เราไม่เคยมีเพื่อนที่จริงใจสักคนเพื้อนแต่ละคนก็ไม่เคยสนใจเราเลนเป็นคนที่ไท่สำคัญที่สุดในห้องตั้งแต่ ประถมจนมัธยมปลายแล้วก็ยังเป็นแบบนี้อยู่เพื่อนชอบพูดทำร้ายจิตใจชอบทำให้เราอายเวลาเราขอยืมอะไรเขาก็จะบอกว่าไม่มีแต่ที่จริงเขามี
หลังๆๆทิ้งเราให้อยู่คนเดียวชวรพาไปห้องร้ำไม่ไปแต่กับเพื่อนคนอื่นนางก็พาไปตลอดเราก็แคร์ความรู้สึกคนอื่นมากแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือทำให้เรานอยมากเลยไหนจะเรื่องครอบครัวอีกเคยปรับความเข้าใจกันนะแต่ยังเป็นเหมือนเดิมคือตอนนี้อย่กย้ายโรงเรียนมากเลยยากไปให้พ้นจากคนพวกนี้
ทำไมเราไม่เคยเจอคนจริงใจในชีวิตนี้เลยไม่ว่าจะเพื่อนครอบครัวคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต