หัวกระทู้อาจจะฟังดูบาปนะคะ แต่วันนี้เราเหนื่อยมากอยากจะเล่าเรื่องชีวิตของตัวเองให้ฟังว่าเราควรทำยังไงต่อดี
เริ่มเลยละกันนะคะ ตั้งแต่เราเกิดมา พ่อกับแม่ก็เลิกกันแล้ว มีบ้างที่พ่อจะเอาเราไปให้ปู่กับย่าเลี้ยงในตอนเด็ก เพื่อให้แม่กลับมาหาพ่อ แต่แม่ก็รู้ทันไม่ได้ไปรับเรามาสุดท้ายก็ต้องเอาเรามาคืนไว้กับยายเหมือนเดิม เราอยู่กับตายายกับป้าตั้งแต่เด็กจนถึงป.1เลยค่ะ เราคิดว่าในช่วงนั้นเป็นอะไรที่มีความสุขที่สุดในชีวิตเราแล้ว วัยนั้นเราไปอยู่กับป้า แล้วเราก็เรียกป้าว่าแม่มาตลอดจนถึงตอนนี้ ป้าให้เงินไปโรงเรียนตลอด ทำกับข้าวอร่อยๆให้เรากิน มีตีเราบ้างตอนเราซน จนวันนึงเราอยากไปอยู่กับแม่ ซึ่งตัวเราในตอนนี้คิดว่าเราไม่น่าอยากจะมาเลย ถ้ากลับไปได้ขอไปอยู่กับตายายกับป้าเหมือนเดิมดีกว่า ตอนเด็กเราไม่เคยอยู่กับแม่เราเลย ยกเว้นวันหยุดเทศกาลต่างๆที่จะได้อยู่กับแม่แค่2-3วันเพราะแม่กลับมาหาตายทว แต่ถึงแม่จะมาเราก็ไม่ดีใจเท่าไหร่ เพราะเราไม่ได้สนิทกับแม่เลยจนโตปานนี้เราก็ไม่ได้สนิทถึงแม้จะอยู่กับแม่แล้วก็ตาม พอเราย้ายไปเรียนที่กรุงเทพฯ แม่ไม่เคยมาวันเด็ก วันแม่ วันคริสต์มาสต์ วันเทศกาลต่างๆที่โรงเรียนจัดแล้วเรียนเชิญให้คุณแม่มา ซึ่งแม่เราไม่เคยมาและเราก็ไม่ได้น้อยใจอะไรในตอนนั้น ชีวิตในวัยประถมเดินทางมาจนถึงวัยมัธยม ถึงแม้เราจะเรียนดี ได้เกรดดีๆแต่ไม่ถึงขั้นที่ว่าได้เกรด3.90นะ แม่ก็ไม่เคยชมเราเลยแม้แต่น้อย วันไหนที่เลิกเรียนเร็ว เราขอแม่ไปกินขนม ไปคาเฟ่ ไปร้องคาราโอเกะ ไปดูหนังกับเพื่อนในกลุ่ม คำที่ได้กลับมาคือคำว่า "ไม่ให้ไป รีบกลับบ้าน ถ้าไปกูจะไปฟาดถึงนู่นเลย" เราก็เลยไม่ได้ไปไหนเลย ยกเว้นเสียแต่วันเกิดเพื่อนที่ต้องเป็นวันอาทิตย์หรือวันที่ไม่ได้ไปโรงเรียนเท่านั้น ย้ำว่าต้องเป็นวันเกิดเพื่อน วันนัดทำงานกลุ่ม หรือวันสำคัญต่างๆ แต่พอกลับบ้านมาก็จะเจอหน้าแม่ที่บูดบึ้งตึงมากๆ แล้วก็จะด่าทุกครั้งที่กลับมา(ด่านี่ด่าตลอดแม้ไปเที่ยวกลับบ้านมาก็ด่า) คือไม่รู้เหมือนกันว่าทำอะไรผิดแต่จะโดนด่าตลอด ไม่ได้ด่าดีๆด้วยนะ ขึ้นอีห่_ อี ไปอยู่กับพ่อไป สันดานเหมือนพ่อนั่นแหละบลาๆๆๆอย่างงี้ตั้งแต่มัธยมต้นแล้วค่ะ เราก็ไม่ได้ต่อปากต่อคำนะเพราะเดี๋ยวมันจะยาว ผ่านช่วงมัธยมต้นมาก็ขึ้นสู่ช่วงมัธยมปลาย แม่มีน้องกับพ่อเลี้ยงค่ะ ขอเล่าก่อนนะคะว่าตอนประถม3-4เนี่ยช่วงที่แม่ไปทำงานแล้วยังไม่เลิก เราก็อาบน้ำปกติแล้วพ่อเลี้ยงเรามาเคาะประตูห้องน้ำบอกว่า "เปิดหน่อยเดี๋ยวอาบน้ำให้" ซึ่งตอนนั้นเรากลัวมากแต่พ่อก็เคาะๆเรียกๆในใจเราก็คิดว่าพ่อคงมาอาบให้แหละเพราะเราอาบน้ำช้า แต่ในใจก็คิดว่าพ่อเลี้ยงไม่เคยอาบน้ำให้เราเลยนะตั้งแต่เราอนุบาลหรือเด็กกว่านั้น สุดท้ายความคิดที่ดีๆของเราก็ดันไปเปิดประตูให้พ่อเลี้ยงเข้ามาอาบให้ซะงั้น แต่ว่ามันไม่ได้อาบปกติไงคะพ่อเลี้ยงเขาเอาพยายามเอานิ้วดันเข้าไปใน...เรา ซึ่งเราพูดว่าเจ็บ จนเขาเอานิ้วออกแล้วก็ออกไปให้เราอาบต่อเอง ซึ่งเราก็ไม่ได้พูดอะไรในวันเกิดเหตุ แต่เราก็อดใจไม่ได้ที่จะฟ้องแม่ สุดท้ายก็กับพ่อก็ทะเลาะกัน แล้วข้ออ้างพ่อเยอะมากในตอนนั้นที่เราจำได้คร่าวๆคือ เราเรียกให้พ่อเข้าไปอาบให้ ทั้งๆที่เราไม่ได้เรียกเลยแม้แต่น้อยเพราะเราก็อาบเองมาตลอด ตัดมาที่ช่วงมัธยมปลายต่อนะคะกลับมาที่เรื่องของแม่เราต่อ แม่เรามีน้องเมื่อ3-4ปีที่แล้ว ตอนเราอยู่ม.5เราก็ต้องไปรับน้องตลอดเวลาหลังเลิกเรียน กลับบ้านมาออกกำลังกายขั้นต่ำ1.30-2ชั่วโมง ห้ามออกเบาๆต้องออกหนักๆตลอด ถ้าไม่ออกแม่จะด่าและตีเราและไม่ให้กินข้าวหลัง6โมงเย็นด้วยเพราะแม่บอกว่าเราขาใหญ่ ขาเท่าช้าง ทั้งๆที่เราไปถามเพื่อนหรือพี่ที่งานเขาก็บอกว่าผอมแล้ว หุ่นพอดีแล้ว แต่มีแม่คนเดียวที่bullyเรื่องหุ่นของเรา รวมไปทั้งการแต่งหน้าของเรา(ตอนนี้ก็ยังbullyอยู่ทั้งสองเรื่องเลย) ปล.หุ่นเราเป็นหุ่นลูกแพร์นะคะ ช่วงบนเล็กมากๆแขนเล็ก เอวเล็ก ตั้งแต่สะโพกและขาจนถึงน่องไปจะใหญ่ แม่ก็จะชอบเปรียบเทียบว่าตอนกูหุ่นเท่ากูผอมกว่านี้อีก ขาเรียวยาวกว่านี้อีก หุ่นดีกว่านี้อีก ท่านั้นท่านี้กูก็ทำได้ ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง โง่! (เราวิดพื้นไม่ได้ เราเคยลองทำจนเจ็บแขนแล้วแต่มันทำไม่ได้จริง เว้นเสียแต่จะเอาเข่าลงที่พื้นแล้วก็วิด) ไปรับน้องเสร็จก็ต้องไปทำงานเซเว่น