ขอถามความคิดเห็นและคำแนะนำหน่อยค่ะว่าถ้าเจอแบบนี้เราในฐานะลูกควรทำยังไง

คือเริ่มจากตอนเเรกนะคะเราตอนนี้อายุ17ใกล้ๆจะ18แล้วเรารู้สึกสงสารปู่กับย่าเรามากๆเพราะพ่อของเราขอเกริ่นก่อนว่าพ่อกับแม่เราแยกกันอยู่ค่ะแต่เราอยู่กับฝั่งพ่อค่ะ ตั้งแต่เด็กจนปัจจุบันพ่อมีแฟนใหม่มาตลอดค่ะคนล่าสุดที่เลิกไปเราก็เคยมีปัญหาด้วยจนปู่กับย่าบอกไม่ให้พาใครเข้ามาบ้านอีกค่ะแล้วพ่อเราก็หยุดมีเรื่องผญ.ไปสักพักค่ะแล้วก็เราจะโดนปู่กับย่าพูดว่าพ่อไม่ค่อยใส่ใจเราเขาทำก็แค่ดูเเลเรื่องเงินให้ค่ะเช่น ค่าเทอม ค่าโรงเรียนแต่ด้วยความที่เราเป็นลูกก็ยังต้องการความรักจากพ่ออยู่ดีค่ะจากความรู้สึกส่วนตัวนะคะต่อให้ปู่กับย่าจะบอกว่าไม่ต้องไปสนใจก็ตามที่ปู่กับย่าพูดแบบนั้นเพราะช่วงนั้นพ่อจะชอบออกไปตอนกลางคืนค่ะไปดื่มเหล้าข้างนอกกับเพื่อนที่ทำงานบ่อยมากๆค่ะช่วงนั้นคือเจอกับพ่อแค่อาทิตย์ละครั้งหรือบางอาทิตย์คือไม่เจอกันเลยแล้วมันมีช่วงที่เราอยู่ม.5เราได้ไปสอบชิงทุนไปต่างประเทศ1เดือนค่ะไปอังกฤษฝรั่งเศสและเราก็สอบติดค่ะ1ใน30คนตอนนั้นเราดีใจมากค่ะ เราเลยคิดว่าจะบอกพ่อพ่อน่าจะดีใจเรารู้ผลสอบตอนวันศุกร์ค่ะ แล้ววันเสาร์ในวันต่อมาเราต้องไปทำงานกลุ่มที่โรงเรียนค่ะวันนั้นเราลงมาอาบน้ำเตรียมตัวจะไปโรงเรียนตามปกติค่ะแต่พอเราเดินลงบันไดมาย่าเราถามค่ะว่า"จะไปไหน" เราก็ตอบว่า"ออไปโรงเรียนค่ะไปทำงาน"แล้วย่าเราก็ถามเราค่ะว่า"ไม่ไปได้ไหม"เราก็งง ว่าทำไมเราเลยถามว่า"ทำไมคะ" ย่าเราบอกว่า"พ่อรถชนตอนนี้นอนอยู่โรงบาล" เราตกใจมากใจหล่นไปเลย เราช็อกมาก!เพราะเราไม่ค่อยเจอกับพ่อพ่อหายไปนานมากแต่พอมารู้ข่าวอีกทีคือข่าวแบบนี้ แต่โชคดีที่โรงบาลอยู่ใกล้กับโรงเรียนเราพอเราทำงานเสร็จเราก็เเวะไปหาค่ะ ดีที่พ่อไม่ได้เป็นอะไรมากก็โล่งขึ้นค่ะ ตอนนั้นพ่อก็ได้ให้สัญญากับปู่ค่ะว่าจะไม่ไปดื่มแอลกอฮอร์อีกค่ะถ้าจะกินคือกินที่บ้านแล้วพ่อเราก็เปลี่ยนไปกินเป็นแอลกอฮอร์0%เอาค่ะ แล้วพ่อก็ทำตัวดีขึ้นค่ะแล้วเขาก็มีแฟนสาวคนใหม่ค่ะ แต่ว่าหลังจากที่เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้นก็ไปทำงานกลับมาบ้านก็ยังกลับมาทุกวันค่ะอย่างน้อยก็กลับมาบ้านแต่ ก็ชอบออกไปตอนดึกอยู่ค่ะ ออกไปทุกคืนจนเริ่มหายไปนานขึ้นเริ่มหายไป1วันกลับครั้ง 2วันกลับครั้ง 3วันกลับครั้ง จนตอนนี้ที่แทบไม่กลับมาเลยจนตอนนี้เหมือนได้เจอเดือนละ2-3ครั้งค่ะ แล้วตอนนี้ล่าสุดก็ได้เกิดอีกเหตุการณ์นึงค่ะนั่นก็คือเมื่อวานค่ะ พ่อเรากลับมาบ้านในตอนเช้าโดยการบอกว่ารถยางแตกจะมายืมรถปู่เราไปส่งของเเล้วพ่อเราก็เดินไปที่ห้องหยิบกุญแจรถและเอารถไปเลยแล้วพอ ปู่เราตื่นมาไม่เจอรถปู่เราโกรธมากเพราะปู่เรารักรถมากค่ะ เรารู้เราเลยต้องไปทำงานที่โรงเรียนด้วยตัวเองค่ะทุกอย่างมันยังปกติดี จนกระทั่งตกเย็นจำได้แม่มมากคือตอน5โมงเย็นค่ะ ย่าเราโทรมาบอกให้รีบกลับบ้านพร้อมบอกว่าพ่อเราเอารถปู่ไปชนค่ะ เราตกใจมากเราเลยถามว่า"พ่อเป็นไรไหมคะ"ย่าบอกว่าพ่อเราไม่ได้เป็นอะไรแต่ตอนนี้ปู่เราโกรธกว่าเดิมตอนนั้นเราเลยเป็นห่วงปู่มากเลยรีบกลับแต่ส่วนนึงเราก็โกรธพ่อที่ทำแบบนี้แต่ในฐานะที่เราเป็นลูกเราก็ทำอะไรไม่ได้ค่ะนอกจากฟัง พอเรามาถึงบ้านย่าเราให้ฟังค่ะว่าปู่ถึงขั้นพูดไล่พ่อว่าไม่ต้องมาให้เห็นหน้า ตอนนี้เราก็ไม่รู้จะทำยังไงเราทั้งห่วงสภาพจิตใจของปู่และจิตใจของพ่อ แต่ตัวเราตอนนี้เริ่มใจไม่ดีเพราะเราเคยเป็นโรคซึมเศร้ามาก่อนเรากังวลมากๆกลัวมากๆว่าพ่อเราจะคิดสั้นไหมเพราะพ่อเรา เป็นคนที่เครียดง่ายนะเป็นอะไรไม่ค่อยพูดไม่ค่อยบอกเราจึงกังวลส่วนฝั่งปู่เราก็ห่วงเรื่องความดันมากๆอาเรา(น้องพ่อ)ก็บอกให้เราค่อยดูแลจิตใจปู่กับย่าและเป็นตัวกลางในการคอยติดต่อหาพ่อแต่ส่วนนึงเราก็ไม่รู้จะทำยังไงให้สถานการณ์ตอนนี้มันดีขึ้น
ขอคำแนะนำและความคิดเห็นหน่อยค่ะตอนนี้เราเครียดมากเราไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี..ขอบคุณค่ะ