สวัสดีค่ะ กระทู้นี้แรกนะคะ สับสนกับความรู้สึกและความคิดมากจริงๆค่ะ
แต่งงานกับพ่อของลูกมาได้2ปีกว่า ไม่เคยมีความสุขเลย ถึงมีก็น้อยมากทุกข์สะมากกว่าค่ะ
เราอายุต่างกับพ่อของลูก4ปีค่ะ เค้าอายุน้อยกว่าเรา ตั้งแต่คบกันเป็นแฟน รวมถึงการใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันโดนนอกใจมาตลอดค่ะ
เค้ามาอาศัยอยู่บ้านเรา ตลอดเวลาที่นอกใจเราจับได้ตลอด และเสียความรู้สึกไปหมดแล้ว
ครั้งแรกที่จับได้ ตอนคลอดลูกได้อายุเดือนกว่าๆ ตอนนั้นน่าจะคุยกันในแอพBeeTalk พอจับได้หาเฟสผญ.เจอเราก็ถามรายละเอียด ผญ.ส่งแชทมาให้เราดูก็อึ้งไป และให้พ่อแม่ฝ่ายชายมาคุย ครั้งนั้นเราให้โอกาส คิดว่าจะกลับตัว ดีขึ้นได้ไม่เท่าไหร่ก็มีมาอีก ลูกอายุได้ขวบอีก3เดือน จับได้อีกแล้ว...
ครั้งที่2 เป็นผญ.ในfacebook (แฟนเพื่อนแนะนำมาอีกที และอ้างว่าเป็นเพื่อนสมัยม.ต้น เคยเจอกันผ่านๆ) ครั้งนี้ถือว่าแย่มากๆ เราทำงานไม่ได้เลย กังวลไปหมด คิดทบทวนเยอะมาก จนสุดท้ายป่วยเข้ารพ. เค้ามาเยี่ยมและนอนเฝ้า ย้ำว่ามานอนเฝ้าเฉยๆ และได้มาพูดอธิบายให้ฟังว่าที่เค้าเป็นแบบนี้เพราะเรา เราไม่ให้อิสระเค้า เค้าเหนื่อยงาน อยากอยู่กับเพื่อนบ้างสังสรรค์บ้างหลังเลิกงาน ตอนนี้เราคิดตลอดเพราะความผิดเราใช่มั้ย คิดทบทวนมาตลอด แต่หลังจากที่เปิดใจคุยกัน กลับมาคุยกันได้ไม่กี่วันทะเลาะกันอีกครั้ง และเป็นการแยกห้องนอนโดยถาวร
ครั้งที่3 เข้ามาคุยโทรศัพท์ในห้องเดิน เราบังเอิญได้ยินและยืนฟังข้างหน้าต่าง เหตุการณ์คือ เราเอาลูกเข้านอนปกติ ช่วง5ทุ่มเราออกมากินข้าวในครัว ไม่เห็นเค้านั่งอยู่ (ปกติเค้าจะนั่งกินน้ำกระท่อมทุกคืนในครัว) เรานั่งกินข้าวจนเสร็จ เราถามน้องชายว่าเค้าไปไหน (เพราะเราคิดว่าเค้าเข้าห้องน้ำหลังบ้าน)
น้องชายบอกเข้าห้องน้ำในบ้าน เราก็ตอบน้องไปว่าไม่มี พอแปรงฟันในห้องน้ำได้ยินเสียงคนคุย แต่ไม่แน่ใจว่าใครคุย พอจะเปิดประตูห้อง เค้าล็อกประตู เราเดินไปถามน้องอีกครั้งว่าเค้าไปไหน น้องบอกยืมหูฟังไปไหนก็ไม่รู้ ตอนนั้นเราคิดอะไรไม่รู้ให้เดินไปข้างห้อง เรายืนฟังข้างหน้าต่าง แต่ฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง ในห้องปิดไฟปิดพัดลมปิดประตู เราจึงเรียกเค้า ทำอะไร ทำไมไม่เก็บของในครัว เค้าตอบมาว่านอน และที่ไม่เปิดพัดลมคือหนาว แต่เราไม่เจอ เราถามคุยกับใคร คุยกับคนอื่นใช่มั้ย ไหนเอาโทรศัพท์มาดู ล็อกห้องทำไม เค้าตอบมาแค่บ้ารึป่าว ดูทำไมไม่มีอะไรให้ดู...