พอผ่านช่วงวัยรุ่นหรือวัยเริ่มต้นทำงานมาสักระยะ เหมือนกับชีวิตคนเรามันจะเปลี่ยนเป็นกลัวนั่นกลัวนี่ หรือไม่เอาไม่ทำกับบางเรื่อง ที่เมื่อก่อนอาจทำได้โดยไม่คิดมาก
กลายเป็นว่า ในสายตาคนนอกหรือเพื่อนที่รู้จัก ตัวเองกลายเป็นคนจำพวกไม่กล้าสนุกกับชีวิตแบบคนอื่น เคยเป็นกันไหมครับ หรืออาจไปเที่ยว เมา ในที่อโคจรต่างๆ ได้อยู่ แต่ให้ลิมิตกับตัวเองกว่าเดิม เช่น ไม่ไหล ไมีกำหนดกลับแน่นอน ไม่เมาจนภาพตัด
ผมคิดว่า การได้เห็นเหตุการณ์ของคนอื่น ที่ประสบเคราะห์กรรมแบบหนักๆ เช่น ตาย ป่วย ล้มหมอนนอนเสื่อ ติดหนี้ ธุรกิจเจ๊ง ตกงาน ถูกโกงจนสิ้นเนื้อประดาตัว ชีวิตครอบครัวพัง แย่งมรดก ฯลฯ
ถึงมันจะไม่ใช่เรื่องของเราโดยตรง แต่ก็พอสัมผัสเศษเสี้ยวของความทุกข์จากคนเหล่านั้นได้บ้างแหละ มันทำให้ลึกๆ เราผวา ระแวดระวังจนกลายเป็นคนมีอคติกับชีวิตเกินไปไหม
พฤติกรรมที่เปลี่ยนไปในตัวเอง ก็อย่างเช่น พอเห็นเพื่อนที่ป่วยตายโดยที่ไม่มีแบ็คอัพ สภาพการรักษาอยู่ใน รพ.รัฐ ต้องให้พ่อแม่ที่อายุมากดูแล ทำให้เราต้องหันมาใส่ใจเก็บเงิน ดูแลสุขภาพ
เพราะถึงเราจะเคยถูกห้อมล้อมด้วยสังคมหรือเพื่อนฝูงแบบไหน สุดท้ายก็ชีวิตใครชีวิตมัน ถึงมาเยี่ยม มาเฝ้าไข้ แต่ต่างคนก็มีภาระหน้าที่ของตัวเองที่ต้องไปทำ เงินในกระเป๋าก็ต่างคนต่างหา ช่วยกันได้แต่ก็ไม่สามารถช่วยได้แบบไม่มีข้อจำกัด
เหมือนกันที่การออกไปสนุกสนาน เที่ยว ปาร์ตี้ แต่พอจบวันเหล่านั้น เราก็ต่างต้องมารับผิดชอบชีวิตตัวเอง อยู่คนเดียว พาร์ทการออกไปสังสรรค์ก็แค่ช่วงสั้นๆ ที่มีใน 24. ชม. แต่ส่วนที่เราต้องดูแล จัดการ ที่เหลือมันก็มีแต่เราลำพังที่ต้องจัดสรร ทำงานมันไป
เวลาเห็นชีวิตคนอื่นล้มมามากๆ แล้วคล้ายกับว่าเรากลัวการใช้ชีวิตหรือเปล่า