ระหว่างนิสัยชอบบอกเลิก กับนิสัยชอบหายไปเลย อันไหนแย่กว่ากันคะ

เรา - ชอบบอกเลิก ไม่ใช่ทุกครั้งแต่กับสิ่งที่ทนมาหลายทีแล้ว โดยเฉพาะการตีเนียน ไม่แก้ปัญหา และทำตัวเป็นมนุษย์ล่องหน

เค้า - ชอบเงียบหายไป ไม่ว่าจะทะเลาะเล็กหรือใหญ่ ไม่ว่าใครจะผิดจะถูก เค้าจะเงียบบบบ จนกว่าเราเป็นฝ่ายเริ่มกลับไปคุยเอง
(จากสถิติหายไป 2 วัน - 3 อาทิตย์ แล้วแต่ว่าเราทักไปก่อนเมื่อไหร่ ไม่ต้องหวังให้เค้าเป็นฝ่ายเริ่ม)

รอบล่าสุด ทะเลาะกันไม่เข้าใจ เค้าเงียบหายไปเลย 2 อาทิตย์ จนเราทนไม่ไหว โทรไปบอกว่าถ้าเป็นยังงี้ต่อไปเราขอเลิกนะ ไม่สามารถอยู่กับคนที่หายไปเลยโดยไม่รู้นานเท่าไหร่ยังงี้ได้ เราเหนื่อยที่จะวิ่งตามทุกครั้ง

สรุป... เค้าโกรธเราต่อ บอกว่าเราทิ้งเค้า (งง ทั้งๆที่ตัวเองเงียบหายไปทุกครั้งจนกว่าเราทักไปเอง?)

ถามว่า ใครผิด?
แล้วใครทิ้งใครก่อน?
เราที่บอกเลิกด้วยคำพูด หรือเค้าที่หายไปเลยด้วยการกระทำ