เรามีพี่น้องอยู่ 2 คน เราเป็นพี่คนโต ตั้งเเต่จำความได้เราก็หาตัง จนถึงตอนนี้ เราทำงานส่งตัวเองมาโดยตลอด ซึ่งต่างจากน้องเราที่วันๆไม่ทำอะไร ขอตังแม่อย่างเดี่ยว เเต่แม่ไม่เคยว่าน้อง ไม่เคยด่า ต่างกับเราที่วันใหนเราไม่สบายแล้วเราไม่ได้ทำงาน แม่ก็จะด่าว่าทำไมไม่ไปทำงาน แต่แม่ไม่เคยถามสักครั้งว่า เป็นไรมากไหม กินยายัง ไปหาหมอมายัง แม่จะตามใจน้องมาก น้องเรียนจบ ม. 3 เเล้วมันไม่อยากเรียนต่อ แม่ก็ไม่ให้น้องเรียน ให้อยู่บ้าน น้องไม่อยากทำงานแม่ก็ไปให้น้องไปทำงาน ซึ่งต่างจากเรามาก จะได้ยินคำบอกรักจากแม่ก็ต่อเมื่อมีเงินมาให้แม่เท่านั้น เราให้เเม่ได้แค่ทุกเทศกาล เพราะเราหาตังเรียนเอง เราเก็บตังได้ก้อนหนึ่ง เอาไว้ใช้ในเหตุจำเป็น เราเลยไปฝากไว้กับแม่ ยอดที่ว่า คือ 30,000 ผ่านไป3เดือน เรามีเหตุจำเป็นที่จะต้องใช้เงิน เราเลยโทรไปหาเเม่ บอกเหตุผลแม่ทุกอย่าง แต่คำตอบที่ได้คือ เเม่เอาไปใช้หมดเเล้ว ไม่มีให้ แล้วบอกให้เราไปหายืมเงินนอกระบบแทน เเต่เเม่เคยบอกเราว่า เงินลูกก็คือเงินลูก แม่จะไม่ใช้ แต่ถ้าจะใช้ จะโทรมาบอก แล้วแม่ก็ไม่เคยพูดถึงเงินอีกเลย เราเลยไปปรึกษากับพ่อแทน พ่อบอกว่า ยืมพ่อก่อนก็ได้นะ คือคำนี้ทำให้งงมาก ทั้งที่เงินเราอยู่กับพ่อกับแม่ แล้วจะให้เรายืมเงิน แล้วให้หามาคืนคืออะไร โทรไปถามเรื่องเงินแต่กลับโดนด่า แล้วความรักคืออะไร ปัจจัยสำคัญของความรัก คือ เงินนั้นหรอคะ
ลูกที่ดีต้องเป็นยังไงหรอคะ