งานเซเว่นเราทำตั้งแต่ม.3ถึงม.6เลยค่ะ เงินเดือนที่ได้มาประมาณ3-5พัน แม่เราเอาไปหมดเลย เราก็เคยค้านนะแต่ก็เท่านั้นแหละค่ะโดนทวงบุญคุญว่ากูเลี้ยงมาอย่างนั้นอย่างนี้ ไปเช่าห้องอยู่เองเลยมั้ย เก่งจริงออกจากบ้านกูไปเลย สารพัดคำด่า ทำงานเสร็จก็ต้องตื่นไปเรียนแล้วก็วนอยู่แบบนี้จนจบม.6 เที่ยวหลังเลิกเรียนก็ไม่ได้ไปเหมือนเดิมนะคะเพราะต้องรีบกลับไปรับน้อง มาจนถึงมหาลัยแม่ไม่ได้จ่ายค่าเทอมให้เราแล้วแต่เป็นยายแทนที่จ่ายให้ เราเปลี่ยนงานใหม่ไปทำร้านกาแฟซึ่งเงินรายชั่วโมงได้เยอะมากๆ เงินเดือนออกมาไม่เกิน9พันค่ากินของเรา ค่าของใช้ภายในบ้านซึ่งเป็นของส่วนรวม ค่าไฟค่าน้ำเราต้องจ่ายเอง หักอะไรไปก็หมดพอดีแม่ก็จะพูดประมาณว่าโตขนาดนี้แล้วทำไมไม่ให้เงินกูบ้าง เราเลยบอกว่าให้ไปแล้วไงค่าไฟค่าน้ำก็ช่วยจ่ายบ้าง แต่ดูเหมือนแม่จะไม่พอใจก็ด่าเราอีก ทวงบุญคุญอีก ซึ่งเราเบื่อมากๆเลยค่ะเวลาที่แม่พูดแบบนี้ เงินเดือนหักไปหมดกับแม่เราไม่มีเงินเก็บเลย เราคิดไว้ว่าถ้าแม่ตายไปกูจะเอาเงินที่ไหนมาใช้วะ พอเราพูดกับแม่ว่าอยากเก็บเงินบ้างถ้าแม่ไม่อยู่แล้วหนูจะเอาเงินที่ไหนมาใช้ แม่ก็บอกมาว่ากูยังไม่ตายพรุ่งนี้หรอก ถ้ากูตายก็เอาเงินผัวมาใช้ไง เราก็แบบห๊ะ ทำไมถึงคิดแบบนี้นะ แฟนเราก็ต้องมีค่าใช้จ่ายสำหรับบ้านเขาหรือเปล่าจะให้ไปขอเขามันก็ไม่ใช่ จบที่เรื่องเงินกันดีกว่าค่ะซึ่งเราคิดว่ามันคงไร้ประโยชน์มากๆถ้าคิดจะไปพูดกับแม่เรา กลับมาที่พ่อเลี้ยงของเราดีกว่า เมื่อ3-4เดือนที่ผ่านมาพ่อลุกขึ้นมากลางดึกเหมือนจะหยิบขวดนมให้น้องแต่มันไม่ใช่เพราะมันหยิบนานมาก ขวดนมก็อยู่ในตู้อบขวดนมอยู่แล้วไม่น่าเป็นไปได้ที่จะหยิบนานขนาดนี้ จุกนมอะไรก็ประกอบเรียบร้อยพร้อมปิด แล้วตู้อบขวดนมดันตั้งอยู่ตรงบันไดทางขึ้นห้องเรา แล้วห้องเราไม่มีประตู เพราะถ้าขึ้นไปก็เป็นห้องเราเลยคนเดียวเดินไปก็จะเห็นเรานอนอยู่ แม่กับพ่อนอนข้างล่าง(อยู่ห้องเช่ากันอยู่ แต่ตอนนี้ย้ายมาอยู่เป็นบ้านห้องใครห้องมันแล้วค่ะ) แม่ติดกล้องวงจรปิดไว้ตรงขอบบันได