ชีวิตเคว้งคว้างมากๆ

ตอนนี้ผมกำลังเรียนอยู่ปีหนึ่ง
หลายคนอาจจะตั้งคำถามว่า ผมอายุยังน้อยจะมาคิดเรื่องชีวิตไปทำไม
ตอนแรกผมก็ถามตัวเองอย่างนั้นแหละ ทำไมต้องคิดมาก 
แต่พอมาลองทบทวนในสิ่งที่ทำไปแล้ว ผมว่ามันควรคิดแบบจริงๆจังๆ

หลังจากเรียนมาได้1เทอม สอบเสร็จแล้ว ผมก็เข้าใจได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่สิ่งเราจะทำแล้วรุ่งโรจน์ หรือ จะไปรอดได้แต่อย่างได้ 
ผมรู้ตัวทันทีว่าไม่มีความสามารถที่จะทำงานในสายงานที่ตัวเองเรียนได้แน่ๆ เพราะ สาขาวิชาที่เรียน มันเน้นสกิลเป็นหลัก ซึ่งผมไม่มีเลยแม้แต่น้อย 
เรียกได้ว่าความสามารถระดับอนุบาลกันเลยทีเดียว 
แต่จะทำไงได้ ลงมาเรียนแล้ว ก็ต้องเรียนต่อไป
จะกลับไปบ้าน ก็ไม่อยากกลับ ถึงแม้ที่บ้านจะมีงานให้ทำ เลี้ยงชีพอยู่แล้ว แต่นั้นมันงานของพ่อแม่ผม ไม่ใช่ของผม
ถึงนั้นจะเป็นงานที่ให้เงินผมมาเรียนมาใช้ชีวิตอยู่ทุกวันนี้ก็เถอะ

แต่ชีวิตตอนนี้ผมจับต้นชนปลายอะไรไม่ได้เลย

สิ่งที่เรียนอยู่-ความฝัน

มันทำให้ผมไม่สามารถเอื้อมไปถึงอะไรได้สักอย่างเลย

ผมหาทางออกตัวเองไม่เจอเลย ผมเคยมีความสุขมากมาก่อน ตอนนี้ก็มีความสุขนะ แต่มันต่างกัน 
เพราะตอนสมัยมัธยมมันไม่ต้องคิดอะไรมากจริงๆ เหมือนตอนมหาลัย ผมกำลังทำอะไรอยู่วะ หรือจริงๆควรกลับไปบ้านดี
แต่มันก็ไม่ได้ให้มีความสุขขึ้นมาได้ เพราะสุดท้ายแล้วผมก็จะมีความคิดที่จะออกจากบ้านตัวเองให้ได้อยู่ดี

อ๋อยยยยยยยยยยยย
เอาไงดีวะชีวิต