[#1/10] เมื่อปีก่อน ได้เจอกับนักกีฬาคนนึง🇹🇭 โดยการที่เค้าทักไดเร็ก IG
ว่าเราอยู่ที่...เหรอ? เราก็ตอบว่าใช่
ตอนแรกไม่ได้สนใจในข้อความของเค้าเลย ถึงแม้ว่าตัวเราเองจะเป็นคนที่ค่อนข้างมีความสนใจเรื่องที่เกี่ยวกับอาชีพเค้าอย่างมาก เรียกว่าเป็นแฟนบอลตัวยงคนนึงเลยก็ว่าได้
เราตอบบ้าง ไม่ตอบบ้าง จนผ่านไปราวๆ1อาทิตย์
เค้าเอารูปๆนึง มาให้เราดู รูปนั้นคือรูปของเราเมื่อหลายเดือนก่อนนู้นที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งในตัวเมือง เค้าถามว่าใช่เรามั้ย?? เราตอบว่าใช่ เค้าบอกว่าเค้าเคยเจอตัวจริงเราหลายครั้งแล้ว ครั้งแรกเห็นที่สนาม ครั้งที่2-3 ที่ร้านอาหาร เค้าถ่ายรูปเราไว้ จนวันนึงจะว่าบังเอิญหรืออะไรก็ช่าง เค้าเจอเราไปคอมเม้นท์โพสต์ของเพื่อนร่วมอาชีพเค้า เค้าเลยข้อความส่วนตัวมาหา
ในตอนนั้นเราจำทุกอย่างที่ร้านอาหารนั้นได้หมด เพราะในวันนั้นเราเห็นโต๊ะๆนึงที่มีผช. ราว5 คน มองๆมาตลอด แต่เราคิดว่ามองธรรมดาและสนใจเพื่อนของเรา5555555555
หลังจากวันนั้น เราเริ่มคุยกันมากขึ้น ถี่ขึ้น ตอนนี้เราชัดเจนแล้ว ว่าเค้าเข้ามาจีบเรา เค้านัดเจอเรา เค้าพิมไลน์ โทร รวมถึงวีดีโอคอลตลอดเวลา เค้าเป็นผู้ชายที่บอกเราทุกเรื่องไม่ว่าจะทำอะไรก็แล้วแต่
พี่ตื่นแล้วนะ พี่จะไปกินข้าวนะ พี่จะไปซ้อมนะ พี่ถึงสนามแล้วนะ พี่ไปซ้อมก่อนนะ พี่ซ้อมเสร็จแล้วนะ พี่กำลังกลับนะ ฯลฯ
รวมถึงเค้าบอกด้วยว่า เค้ามีครอบครัวแล้ว‼️ เราเลือกที่จะคุยต่อเพราะใจแรกคิดว่าพี่น้องได้อยู่ เรามั่นใจว่าเราสามารถคอลโทรลความรู้สึกตัวเองได้ ไม่ให้รัก หรือเกินเลยอะไรกับผู้ชายคนนี้
ด้วยความที่เค้ารู้ว่าเราทำงานใกล้เค้า เค้านัดเราทานข้าว แต่เราไม่ไป จนคุยกันราว2เดือน เรายอมเจอเค้า **ครั้งแรกที่เจอกันคือ เค้าเขินเรามากเลย อาจเป็นเพราะที่ผ่านมาตอนที่ยังไม่รู้จัก เคยเจอกันแบบเห็นกันผ่านๆ เรากินข้าวกัน สำหรับเรา เราเฉยๆเลยนะ แต่คงเป็นเพราะเราเป็นคนพูดห้วนๆตรงๆ ไม่ได้เป็นคนหวานแหว๋ว เลยทำให้ความเกร็งเก๊กหายไปในเวลาอันรวดเร็ว เราถามเค้าเรื่องงาน เรื่องครอบครัว และเรื่องลูกของเค้า... กินข้าวเสร็จเราต้องเป็นคนขับรถไปส่งเค้า เพราะขามาเค้าให้น้องเค้ามาส่ง แล้วก็แยกย้ายกันปกติ ...