มันก็จะเห็นแค่บริเวณริมๆตู้อบขวดนมกับที่เห็นชัดเลยที่แม่เรานอน(ตรงประตูห้อง) ซึ่งตอนนั้นที่ดูในกล้องคือรู้ว่าพ่อหยิบขวดนมนานมากๆๆๆๆประมาณ5นาทีได้ซึ่งมันนานเกินไปเพราะนมก็อยู่ตรงปลายเท้าที่แม่นอน แล้วพ่อก็เดินไปเข้าห้องน้ำพร้อมกับหมุนกล้องไปทางอื่นเข้าไปประมาณ3-4นาทีแล้วก็ออกมานอนตามปกติ เรารู้เรื่องนี้เพราะแม่โทรมาบอกว่าได้มีคนขึ้นไปทำอะไรมั้ย เราก็บอกว่าไม่มี แม่ก็เอาคลิปในกล้องวงจรปิดให้ดู เราอึ้งมากแบบเฮ้ย! ทำไมทำแบบนี้หละ เราคิดไว้แล้วว่าพ่อเลี้ยงต้องแอบดูเรานอนแน่ๆ จนแม่เค้นได้พ่อก็ยอมรับว่าแอบดูจริงๆ ซึ่งเราโมโหมากอยากจะแจ้งตำรวจเลยแต่แม่ไม่ให้แจ้งเพราะแม่บอกว่าเรายังไม่มีหลักฐานมากพอ เราก็ไม่ได้แจ้งแล้วเรื่องก็เงียบไปอีกอย่างไม่กล้าบอกแฟนด้วย เพราะเราคิดว่ามันน่าอับอายมากๆ แม่ก็แก้ปัญหาโดยที่ให้พ่อเลี้ยงไปหาหมอจิต หมอบอกว่าอันตรายนะ เป็นภัยต่อสังคม ดีที่มารักษาก่อน แล้วหมอก็ให้ยามาทานเรื่อยๆจนถึงตอนนี้ ซึ่งเราว่ามันไม่น่าจะช่วยอะไร ความปลอดภัยของเราคือไม่มีแล้ว มาที่แฟนเราบ้างเราคบกับเขามาได้2ปีจะ3ปีแล้ว เขาทำงานแล้วนะคะไม่ได้เรียนแล้วแต่เรายังเรียนมหาลัยอยู่ ที่บ้านเขาดีกับเรามากๆ เขาอยู่กับพ่อของเขา พี่ชาย2คน แม่ของเขาได้หย่ากับพ่อเขาไปแล้ว เราอบอุ่นทุกครั้งเวลาเราไปบ้านเขา(แอบแม่ไปนะ ถ้าแม่รู้เรื่องใหญ่แน่ๆ) พ่อเขาทำกับข้าวมาให้ที่บ้านเราทานตลอด ไปตกปลาก็เอาปลามาฝากให้เราตลอด คือครอบครัวเขาดูอบอุ่นมากเราอิจฉาแฟนเราตรงนี้แหละ เราอยากมีครอบครัวแบบแฟนเราบ้างแต่คิดว่าคงจะไม่มีวันนั้นแน่ๆ แฟนเราก็ดีกับเราและครอบครัวเรามากๆ ที่บ้านเขาทำอะไรก็จะเอามาให้กินตลอด น่ารักสุดๆ เวลาเราเครียดหรือทะเลาะกับแม่หรืออยากปรึกษาอะไร แฟนเราก็รับฟังตลอดไม่ว่าจะว่างหรือไม่ว่าง ครอบครัวเขาซัพพอร์ตเราตลอดเลยค่ะ คือดีไปหมด วันนี้เราทะเลาะกับแม่อีกเราเลยมาระบายในโพสต์นี้ เราไม่รู้ว่าจะทำยังไงแล้ว เราอยากไปอยู่กับแฟนหรืออยู่คนเดียวมาก แต่เราไม่มีเงินเลย เราแอบเก็บตังแม่ก็จับได้ตลอดแล้วก็จะด่าหาว่าเอาเงินไปใช้เล่นบ้าง เลี้ยงผู้ชายบ้าง ทั้งที่เราไม่เคยทำเลย แค่อยากสำรองไว้เวลาออกจากบ้านมาจริงๆ ใครพอมีแนวทางอะไรแนะนำบ้างไหมคะ เราไม่อยากจะเสียสุขภาพจิตไปมากกว่านี้แล้วค่ะ