เราเดินเข้าห้องนอนทันที ตอนนั้นในหัวคือมืดมาก คิดแต่ว่าเอาอีกแล้วหรอ และหลังจากคืนนั้นเค้าทำเหมือนว่าเราไม่มีแม้แต่ตัวตน ไม่พูดไม่คุย เห็นได้ชัดจากการกระทำ มีแค่เดินมาเล่นแค่กับลูก
ปัจจุบันแยกห้องกันนอนได้จะปีแล้วค่ะ อยู่บ้านเดียวกัน คุยกันน้อยมาก ไม่มีคุยไลน์หรือคุยแชทกันเลย
เราเสียความรู้สึกมาก โทรไประบายให้เพื่อนฟังร้องไห้แค่วันเดียว หลังจากนั้นไม่มีอีก แต่ความรู้สึกเดิมๆกลับมาเป็นระยะเลยค่ะ เราเคยถามเค้าว่าทำไมถึงไม่เลิกกันให้มันชัดเจนไปเลยดีกว่ามาทำกันแบบนี้ อยากมาหาลูกมาได้ตลอดไม่กีดกัน แต่ถ้าให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมทำไม่ได้แล้วจริงๆ เราระแวงไปหมด ไม่มีความไว้ใจให้อีกแล้ว
สุดท้ายความผิดคือผิดที่เรา ทั้งหมดที่เค้าเป็นแบบนี้เค้าโทษแต่เรา ไม่เคยจะเอ่ยคำขอโทษออกมา ทุกวันนี้สถานการณ์ในบ้านคือแย่มากๆ ทุกคนในบ้านรับรู้ได้ถึงความผิดปกติ ที่บ้านเราพูดแค่รอให้เค้าไปเองไม่ต้องไล่นะ แต่เราคือมันอึดอัดไม่ไหวจริงๆ อยากออกไปจากตรงนี้ จนอยากเก็บข้าวของออกไปอยู่ข้างนอกสะเอง เราควรไปถูกแล้วใช่มั้ยคะ?
ชีวิตหลังจากนี้...(โดนนอกใจจนไม่รู้จะมองหน้าพ่อของลูกไม่ติด)
แต่งงานกับพ่อของลูกมาได้2ปีกว่า ไม่เคยมีความสุขเลย ถึงมีก็น้อยมากทุกข์สะมากกว่าค่ะ
เราอายุต่างกับพ่อของลูก4ปีค่ะ เค้าอายุน้อยกว่าเรา ตั้งแต่คบกันเป็นแฟน รวมถึงการใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันโดนนอกใจมาตลอดค่ะ
เค้ามาอาศัยอยู่บ้านเรา ตลอดเวลาที่นอกใจเราจับได้ตลอด และเสียความรู้สึกไปหมดแล้ว
ครั้งแรกที่จับได้ ตอนคลอดลูกได้อายุเดือนกว่าๆ ตอนนั้นน่าจะคุยกันในแอพBeeTalk พอจับได้หาเฟสผญ.เจอเราก็ถามรายละเอียด ผญ.ส่งแชทมาให้เราดูก็อึ้งไป และให้พ่อแม่ฝ่ายชายมาคุย ครั้งนั้นเราให้โอกาส คิดว่าจะกลับตัว ดีขึ้นได้ไม่เท่าไหร่ก็มีมาอีก ลูกอายุได้ขวบอีก3เดือน จับได้อีกแล้ว...