หลังจากพบเจอกันครั้งแรก คราวนี้เค้ากลับโทรและพิมพ์หาเรามากขึ้น และเค้าก็นัดเราอีกบ่อยครั้ง เรียกได้ว่าอยากเจอเราทุกวันเลยก็ว่าได้ เราก็ไม่ได้ไปทุกครั้งนะ ถ้าว่างหรือสะดวกก็ไป แต่ถ้ายุ่งงานหรือไม่สะดวกเราก็จะตัดบทเลย
เฉลี่ยแล้วเราเจอกันราวๆสัปดาห์ละ2-3ครั้ง ทุกครั้งคือการกินข้าว เบเกอรี่ กาแฟ
เรารู้สึกว่าเราชอบเค้าขึ้นมาแล้วเรารู้ว่ามันไม่ใช่แล้ว มันไม่สมควรเป็นแบบนี้ ในวันที่เค้านัดเราทานข้าวปกติ >>>>#นี่คือการบอกเลิกครั้งที่1 เราตัดสินใจบอกเค้าไปว่า เราไม่สมควรเป็นแบบนี้วะ มันไม่เป็นผลดีกับใครสักคน ความรู้สึกของเรามันสร้างผลกระทบให้คนรอบๆตัวเยอะเลย ไม่ว่าจะเป็นเราทั้งคู่ที่อึดอัด ภรรยาและลูกของเค้าที่จะต้องเสียใจ เราควรหยุดก่อนที่ความสัมพันธุ์อื่นๆจะพัฒนาไปกว่านี้ T^T นี่คือครั้งแรกที่เค้ากอดเรา เค้าตกใจ เค้าบอกว่าอย่าทำแบบนี้ ไม่ใช่ตอนนี้ได้มั้ย เค้ารักเรา เค้าอธิบายถึงความสัมพันธ์ของเค้าและภรรยา (มันก็เป็นมุกเดิมๆที่คนเห็นแก่ตัวใช้กัน) อ้อนวอนขนาดอ้างเรื่องหย่า เราตกลงด้วยการคุยกันดีๆ เลือกที่จะลองจำกัดความสัมพันธ์นี้ โดยการที่ เราจะเจอกันน้อยลงนะ รวมถึงคุยด้วย เราแยกย้ายกัน ...
หลังจากแยกกัน เค้าข้อความมาสารพัด
#เดี๋ยวมาต่อนะ
หลงคิดว่าพรหมลิขิต ที่แท้กูคิดผิดเค้าแค่เจ้ากรรมนายเวร [ 20+ ]
ว่าเราอยู่ที่...เหรอ? เราก็ตอบว่าใช่
ตอนแรกไม่ได้สนใจในข้อความของเค้าเลย ถึงแม้ว่าตัวเราเองจะเป็นคนที่ค่อนข้างมีความสนใจเรื่องที่เกี่ยวกับอาชีพเค้าอย่างมาก เรียกว่าเป็นแฟนบอลตัวยงคนนึงเลยก็ว่าได้
เราตอบบ้าง ไม่ตอบบ้าง จนผ่านไปราวๆ1อาทิตย์
เค้าเอารูปๆนึง มาให้เราดู รูปนั้นคือรูปของเราเมื่อหลายเดือนก่อนนู้นที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งในตัวเมือง เค้าถามว่าใช่เรามั้ย?? เราตอบว่าใช่ เค้าบอกว่าเค้าเคยเจอตัวจริงเราหลายครั้งแล้ว ครั้งแรกเห็นที่สนาม ครั้งที่2-3 ที่ร้านอาหาร เค้าถ่ายรูปเราไว้ จนวันนึงจะว่าบังเอิญหรืออะไรก็ช่าง เค้าเจอเราไปคอมเม้นท์โพสต์ของเพื่อนร่วมอาชีพเค้า เค้าเลยข้อความส่วนตัวมาหา
ในตอนนั้นเราจำทุกอย่างที่ร้านอาหารนั้นได้หมด เพราะในวันนั้นเราเห็นโต๊ะๆนึงที่มีผช. ราว5 คน มองๆมาตลอด แต่เราคิดว่ามองธรรมดาและสนใจเพื่อนของเรา5555555555
