ครอบครัวไม่ใช่เซฟโซน

คือพ่อแม่เราแยกทางกันอ่ะค่ะ แล้วพ่อกับแม่เขาก็มีครอบครัวใหม่ มีลูกใหม่ ส่วนตากับยายเขาก็มีหลานคนโปรดกันคือตากับยายเราชอบดูกีฬาแล้วลูกพี่ลูกน้องเราเล่นกีฬาอ่ะค่ะ เหมือนพวกหนีเรียนไปเล่นกีฬาแต่มันก็ทำได้ดีไม่ได้ว่าอะไร ส่วนตัวเราไม่ชอบเล่นกีฬาเพราะเหนื่อยง่าย(เราเป็นผู้หญิงด้วย)แต่การเรียนเราก็ดีนะ...แต่ไม่มีคนสนใจเลย เรารู้สึกเหมือนส่วนเกิน รู้สึกเหมือนไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของพวกเขาน้อยใจแต่บอกใครไม่ได้ เซฟโซนที่ดีของเราคือการได้อยู่คนเดียวเงียบๆมีนิยาย เพลง หรือรายการตลกปล.เราทำงานบ้านไม่ได้ขี้เกียจใครใช้อะไรก็ทำ การได้อ่านนิยายพร้อมกับฟังเพลงมันเหมือนได้เข้าไปอยู่ในโลกของนิยายไม่ต้องสนใจใครไม่ต้องสนใจโลกมีครอบครัวที่อบอุ่น(ในนิยาย)บางทีเราก็อยากที่จะหนีออกจากบ้านด้วยซ้ำ เราเคยปรึกษาคนในครอบครัวนะเรื่องต่างๆแต่ผลสุดท้ายคือโดยด่ากลับมา เราไม่ชอบเลย เราอยากที่จะมีตัวตนบ้างให้เขากอดเราบ้างเหมือนที่กอดน้อง ให้เขาทำของโปรดให้เรากินบ้าง ให้เขาพูดดีๆกับเราบ้างก็เเค่นั้นอ่ะ ขนาดเราร้องไห้เขายังด่าเราเลยว่าเราไร้สาระ ปัญญาอ่อนคิดว่าตัวเองเป็นนางเอกละครหรอ เราเคยทำร้ายตัวเองด้วยค่ะมันไม่รู้จะทำอย่างไงดี มันเครียด มันกดดัน มันน้อยใจ หวังว่าทุกคนจะทำให้เราดีขึ้นนะ꒰⑅ᵕ༚ᵕ꒱˖♡