รู้สึกว่าแม่มีแต่ได้กับได้ เริ่มไม่อยากอยู่ด้วยและไม่อยากเรียกว่า “แม่” แล้ว
เริ่มเลยละกันนะคะ ตั้งแต่เราเกิดมา พ่อกับแม่ก็เลิกกันแล้ว มีบ้างที่พ่อจะเอาเราไปให้ปู่กับย่าเลี้ยงในตอนเด็ก เพื่อให้แม่กลับมาหาพ่อ แต่แม่ก็รู้ทันไม่ได้ไปรับเรามาสุดท้ายก็ต้องเอาเรามาคืนไว้กับยายเหมือนเดิม เราอยู่กับตายายกับป้าตั้งแต่เด็กจนถึงป.1เลยค่ะ เราคิดว่าในช่วงนั้นเป็นอะไรที่มีความสุขที่สุดในชีวิตเราแล้ว วัยนั้นเราไปอยู่กับป้า แล้วเราก็เรียกป้าว่าแม่มาตลอดจนถึงตอนนี้ ป้าให้เงินไปโรงเรียนตลอด ทำกับข้าวอร่อยๆให้เรากิน มีตีเราบ้างตอนเราซน จนวันนึงเราอยากไปอยู่กับแม่ ซึ่งตัวเราในตอนนี้คิดว่าเราไม่น่าอยากจะมาเลย ถ้ากลับไปได้ขอไปอยู่กับตายายกับป้าเหมือนเดิมดีกว่า ตอนเด็กเราไม่เคยอยู่กับแม่เราเลย ยกเว้นวันหยุดเทศกาลต่างๆที่จะได้อยู่กับแม่แค่2-3วันเพราะแม่กลับมาหาตายทว แต่ถึงแม่จะมาเราก็ไม่ดีใจเท่าไหร่ เพราะเราไม่ได้สนิทกับแม่เลยจนโตปานนี้เราก็ไม่ได้สนิทถึงแม้จะอยู่กับแม่แล้วก็ตาม พอเราย้ายไปเรียนที่กรุงเทพฯ แม่ไม่เคยมาวันเด็ก วันแม่ วันคริสต์มาสต์ วันเทศกาลต่างๆที่โรงเรียนจัดแล้วเรียนเชิญให้คุณแม่มา ซึ่งแม่เราไม่เคยมาและเราก็ไม่ได้น้อยใจอะไรในตอนนั้น ชีวิตในวัยประถมเดินทางมาจนถึงวัยมัธยม ถึงแม้เราจะเรียนดี ได้เกรดดีๆแต่ไม่ถึงขั้นที่ว่าได้เกรด3.90นะ แม่ก็ไม่เคยชมเราเลยแม้แต่น้อย วันไหนที่เลิกเรียนเร็ว เราขอแม่ไปกินขนม ไปคาเฟ่ ไปร้องคาราโอเกะ ไปดูหนังกับเพื่อนในกลุ่ม คำที่ได้กลับมาคือคำว่า "ไม่ให้ไป รีบกลับบ้าน ถ้าไปกูจะไปฟาดถึงนู่นเลย" เราก็เลยไม่ได้ไปไหนเลย ยกเว้นเสียแต่วันเกิดเพื่อนที่ต้องเป็นวันอาทิตย์หรือวันที่ไม่ได้ไปโรงเรียนเท่านั้น ย้ำว่าต้องเป็นวันเกิดเพื่อน วันนัดทำงานกลุ่ม หรือวันสำคัญต่างๆ แต่พอกลับบ้านมาก็จะเจอหน้าแม่ที่บูดบึ้งตึงมากๆ แล้วก็จะด่าทุกครั้งที่กลับมา(ด่านี่ด่าตลอดแม้ไปเที่ยวกลับบ้านมาก็ด่า) คือไม่รู้เหมือนกันว่าทำอะไรผิดแต่จะโดนด่าตลอด ไม่ได้ด่าดีๆด้วยนะ ขึ้นอีห่_ อี ไปอยู่กับพ่อไป สันดานเหมือนพ่อนั่นแหละบลาๆๆๆอย่างงี้ตั้งแต่มัธยมต้นแล้วค่ะ เราก็ไม่ได้ต่อปากต่อคำนะเพราะเดี๋ยวมันจะยาว ผ่านช่วงมัธยมต้นมาก็ขึ้นสู่ช่วงมัธยมปลาย แม่มีน้องกับพ่อเลี้ยงค่ะ ขอเล่าก่อนนะคะว่าตอนประถม3-4เนี่ยช่วงที่แม่ไปทำงานแล้วยังไม่เลิก เราก็อาบน้ำปกติแล้วพ่อเลี้ยงเรามาเคาะประตูห้องน้ำบอกว่า "เปิดหน่อยเดี๋ยวอาบน้ำให้" ซึ่งตอนนั้นเรากลัวมากแต่พ่อก็เคาะๆเรียกๆในใจเราก็คิดว่าพ่อคงมาอาบให้แหละเพราะเราอาบน้ำช้า แต่ในใจก็คิดว่าพ่อเลี้ยงไม่เคยอาบน้ำให้เราเลยนะตั้งแต่เราอนุบาลหรือเด็กกว่านั้น สุดท้ายความคิดที่ดีๆของเราก็ดันไปเปิดประตูให้พ่อเลี้ยงเข้ามาอาบให้ซะงั้น แต่ว่ามันไม่ได้อาบปกติไงคะพ่อเลี้ยงเขาเอาพยายามเอานิ้วดันเข้าไปใน...เรา ซึ่งเราพูดว่าเจ็บ จนเขาเอานิ้วออกแล้วก็ออกไปให้เราอาบต่อเอง ซึ่งเราก็ไม่ได้พูดอะไรในวันเกิดเหตุ แต่เราก็อดใจไม่ได้ที่จะฟ้องแม่ สุดท้ายก็กับพ่อก็ทะเลาะกัน แล้วข้ออ้างพ่อเยอะมากในตอนนั้นที่เราจำได้คร่าวๆคือ เราเรียกให้พ่อเข้าไปอาบให้ ทั้งๆที่เราไม่ได้เรียกเลยแม้แต่น้อยเพราะเราก็อาบเองมาตลอด ตัดมาที่ช่วงมัธยมปลายต่อนะคะกลับมาที่เรื่องของแม่เราต่อ แม่เรามีน้องเมื่อ3-4ปีที่แล้ว ตอนเราอยู่ม.5เราก็ต้องไปรับน้องตลอดเวลาหลังเลิกเรียน กลับบ้านมาออกกำลังกายขั้นต่ำ1.30-2ชั่วโมง ห้ามออกเบาๆต้องออกหนักๆตลอด ถ้าไม่ออกแม่จะด่าและตีเราและไม่ให้กินข้าวหลัง6โมงเย็นด้วยเพราะแม่บอกว่าเราขาใหญ่ ขาเท่าช้าง ทั้งๆที่เราไปถามเพื่อนหรือพี่ที่งานเขาก็บอกว่าผอมแล้ว หุ่นพอดีแล้ว แต่มีแม่คนเดียวที่bullyเรื่องหุ่นของเรา รวมไปทั้งการแต่งหน้าของเรา(ตอนนี้ก็ยังbullyอยู่ทั้งสองเรื่องเลย) ปล.หุ่นเราเป็นหุ่นลูกแพร์นะคะ ช่วงบนเล็กมากๆแขนเล็ก เอวเล็ก ตั้งแต่สะโพกและขาจนถึงน่องไปจะใหญ่ แม่ก็จะชอบเปรียบเทียบว่าตอนกูหุ่นเท่ากูผอมกว่านี้อีก ขาเรียวยาวกว่านี้อีก หุ่นดีกว่านี้อีก ท่านั้นท่านี้กูก็ทำได้ ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง โง่! (เราวิดพื้นไม่ได้ เราเคยลองทำจนเจ็บแขนแล้วแต่มันทำไม่ได้จริง เว้นเสียแต่จะเอาเข่าลงที่พื้นแล้วก็วิด) ไปรับน้องเสร็จก็ต้องไปทำงานเซเว่น