อยากจะลงในพูดคุยนะครับ แต่ผมไม่อยากจะเปิดเผยอะไรมาก กระทู้นี้เหมือนเป็นแค่กระทู้ระบาย
ครอบครัวผมชอบมีปัญหาตลอด ไม่ว่าจะพ่อแม่ทะเลาะกันเองพอเข้าไปห้ามก็หาว่ายุ่งอีก พอแม่ว่าผมเรื่องไร้สาระแล้วผมขึ่นเสียงหน่อยก็ตะโกนแล้วด่าผม พอผมตะโกนบ้างก็หาว่าโตแล้วใช่ไหม งั้นออกจากบ้านไปเลย ผมทนอย่างนี้มาตั้งแต่เด็กแล้วครั้บจนตอนนี้ ม.4 ผมพึ่งเริ่มจะเถียงบ้างแต่ก่อนฟังมาตลอด แถมชอบบอกด้วยว่าตัวเองไม่สนเรื่องคะแนนแต่พอตกชีวะ ก็ด่าใหญ่เลยผมก็ไม่อยากจะทำร้ายจิตใจเขามากเพราะเขาก็แก่แล้ว(47) อยากจะอยู่ด้วยกันนานๆ ผมรู้แหละครับว่าต้องทนแต่มันไม่ไหวจริงๆ ชอบว่าเรื่องไร้สาระคิดว่าลูกไร้ความคิด คิดเองไม่ได้ตลอด บังคับให้ผมอยู่แต่ในบ้าน แค่เดินไปเซเว่นยังไม่ได้ แถมโกรธง่ายกันด้วยเหมือนอยากจะด่าอยู่ฝ่ายเดียวไม่ได้อยากจะฟังความเห็นลูกเลย อยู่เฉยๆก็มาบ่นใส่ จะมองว่าผมเป็นลูกเวรก็ได้ครับ พวกคุณอาจจะมองว่าแม่ผมแค่รักลูกแต่สำหรับผมมันเหมือนการบังคับเด็กมากกว่า
ผมควรจะทำยังไงดีครับ ปล่อยเขาว่าไปหรอ?
ผมควรจะทำยังไงกับแม่ดีครับ
ครอบครัวผมชอบมีปัญหาตลอด ไม่ว่าจะพ่อแม่ทะเลาะกันเองพอเข้าไปห้ามก็หาว่ายุ่งอีก พอแม่ว่าผมเรื่องไร้สาระแล้วผมขึ่นเสียงหน่อยก็ตะโกนแล้วด่าผม พอผมตะโกนบ้างก็หาว่าโตแล้วใช่ไหม งั้นออกจากบ้านไปเลย ผมทนอย่างนี้มาตั้งแต่เด็กแล้วครั้บจนตอนนี้ ม.4 ผมพึ่งเริ่มจะเถียงบ้างแต่ก่อนฟังมาตลอด แถมชอบบอกด้วยว่าตัวเองไม่สนเรื่องคะแนนแต่พอตกชีวะ ก็ด่าใหญ่เลยผมก็ไม่อยากจะทำร้ายจิตใจเขามากเพราะเขาก็แก่แล้ว(47) อยากจะอยู่ด้วยกันนานๆ ผมรู้แหละครับว่าต้องทนแต่มันไม่ไหวจริงๆ ชอบว่าเรื่องไร้สาระคิดว่าลูกไร้ความคิด คิดเองไม่ได้ตลอด บังคับให้ผมอยู่แต่ในบ้าน แค่เดินไปเซเว่นยังไม่ได้ แถมโกรธง่ายกันด้วยเหมือนอยากจะด่าอยู่ฝ่ายเดียวไม่ได้อยากจะฟังความเห็นลูกเลย อยู่เฉยๆก็มาบ่นใส่ จะมองว่าผมเป็นลูกเวรก็ได้ครับ พวกคุณอาจจะมองว่าแม่ผมแค่รักลูกแต่สำหรับผมมันเหมือนการบังคับเด็กมากกว่า
ผมควรจะทำยังไงดีครับ ปล่อยเขาว่าไปหรอ?