Part1 บังเอิญเจอ : เราเพิ่งอกหักจากแฟนเก่าที่คบกันมา 6 ปี ส่วนเค้าเพิ่งอกหักจากแฟนเก่าที่คบกันมา 2 ปี เราทั้งคู่บังเอิญเจอกันวันที่เราไปดูหนังกับเพื่อนเราตอนมหาลัย ที่คอยดูแลเราตลอดที่อกหัก เค้าเป็นเพื่อนของเพื่อนเราอีกที วันนั้นเราดูหนังเสร็จแล้วไปชาบูต่อ เค้ามานั่งข้างเราทั้งๆที่เหลือพื้นที่ตั้งเยอะของอีกฝั่ง มาคอยตักนุ่นนี่ให้เรา ก็ยอมรับก็แอบไม่ชอบหน้าในครั้งแรกนะเพราะเค้าเป็นคนในเครื่องแบบ เป็นไทป์ที่เราอคติด้วยทุนเดิมแล้วเค้าเป็นคนที่พูดมากอ่ะ แอบรำคาญค่ะหลังจากทานเสร็จก็แยกย้ายกันกลับห้องแต่ละคน
Part2 กรมหมื่นไดเร็ก: เค้าแอดไอจีเรามาซึ่งก้คงมาจากทางเพื่อนเรานั่นแหละ แล้วหลังจากนั้นเราก็เริ่มคุยกันทางไอจีมากขึ้นเค้าจะทักมาบ้างเราทักไปบ้าง พอไม่กี่วันถัดมาเค้าชวนเราไปเที่ยวงานวัดที่นึงกับกลุ่มเพื่อนเค้าซึ่งก็คือกลุ่มเพื่อนของเพื่อนเรา เค้าให้เหตุผลเราว่าอยู่คนเดียวเดี๋ยวฟุ้งซ่านออกมาเที่ยวดีกว่า แล้วเค้าก็ขับรถมารอเราแล้วรับเราไปด้วย หลังจากเที่ยวงานเสร็จเค้าก็จะต้องไปส่งเราที่ห้องแต่ก็ขับรถเลยไป แล้วก็บอกว่าไปเที่ยวต่อดีกว่า อย่าเพิ่งกลับห้องเลย เราและเพื่อนอีก 2 คนในรถก็ลงความเห็นว่าถ้าอย่างนั้นไปนั่งเล่น ดื่มเบียร์กันดีกว่าในห้องเพื่อนอีกคนเพราะไม่อยากไปนั่งร้านคนเยอะ หลังจากนั้นพวกเราทั้งสี่คนก็ดื่มเบียร์ เล่นบอร์ดเกมส์กันจนได้ที่ เรา กับเค้าและเพื่อนอีกคนออกมาสูบบุหรี่นอกระเบียง เค้าก็เริ่มลูบหัว ขยี้ผมเรา แต่ก็ไม่มีอะไรมากกว่านั้น หลังจากนั้นก็แยกย้ายกันนอน เพื่อนอีกสองคนก็เข้าไปนอนบนเตียงส่วนเรา นอนบนโซฟา ส่วนเค้านอนพื้นข้างล่างที่อยู่ข้างๆๆเรา แล้วนอนจับมือเราจนหลับไปทั้งคืน พอตกเที่ยงของวันเราก็ตกลงว่าทานข้าวเสร็จจะแยกย้ายกันกลับห้อง เราจะนั่งแท็กซี่กลับเองแต่เค้ากลับยืนยันจะขับรถไปส่งเราก็เลยตามใจ
Part3 อยู่ดีๆๆก็หายไลน์ไม่ตอบ: พอหลังจากนั้นเราก็ได้คุยกันมากขึ้นทางไลน์ เรียกแทนตัวเค้าว่าเค้าเรียกแทนเราว่าตัว เค้าส่งรูปรายงานทุกเช้าว่าไปทำงานแล้ว ตอนเย็นบอกถึงห้องล่ะนะ เวลามีซ้อมดนตรีก็ถ่ายรูปส่งมา แต่เราก็ยังไม่รู้ว่าสิ่งที่เค้าทำมันจะหมายความว่าอะไรก็ได้แต่รอดูท่าทีไปเรื่อยๆ เพราะบางทีเค้าก็หายไปเราก็เข้าใจว่าเค้ามีซ้อมดนตรีเพราะเค้ามีวงในกรมที่เค้าจะเล่นเป็นมือกีตาร์ ซ้อมทีก้หายไปครึ่งวันครึ่งคืน บางทีก็ไปเล่นกนตรีงานข้างในแหละก้หายไป แต่จะบอกก่อนว่าวันนี้เค้ามีงานนะ
