ทำยังไง? เมื่อทางบ้านยังเป็นห่วงเราแม้ว่าเราจะโตจนถึงวัยทำงานแล้ว

สวัสดีค่ะ เราพึ่งจะกล้าตั้งกระทู้แบบนี้ครั้งแรก เพราะรู้สึกทั้งกดดันทั้งเครียดมากเลยค่ะ คือ ตอนนี้เราก็เรียนจบและถึงวัยที่จะทำงานแล้ว แต่เนื่องด้วยสถานการณ์การแพร่ระบาดของไวรัสโควิด19 ทำให้เรายังอยู่ในสถานะว่างงาน เป็นเพียงบัณฑิตจบใหม่ที่ยังไม่มีประสบการณ์การทำงานเลย เป็นปกติที่จะมีทริปเที่ยวฉลองเรียนจบใช่ไหมคะ และคุณคงจะไม่เคยพบเจอสถานการณ์ที่จะต้องขออนุญาตทางบ้านว่าจะสามารถไปเที่ยวกับเพื่อนได้ไหม ใช่ไหมคะ?? นั้นแหละค่ะ!!! คือที่มาของหัวข้อกระทู้ของเรา คือขอเล่าเลยนะคะว่าที่บ้านเราเนี่ยค่อนข้างเป็นห่วงและกลัวอันตรายจากโลกภายนอกตลอดเวลามากเลยค่ะ เวลาเราจะไปไหนเราจะต้องบอกที่บ้านตลอด ถึงจะบอกก็ต้องดูว่าเขาจะให้ไปไหม สมัยก่อนไม่ค่อยได้ออกไปเที่ยวไหนไกลๆค่ะ เพราะเขาบอกอันตราย ยังอายุน้อยไม่ควรไปไหนไกลเราก็โอเคเอาที่เขาสบายใจ แต่พอโตขึ้นเขาก็ปล่อยบ้างค่ะแต่แค่ไปในที่ที่เขาเห็นว่าโอเคถ้าเป็นที่ยอดฮิตที่วัยโตๆเขาไปกันก็ไม่ได้ไปหรอกค่ะ ต้องปฏิเสธเพื่อนตลอดจนบางทีเราก็อายว่าโตขนาดนี้แล้วยังต้องอดไปอีกหรอ แต่เราก็ไม่กล้าคุยถึงปัญหานี้กับทางบ้านเลยเพราะกลัวเขาเสียใจ กลายเป็นตัวเราอึดอัดแทน ต้องมานั่งนอยด์อยู่ตลอด บางทีก็ร้องไห้แบบมันอึดอัดอ่ะค่ะแต่พูดก็ทำให้เขาอารมณ์ไม่ดีอีก จนวันนี้มันสุดๆแล้วค่ะ เราแค่อยากให้เขาปล่อยเราบ้าง คือ เราต้องโตขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่ได้อยู่กับเราตลอดเส้นทางชีวิต เราก็เลยสงสัยว่าเพื่อนๆ เคยเจอปัญหาแบบนี้แล้วแก้ไขหรือทำยังไงให้เขาเข้าใจและปล่อยเราบ้างคะ
ปล.เวลาไปไหนไปได้แต่กับครอบครัวค่ะ กับเพื่อนถ้าไม่ทำงานหรืออยู่ในบริเวณใกล้ๆหรือจำเป็นจริงๆก็ไม่ได้ไปเลยค่ะ