งานเซเว่นเราทำตั้งแต่ม.3ถึงม.6เลยค่ะ เงินเดือนที่ได้มาประมาณ3-5พัน แม่เราเอาไปหมดเลย เราก็เคยค้านนะแต่ก็เท่านั้นแหละค่ะโดนทวงบุญคุญว่ากูเลี้ยงมาอย่างนั้นอย่างนี้ ไปเช่าห้องอยู่เองเลยมั้ย เก่งจริงออกจากบ้านกูไปเลย สารพัดคำด่า ทำงานเสร็จก็ต้องตื่นไปเรียนแล้วก็วนอยู่แบบนี้จนจบม.6 เที่ยวหลังเลิกเรียนก็ไม่ได้ไปเหมือนเดิมนะคะเพราะต้องรีบกลับไปรับน้อง มาจนถึงมหาลัยแม่ไม่ได้จ่ายค่าเทอมให้เราแล้วแต่เป็นยายแทนที่จ่ายให้ เราเปลี่ยนงานใหม่ไปทำร้านกาแฟซึ่งเงินรายชั่วโมงได้เยอะมากๆ เงินเดือนออกมาไม่เกิน9พันค่ากินของเรา ค่าของใช้ภายในบ้านซึ่งเป็นของส่วนรวม ค่าไฟค่าน้ำเราต้องจ่ายเอง หักอะไรไปก็หมดพอดีแม่ก็จะพูดประมาณว่าโตขนาดนี้แล้วทำไมไม่ให้เงินกูบ้าง เราเลยบอกว่าให้ไปแล้วไงค่าไฟค่าน้ำก็ช่วยจ่ายบ้าง แต่ดูเหมือนแม่จะไม่พอใจก็ด่าเราอีก ทวงบุญคุญอีก ซึ่งเราเบื่อมากๆเลยค่ะเวลาที่แม่พูดแบบนี้ เงินเดือนหักไปหมดกับแม่เราไม่มีเงินเก็บเลย เราคิดไว้ว่าถ้าแม่ตายไปกูจะเอาเงินที่ไหนมาใช้วะ พอเราพูดกับแม่ว่าอยากเก็บเงินบ้างถ้าแม่ไม่อยู่แล้วหนูจะเอาเงินที่ไหนมาใช้ แม่ก็บอกมาว่ากูยังไม่ตายพรุ่งนี้หรอก ถ้ากูตายก็เอาเงินผัวมาใช้ไง เราก็แบบห๊ะ ทำไมถึงคิดแบบนี้นะ แฟนเราก็ต้องมีค่าใช้จ่ายสำหรับบ้านเขาหรือเปล่าจะให้ไปขอเขามันก็ไม่ใช่ จบที่เรื่องเงินกันดีกว่าค่ะซึ่งเราคิดว่ามันคงไร้ประโยชน์มากๆถ้าคิดจะไปพูดกับแม่เรา กลับมาที่พ่อเลี้ยงของเราดีกว่า เมื่อ3-4เดือนที่ผ่านมาพ่อลุกขึ้นมากลางดึกเหมือนจะหยิบขวดนมให้น้องแต่มันไม่ใช่เพราะมันหยิบนานมาก ขวดนมก็อยู่ในตู้อบขวดนมอยู่แล้วไม่น่าเป็นไปได้ที่จะหยิบนานขนาดนี้ จุกนมอะไรก็ประกอบเรียบร้อยพร้อมปิด แล้วตู้อบขวดนมดันตั้งอยู่ตรงบันไดทางขึ้นห้องเรา แล้วห้องเราไม่มีประตู เพราะถ้าขึ้นไปก็เป็นห้องเราเลยคนเดียวเดินไปก็จะเห็นเรานอนอยู่ แม่กับพ่อนอนข้างล่าง(อยู่ห้องเช่ากันอยู่ แต่ตอนนี้ย้ายมาอยู่เป็นบ้านห้องใครห้องมันแล้วค่ะ) แม่ติดกล้องวงจรปิดไว้ตรงขอบบันได มันก็จะเห็นแค่บริเวณริมๆตู้อบขวดนมกับที่เห็นชัดเลยที่แม่เรานอน(ตรงประตูห้อง) ซึ่งตอนนั้นที่ดูในกล้องคือรู้ว่าพ่อหยิบขวดนมนานมากๆๆๆๆประมาณ5นาทีได้ซึ่งมันนานเกินไปเพราะนมก็อยู่ตรงปลายเท้าที่แม่นอน