Part4 ห่างแค่เพียงเอื้อมมือ : พอระยะเวลาผ่านมาสักเกือบเดือนเราก็เกิดความรู้สึกว่าเราเป็นคนคุยหรือเพื่อนสนิทหรือเพื่อนสนิทชุบแป้งทอดหรอ ? มันสับสนแล้วก็งงมากในสถานะเราจึงอยากเฟดตัวเองออกมา เพราะแม้แต่โทรหาเราสักสายตลอดเวลาที่คุยกันยังไม่มี เราเลยตัดสินใจจะออกมาก่อนที่จะรู้สึกไปมากกว่านี้ เราก็ใช้สรรพนามที่เปลี่ยนไป เฉยชามากขึ้นพอเค้าเห็นเราเปลี่ยนไปก็โทรมาเข้ามาหาเราแล้วถามเราว่าเป็นอะไร "มีอะไรที่เค้าทำผิดไป เค้าไม่อยากเสียตัวไปนะ มีอะไรเราค่อยปรับจูนกันได้ไหม" วันนั้นเราเลยบอกทุกอย่างไปว่าเราไม่ได้อยากจะรีบคบหรืออะไรแค่อยากรู้ว่าเราเป็นอะไรกันตอนนี้คนคุยหรอ? เพราะเพื่อนไม่น่าทำแบบนี้กัน เค้าก็บอกเข้าใจแล้วแล้วก้เงียบไป
Part5 เข้าใจที่ไม่เข้าใจ : แล้วหลังจากนั้นพฤติกรรมเค้าก็เปลี่ยนไป โทรหาเรามากขึ้น บอกเราว่าทำอะไรอยู่ไหน สั่งข้าวให้เราทานเวลาเค้าไปซ้อมดนตรี ลืมบอกไปบังเอิญมากที่เราอยู่คอนโดเดียวกันค่ะ แต่คนละตึกแล้วเรื่องราวก็เป็นอย่างนี้มาสักระยะ จนเรารู้สึกว่าเค้าอยู่ในชีวิตประจำวันเรา แต่เราไม่รู้ว่าเราอยู่ในชีวิตเค้าไหม
Part6 บทสรุปหรือเปล่า ? : จนเมื่อคืนนี้เค้ามีเรื่องที่ค่อนข้างดาวน์มาก ด้วยตัวเค้าเป็นโรคซึมเศร้าด้วย เราเลยเป็นห่วงไปอยู่เป็นเพื่อน ระหว่างนั้นเราก็นั่งดื่มไปด้วยตอนฟังเค้าเล่าเรื่องต่างๆ พอหมดเราก็จะกลับห้องเราเค้าก็มานอนตักเราแล้วยื้อเราไว้ เราเข้าใจบริบทต่างๆๆว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ ใช่แล้วทุกอย่างก็เป็นตามอารมณ์ของเราทั้งคู่ เรายอมรับว่าผิดที่ไม่หยุดอะไรไว้ พอเช้าทั้งเค้าและเราต่างเตรียมตัวแยกย้ายกันไปทำงาน เค้ากอดเราและเราทั้งคู่ก็แยกย้าย ไม่มีแม้แต่การพูดถึง เราไม่ได้คาดหวังการคบกันตอนนี้แต่เพียงแค่อยากรู้ว่าเรายืนอยู่จุดไหน ทำแบบนี้ไม่ต่างกับการที่เราเป็นเพียงคนชั่วคราวที่ตอนนี้เค้าคงเหงาเลยอยากคุยกับใครสักคนมั้ง
หลังจากนั้นไม่นานตอนเช้าเราตัดสินใจส่งข้อความไปบอกเค้าว่าเราก็มีส่วนผิดเรื่องเมื่อคืนแล้วเราก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เราสถานะอะไรแล้วมันจะไปต่อยังไง เราเป็นเพื่อนจริงหรอแต่การกระทำพวกเรามันไม่ใช่แล้วเราไม่อยากให้เกิดอะไรแบบนี้อีกเราขอไม่ติดต่อกับนายนะ มันไม่โอเคจริงๆ โชคดีนะ แล้วเค้าก็อ่านข้อความเราเมื่อเช้านี้ แต่ไม่มีแม้แต่คำตอบหรือคำอธิบายใดๆๆ เราเลยคิดว่าสิ่งที่เราคิดว่าเค้าคงไม่จริงจังกับเรามันคงจริงแล้ว เราคิดถูกแล้วใช่ไหมที่ไม่เข้าไปยุ่งกับเค้าอีก… ขอบคุณค่ะที่รับฟัง