ครั้งที่2 เป็นผญ.ในfacebook (แฟนเพื่อนแนะนำมาอีกที และอ้างว่าเป็นเพื่อนสมัยม.ต้น เคยเจอกันผ่านๆ) ครั้งนี้ถือว่าแย่มากๆ เราทำงานไม่ได้เลย กังวลไปหมด คิดทบทวนเยอะมาก จนสุดท้ายป่วยเข้ารพ. เค้ามาเยี่ยมและนอนเฝ้า ย้ำว่ามานอนเฝ้าเฉยๆ และได้มาพูดอธิบายให้ฟังว่าที่เค้าเป็นแบบนี้เพราะเรา เราไม่ให้อิสระเค้า เค้าเหนื่อยงาน อยากอยู่กับเพื่อนบ้างสังสรรค์บ้างหลังเลิกงาน ตอนนี้เราคิดตลอดเพราะความผิดเราใช่มั้ย คิดทบทวนมาตลอด แต่หลังจากที่เปิดใจคุยกัน กลับมาคุยกันได้ไม่กี่วันทะเลาะกันอีกครั้ง และเป็นการแยกห้องนอนโดยถาวร
ครั้งที่3 เข้ามาคุยโทรศัพท์ในห้องเดิน เราบังเอิญได้ยินและยืนฟังข้างหน้าต่าง เหตุการณ์คือ เราเอาลูกเข้านอนปกติ ช่วง5ทุ่มเราออกมากินข้าวในครัว ไม่เห็นเค้านั่งอยู่ (ปกติเค้าจะนั่งกินน้ำกระท่อมทุกคืนในครัว) เรานั่งกินข้าวจนเสร็จ เราถามน้องชายว่าเค้าไปไหน (เพราะเราคิดว่าเค้าเข้าห้องน้ำหลังบ้าน)
น้องชายบอกเข้าห้องน้ำในบ้าน เราก็ตอบน้องไปว่าไม่มี พอแปรงฟันในห้องน้ำได้ยินเสียงคนคุย แต่ไม่แน่ใจว่าใครคุย พอจะเปิดประตูห้อง เค้าล็อกประตู เราเดินไปถามน้องอีกครั้งว่าเค้าไปไหน น้องบอกยืมหูฟังไปไหนก็ไม่รู้ ตอนนั้นเราคิดอะไรไม่รู้ให้เดินไปข้างห้อง เรายืนฟังข้างหน้าต่าง แต่ฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง ในห้องปิดไฟปิดพัดลมปิดประตู เราจึงเรียกเค้า ทำอะไร ทำไมไม่เก็บของในครัว เค้าตอบมาว่านอน และที่ไม่เปิดพัดลมคือหนาว แต่เราไม่เจอ เราถามคุยกับใคร คุยกับคนอื่นใช่มั้ย ไหนเอาโทรศัพท์มาดู ล็อกห้องทำไม เค้าตอบมาแค่บ้ารึป่าว ดูทำไมไม่มีอะไรให้ดู...เราเดินเข้าห้องนอนทันที ตอนนั้นในหัวคือมืดมาก คิดแต่ว่าเอาอีกแล้วหรอ และหลังจากคืนนั้นเค้าทำเหมือนว่าเราไม่มีแม้แต่ตัวตน ไม่พูดไม่คุย เห็นได้ชัดจากการกระทำ มีแค่เดินมาเล่นแค่กับลูก
ปัจจุบันแยกห้องกันนอนได้จะปีแล้วค่ะ อยู่บ้านเดียวกัน คุยกันน้อยมาก ไม่มีคุยไลน์หรือคุยแชทกันเลย
เราเสียความรู้สึกมาก โทรไประบายให้เพื่อนฟังร้องไห้แค่วันเดียว หลังจากนั้นไม่มีอีก แต่ความรู้สึกเดิมๆกลับมาเป็นระยะเลยค่ะ เราเคยถามเค้าว่าทำไมถึงไม่เลิกกันให้มันชัดเจนไปเลยดีกว่ามาทำกันแบบนี้ อยากมาหาลูกมาได้ตลอดไม่กีดกัน แต่ถ้าให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมทำไม่ได้แล้วจริงๆ เราระแวงไปหมด ไม่มีความไว้ใจให้อีกแล้ว
สุดท้ายความผิดคือผิดที่เรา ทั้งหมดที่เค้าเป็นแบบนี้เค้าโทษแต่เรา ไม่เคยจะเอ่ยคำขอโทษออกมา ทุกวันนี้สถานการณ์ในบ้านคือแย่มากๆ ทุกคนในบ้านรับรู้ได้ถึงความผิดปกติ ที่บ้านเราพูดแค่รอให้เค้าไปเองไม่ต้องไล่นะ แต่เราคือมันอึดอัดไม่ไหวจริงๆ อยากออกไปจากตรงนี้ จนอยากเก็บข้าวของออกไปอยู่ข้างนอกสะเอง เราควรไปถูกแล้วใช่มั้ยคะ?