แล้วพ่อก็เดินไปเข้าห้องน้ำพร้อมกับหมุนกล้องไปทางอื่นเข้าไปประมาณ3-4นาทีแล้วก็ออกมานอนตามปกติ เรารู้เรื่องนี้เพราะแม่โทรมาบอกว่าได้มีคนขึ้นไปทำอะไรมั้ย เราก็บอกว่าไม่มี แม่ก็เอาคลิปในกล้องวงจรปิดให้ดู เราอึ้งมากแบบเฮ้ย! ทำไมทำแบบนี้หละ เราคิดไว้แล้วว่าพ่อเลี้ยงต้องแอบดูเรานอนแน่ๆ จนแม่เค้นได้พ่อก็ยอมรับว่าแอบดูจริงๆ ซึ่งเราโมโหมากอยากจะแจ้งตำรวจเลยแต่แม่ไม่ให้แจ้งเพราะแม่บอกว่าเรายังไม่มีหลักฐานมากพอ เราก็ไม่ได้แจ้งแล้วเรื่องก็เงียบไปอีกอย่างไม่กล้าบอกแฟนด้วย เพราะเราคิดว่ามันน่าอับอายมากๆ แม่ก็แก้ปัญหาโดยที่ให้พ่อเลี้ยงไปหาหมอจิต หมอบอกว่าอันตรายนะ เป็นภัยต่อสังคม ดีที่มารักษาก่อน แล้วหมอก็ให้ยามาทานเรื่อยๆจนถึงตอนนี้ ซึ่งเราว่ามันไม่น่าจะช่วยอะไร ความปลอดภัยของเราคือไม่มีแล้ว มาที่แฟนเราบ้างเราคบกับเขามาได้2ปีจะ3ปีแล้ว เขาทำงานแล้วนะคะไม่ได้เรียนแล้วแต่เรายังเรียนมหาลัยอยู่ ที่บ้านเขาดีกับเรามากๆ เขาอยู่กับพ่อของเขา พี่ชาย2คน แม่ของเขาได้หย่ากับพ่อเขาไปแล้ว เราอบอุ่นทุกครั้งเวลาเราไปบ้านเขา(แอบแม่ไปนะ ถ้าแม่รู้เรื่องใหญ่แน่ๆ) พ่อเขาทำกับข้าวมาให้ที่บ้านเราทานตลอด ไปตกปลาก็เอาปลามาฝากให้เราตลอด คือครอบครัวเขาดูอบอุ่นมากเราอิจฉาแฟนเราตรงนี้แหละ เราอยากมีครอบครัวแบบแฟนเราบ้างแต่คิดว่าคงจะไม่มีวันนั้นแน่ๆ แฟนเราก็ดีกับเราและครอบครัวเรามากๆ ที่บ้านเขาทำอะไรก็จะเอามาให้กินตลอด น่ารักสุดๆ เวลาเราเครียดหรือทะเลาะกับแม่หรืออยากปรึกษาอะไร แฟนเราก็รับฟังตลอดไม่ว่าจะว่างหรือไม่ว่าง ครอบครัวเขาซัพพอร์ตเราตลอดเลยค่ะ คือดีไปหมด วันนี้เราทะเลาะกับแม่อีกเราเลยมาระบายในโพสต์นี้ เราไม่รู้ว่าจะทำยังไงแล้ว เราอยากไปอยู่กับแฟนหรืออยู่คนเดียวมาก แต่เราไม่มีเงินเลย เราแอบเก็บตังแม่ก็จับได้ตลอดแล้วก็จะด่าหาว่าเอาเงินไปใช้เล่นบ้าง เลี้ยงผู้ชายบ้าง ทั้งที่เราไม่เคยทำเลย แค่อยากสำรองไว้เวลาออกจากบ้านมาจริงๆ ใครพอมีแนวทางอะไรแนะนำบ้างไหมคะ เราไม่อยากจะเสียสุขภาพจิตไปมากกว่านี้แล้วค่ะ