แค่เหงาแหละมั้ง
Part2 กรมหมื่นไดเร็ก: เค้าแอดไอจีเรามาซึ่งก้คงมาจากทางเพื่อนเรานั่นแหละ แล้วหลังจากนั้นเราก็เริ่มคุยกันทางไอจีมากขึ้นเค้าจะทักมาบ้างเราทักไปบ้าง พอไม่กี่วันถัดมาเค้าชวนเราไปเที่ยวงานวัดที่นึงกับกลุ่มเพื่อนเค้าซึ่งก็คือกลุ่มเพื่อนของเพื่อนเรา เค้าให้เหตุผลเราว่าอยู่คนเดียวเดี๋ยวฟุ้งซ่านออกมาเที่ยวดีกว่า แล้วเค้าก็ขับรถมารอเราแล้วรับเราไปด้วย หลังจากเที่ยวงานเสร็จเค้าก็จะต้องไปส่งเราที่ห้องแต่ก็ขับรถเลยไป แล้วก็บอกว่าไปเที่ยวต่อดีกว่า อย่าเพิ่งกลับห้องเลย เราและเพื่อนอีก 2 คนในรถก็ลงความเห็นว่าถ้าอย่างนั้นไปนั่งเล่น ดื่มเบียร์กันดีกว่าในห้องเพื่อนอีกคนเพราะไม่อยากไปนั่งร้านคนเยอะ หลังจากนั้นพวกเราทั้งสี่คนก็ดื่มเบียร์ เล่นบอร์ดเกมส์กันจนได้ที่ เรา กับเค้าและเพื่อนอีกคนออกมาสูบบุหรี่นอกระเบียง เค้าก็เริ่มลูบหัว ขยี้ผมเรา แต่ก็ไม่มีอะไรมากกว่านั้น หลังจากนั้นก็แยกย้ายกันนอน เพื่อนอีกสองคนก็เข้าไปนอนบนเตียงส่วนเรา นอนบนโซฟา ส่วนเค้านอนพื้นข้างล่างที่อยู่ข้างๆๆเรา แล้วนอนจับมือเราจนหลับไปทั้งคืน พอตกเที่ยงของวันเราก็ตกลงว่าทานข้าวเสร็จจะแยกย้ายกันกลับห้อง เราจะนั่งแท็กซี่กลับเองแต่เค้ากลับยืนยันจะขับรถไปส่งเราก็เลยตามใจ
Part3 อยู่ดีๆๆก็หายไลน์ไม่ตอบ: พอหลังจากนั้นเราก็ได้คุยกันมากขึ้นทางไลน์ เรียกแทนตัวเค้าว่าเค้าเรียกแทนเราว่าตัว เค้าส่งรูปรายงานทุกเช้าว่าไปทำงานแล้ว ตอนเย็นบอกถึงห้องล่ะนะ เวลามีซ้อมดนตรีก็ถ่ายรูปส่งมา แต่เราก็ยังไม่รู้ว่าสิ่งที่เค้าทำมันจะหมายความว่าอะไรก็ได้แต่รอดูท่าทีไปเรื่อยๆ เพราะบางทีเค้าก็หายไปเราก็เข้าใจว่าเค้ามีซ้อมดนตรีเพราะเค้ามีวงในกรมที่เค้าจะเล่นเป็นมือกีตาร์ ซ้อมทีก้หายไปครึ่งวันครึ่งคืน บางทีก็ไปเล่นกนตรีงานข้างในแหละก้หายไป แต่จะบอกก่อนว่าวันนี้เค้ามีงานนะ