หลังจากวันนั้น เราเริ่มคุยกันมากขึ้น ถี่ขึ้น ตอนนี้เราชัดเจนแล้ว ว่าเค้าเข้ามาจีบเรา เค้านัดเจอเรา เค้าพิมไลน์ โทร รวมถึงวีดีโอคอลตลอดเวลา เค้าเป็นผู้ชายที่บอกเราทุกเรื่องไม่ว่าจะทำอะไรก็แล้วแต่
พี่ตื่นแล้วนะ พี่จะไปกินข้าวนะ พี่จะไปซ้อมนะ พี่ถึงสนามแล้วนะ พี่ไปซ้อมก่อนนะ พี่ซ้อมเสร็จแล้วนะ พี่กำลังกลับนะ ฯลฯ
รวมถึงเค้าบอกด้วยว่า เค้ามีครอบครัวแล้ว‼️ เราเลือกที่จะคุยต่อเพราะใจแรกคิดว่าพี่น้องได้อยู่ เรามั่นใจว่าเราสามารถคอลโทรลความรู้สึกตัวเองได้ ไม่ให้รัก หรือเกินเลยอะไรกับผู้ชายคนนี้
ด้วยความที่เค้ารู้ว่าเราทำงานใกล้เค้า เค้านัดเราทานข้าว แต่เราไม่ไป จนคุยกันราว2เดือน เรายอมเจอเค้า **ครั้งแรกที่เจอกันคือ เค้าเขินเรามากเลย อาจเป็นเพราะที่ผ่านมาตอนที่ยังไม่รู้จัก เคยเจอกันแบบเห็นกันผ่านๆ เรากินข้าวกัน สำหรับเรา เราเฉยๆเลยนะ แต่คงเป็นเพราะเราเป็นคนพูดห้วนๆตรงๆ ไม่ได้เป็นคนหวานแหว๋ว เลยทำให้ความเกร็งเก๊กหายไปในเวลาอันรวดเร็ว เราถามเค้าเรื่องงาน เรื่องครอบครัว และเรื่องลูกของเค้า... กินข้าวเสร็จเราต้องเป็นคนขับรถไปส่งเค้า เพราะขามาเค้าให้น้องเค้ามาส่ง แล้วก็แยกย้ายกันปกติ ...
หลังจากพบเจอกันครั้งแรก คราวนี้เค้ากลับโทรและพิมพ์หาเรามากขึ้น และเค้าก็นัดเราอีกบ่อยครั้ง เรียกได้ว่าอยากเจอเราทุกวันเลยก็ว่าได้ เราก็ไม่ได้ไปทุกครั้งนะ ถ้าว่างหรือสะดวกก็ไป แต่ถ้ายุ่งงานหรือไม่สะดวกเราก็จะตัดบทเลย
เฉลี่ยแล้วเราเจอกันราวๆสัปดาห์ละ2-3ครั้ง ทุกครั้งคือการกินข้าว เบเกอรี่ กาแฟ
เรารู้สึกว่าเราชอบเค้าขึ้นมาแล้วเรารู้ว่ามันไม่ใช่แล้ว มันไม่สมควรเป็นแบบนี้ ในวันที่เค้านัดเราทานข้าวปกติ >>>>#นี่คือการบอกเลิกครั้งที่1 เราตัดสินใจบอกเค้าไปว่า เราไม่สมควรเป็นแบบนี้วะ มันไม่เป็นผลดีกับใครสักคน ความรู้สึกของเรามันสร้างผลกระทบให้คนรอบๆตัวเยอะเลย ไม่ว่าจะเป็นเราทั้งคู่ที่อึดอัด ภรรยาและลูกของเค้าที่จะต้องเสียใจ เราควรหยุดก่อนที่ความสัมพันธุ์อื่นๆจะพัฒนาไปกว่านี้ T^T นี่คือครั้งแรกที่เค้ากอดเรา เค้าตกใจ เค้าบอกว่าอย่าทำแบบนี้ ไม่ใช่ตอนนี้ได้มั้ย เค้ารักเรา เค้าอธิบายถึงความสัมพันธ์ของเค้าและภรรยา (มันก็เป็นมุกเดิมๆที่คนเห็นแก่ตัวใช้กัน) อ้อนวอนขนาดอ้างเรื่องหย่า เราตกลงด้วยการคุยกันดีๆ เลือกที่จะลองจำกัดความสัมพันธ์นี้ โดยการที่ เราจะเจอกันน้อยลงนะ รวมถึงคุยด้วย เราแยกย้ายกัน ...
หลังจากแยกกัน เค้าข้อความมาสารพัด
#เดี๋ยวมาต่อนะ