบไปเลยในเย็นๆค่อยๆเติบโต แต่ที่บ้านเราเขากลับบอกว่าเราอายุตั้งเท่านี้แล้วยังไม่สามารถรรับผิดชอบอะไรได้เลย พึ่งพาอะไรไม่ได้เลย ผิดหวังในตัวเรา เราไม่มีประโยชน์อะไรเลย การเลี้ยงดูเรามามันเป็นเรื่องที่ไม่น่ายินดีเลยสักนิด 
     เรายอมรับว่าเราไม่เคยคิดว่าจะได้ยินคำนี้ออกมาจากคนในครอบครัวสักนิดเดียว เราแฮปปี้กับครอบครัวมาตลอด จนกระทั่งช่วงที่ผ่านมาหลังจากเรียนเรียนจบมาได้ประมาณ 7 เดือน มันมีปัญหาทุกวัน คำพูดที่บั่นทอนก็ยิ่งเพิ่มขึ้นทุกวัน จากที่เราคิดว่าจะมีชีวิตอยู่เพื่อครอบครัวและตัวเราเอง กลับกลายเป็นว่าสิ่งที่เราทำมันไม่เคยทำให้ครอบครัวสบายใจเลยสักนิด ครอบครัวไม่ได้ต้องการให้เราอยู่เขากลับบอกว่าเราเป็นภาระของที่บ้าน เป็นคนที่ไม่พยายามจะทำอะไรเลย เราพยามยามมากแล้วจริงๆ จนถึงทุกวันนี้เราพยายามมาอย่างดีตลอด แต่ไม่มีใครเคยรับรู้และเข้าใจเลย เราพยายามฮึบและบอกกับตัวเองในทุกๆวันว่าเก่งแล้ว ทำดีแล้ว ไม่เป็นไรหรอก แต่เหมือนพักหลังๆมานี้เราเริ่มเหนื่อยและพูดคำพวกนี้กับตัวเองยากขึ้นทุกวัน ชีวิตเราตอนนี้มันยากขึ้นในทุกๆวัน จากที่คิดว่าถ้าครอบครัวไม่แฮปปี้เราก็จะใช้ชีวิตเพื่อตัวเอง แต่ทุกคนคะทุกๆวันที่ตื่นมาเราได้รับคำพูดที่บั่นทอนตลอด จนตอนนี้เราไม่อยากจะก้าวต่อไปไหนแล้ว เราควรทำยังไงดีคะ เราไม่รู้จะหันหน้าไปหาใคร ไม่รู้จะพูดคุยกับใครแล้ว ขอโทษนะคะที่อ่อนแอและขอบคุณสำหรับคำแนะนำของทุกๆคนมากเลยนะคะ