Part4 ห่างแค่เพียงเอื้อมมือ : พอระยะเวลาผ่านมาสักเกือบเดือนเราก็เกิดความรู้สึกว่าเราเป็นคนคุยหรือเพื่อนสนิทหรือเพื่อนสนิทชุบแป้งทอดหรอ ? มันสับสนแล้วก็งงมากในสถานะเราจึงอยากเฟดตัวเองออกมา เพราะแม้แต่โทรหาเราสักสายตลอดเวลาที่คุยกันยังไม่มี เราเลยตัดสินใจจะออกมาก่อนที่จะรู้สึกไปมากกว่านี้ เราก็ใช้สรรพนามที่เปลี่ยนไป เฉยชามากขึ้นพอเค้าเห็นเราเปลี่ยนไปก็โทรมาเข้ามาหาเราแล้วถามเราว่าเป็นอะไร "มีอะไรที่เค้าทำผิดไป เค้าไม่อยากเสียตัวไปนะ มีอะไรเราค่อยปรับจูนกันได้ไหม" วันนั้นเราเลยบอกทุกอย่างไปว่าเราไม่ได้อยากจะรีบคบหรืออะไรแค่อยากรู้ว่าเราเป็นอะไรกันตอนนี้คนคุยหรอ? เพราะเพื่อนไม่น่าทำแบบนี้กัน เค้าก็บอกเข้าใจแล้วแล้วก้เงียบไป
Part5 เข้าใจที่ไม่เข้าใจ : แล้วหลังจากนั้นพฤติกรรมเค้าก็เปลี่ยนไป โทรหาเรามากขึ้น บอกเราว่าทำอะไรอยู่ไหน สั่งข้าวให้เราทานเวลาเค้าไปซ้อมดนตรี ลืมบอกไปบังเอิญมากที่เราอยู่คอนโดเดียวกันค่ะ แต่คนละตึกแล้วเรื่องราวก็เป็นอย่างนี้มาสักระยะ จนเรารู้สึกว่าเค้าอยู่ในชีวิตประจำวันเรา แต่เราไม่รู้ว่าเราอยู่ในชีวิตเค้าไหม
Part6 บทสรุปหรือเปล่า ? : จนเมื่อคืนนี้เค้ามีเรื่องที่ค่อนข้างดาวน์มาก ด้วยตัวเค้าเป็นโรคซึมเศร้าด้วย เราเลยเป็นห่วงไปอยู่เป็นเพื่อน ระหว่างนั้นเราก็นั่งดื่มไปด้วยตอนฟังเค้าเล่าเรื่องต่างๆ พอหมดเราก็จะกลับห้องเราเค้าก็มานอนตักเราแล้วยื้อเราไว้ เราเข้าใจบริบทต่างๆๆว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ ใช่แล้วทุกอย่างก็เป็นตามอารมณ์ของเราทั้งคู่ เรายอมรับว่าผิดที่ไม่หยุดอะไรไว้ พอเช้าทั้งเค้าและเราต่างเตรียมตัวแยกย้ายกันไปทำงาน เค้ากอดเราและเราทั้งคู่ก็แยกย้าย ไม่มีแม้แต่การพูดถึง เราไม่ได้คาดหวังการคบกันตอนนี้แต่เพียงแค่อยากรู้ว่าเรายืนอยู่จุดไหน ทำแบบนี้ไม่ต่างกับการที่เราเป็นเพียงคนชั่วคราวที่ตอนนี้เค้าคงเหงาเลยอยากคุยกับใครสักคนมั้ง
หลังจากนั้นไม่นานตอนเช้าเราตัดสินใจส่งข้อความไปบอกเค้าว่าเราก็มีส่วนผิดเรื่องเมื่อคืนแล้วเราก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เราสถานะอะไรแล้วมันจะไปต่อยังไง เราเป็นเพื่อนจริงหรอแต่การกระทำพวกเรามันไม่ใช่แล้วเราไม่อยากให้เกิดอะไรแบบนี้อีกเราขอไม่ติดต่อกับนายนะ มันไม่โอเคจริงๆ โชคดีนะ แล้วเค้าก็อ่านข้อความเราเมื่อเช้านี้ แต่ไม่มีแม้แต่คำตอบหรือคำอธิบายใดๆๆ เราเลยคิดว่าสิ่งที่เราคิดว่าเค้าคงไม่จริงจังกับเรามันคงจริงแล้ว เราคิดถูกแล้วใช่ไหมที่ไม่เข้าไปยุ่งกับเค้าอีก… ขอบคุณค่ะที่รับฟัง