ลังเลอยู่นานมากว่าเราควรตั้งกระทู้นี้ดีไหม? แล้วถ้าตั้งควรตั้งเป็นคำถามหรือสนทนาดี แต่ไปๆ มาๆ ก็มาชวนคุยแชร์ประสบการณ์กันดีกว่าค่ะ
เข้าเรื่องเลยนะคะ เราตั้งแต่ได้กลับมาใช้ชีวิตร่วมกับแม่ ทำให้เรารู้ว่าเราเข้ากับเขาไม่ได้เสียทุกอย่างเลยค่ะ ซึ่งเราไม่เข้าใจว่าทำไมเราไม่เป็นเหมือนแม่ลูกคนอื่นที่เขาสามารถพูดคุยกันได้ ทำไมเราไม่เคยเล่าอะไรให้เขาฟังได้เลย
ก่อนหน้านี้เรากับแม่ไม่ได้อยู่ด้วยกันเพราะเราอยู่ต่างประเทศ แม่เองก็อยู่ที่จังหวัดไกลๆ กลับมาเมืองไทยแค่ปีะละครั้ง ครั้งละ 1 เดือน
ช่วงในระหว่างนั้นเราก็แค่หงุดหงิดใจนิดหน่อยเรื่องแม่ชอบบอกให้เราพยายามมีครอบครัวและมีลูกให้ได้ (เรา 30+ ปลาย) โดยมักแจ้งว่าถ้าเรามีลูกในอนาคตลูกจะได้เลี้ยงเรา ดูแลเรา ซึ่งเราพยายามอธิบายมาตลอดว่า เราไม่อยากมีลูกเพราะเอาเขามาเป็นที่คาดหวังและพยายามสื่อแบบอ้อมๆ ว่า ลูกไม่ใช่ตัวแทนของความคาดหวังของใคร แต่สิ่งที่เราได้รับคำตอบกลับมาคือ ถ้าเราคลอดออกมาแล้วลูกก็ต้องตอบแทนและดูแล อย่ามาคิดเหมือนคนสมัยนี้ที่ก็ไม่ได้ร้องขอจะเกิด เราจึงไม่ได้เถียงอะไรมากแค่ เออ ออ รับคำไป
แต่พอกลับมาอยู่ด้วยกัน กลายเป็นว่าเขาบังคับเราทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องซื้อบ้านที่เราไม่ได้อยากซื้อ แรกเริ่มเราอยากได้แค่คอนโดเพราะเราอยากแค่ทำที่แค่ผ่อนไหว แต่เขาก็เถียงชนฝาจนเราจะยอมเช่ากะเก็บเงินซื้อบ้านในอนาคต มาไม่กี่อาทิตย์ก็ทะเลาะกันหนักมากเรื่องไม่จบ แล้วก็ให้เราไปซื้อบ้านมา 1 หลัง ใช่ทั้งหมดเป็นเงินเขาค่ะ แต่เขาบังคับให้เราเอาเงินให้เขาในทุกเดือน และมักจะด่าเราเวลาเขาไม่พอใจตลอดว่าเราที่ซุกหัวนอนก็เพราะเขา
เรื่องรถ เราไม่ได้ต้องการรถ แต่เขาก็ไปซื้อเพิ่มมาอีกคัน และให้เราใช้ 1 คัน และเขาก็จะทวงบุญคุณทุกเช้าค่ำ ว่าที่เรามีวันนี้ได้ก็เพราะเขาทั้งนั้น เรานั่งดูทีวีอยู่ก็เดินมาพูดให้เราสำนึกในบุญคุณ
ทั้งที่บ้านคนละหลัง แต่เขาก็มาหาเราที่บ้านตลอด ซึ่งเราอึดอัดมากเวลาเขามา แต่เราพูดไม่เคยได้ว่าอยากมีพื้นที่ส่วนตัวเพราะเราพูดทีไรสิ่งที่เราได้รับกลับมาคือ เขาเป็นแม่เราต้องดูแลเขาจะมาเขาต้องมาได้และเราต้องอยู่ดูแลเขา แต่ที่เราไม่ชอบเพราะเขามาทีไรเขาจะบ่นเรื่องเราแต่งตัวทุกที ว่าทำไมไม่แต่งตัวทันสมัยบ้างแต่งตัวล้าสมัยเสื้อยืดน่าเกลียด เราชอบอยู่ติดบ้าน เขาชอบว่าทำไมเราไม่รู้จักออกไปเที่ยว ให้เราพาเขาไปกินข้าวไปซื้อของ และชอบว่าเราเรื่องที่เราไม่ออกไปคุยกับเพื่อนบ้านชอบเก็บตัวเขียนหนังสืออยู่ได้ นั่งเขียนจนหลังจะพังให้ออกไปเจอคนอื่นบ้างซึ่งเราอธิบายไปแล้วว่าเราคุยไม่เก่งกับคนไม่รู้จัก เขาเลยชอบว่าเราว่าเป็นคนโลกแคบแบบนี้ไงเลยไม่เจริญ
ที่สำคัญ เขาชอบเปิดบ้านและเอาของที่เราไม่ชอบเข้าบ้านทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นต้นไม้ ของประดับ ซึ่งเราบอกเขาตลอดว่าที่เราไม่อยากได้เพราะอะไร เพราะเราไม่อยากให้บ้านมีของเยอะเรากลัวจิ้งจกมันมาแอบ เขาก็หาว่าเราโรคจิตกลัวอะไรไม่รู้เรื่อง และเรื่องก็จะจบโดยการเขาอ้างสิทธิ์ความเป็นเจ้าของบ้าน และบอกเราว่า เรามีหน้าที่ตามใจและรับฟังเขาเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว อย่าได้เถียงเพราะเป็นลูกมีหน้าที่ต้องตามใจเขาเท่านั้น เขาจะอยู่ขัดใจเราได้อีกกี่ปี
ล่าสุดเขาบังคับให้เราเอาบัญชีส่วนตัวเราทั้งหมดมาเปิดดู ในนั้นมันมีเงินที่เขาให้เรามาใช้เพื่อเอามาแต่งบ้าน พอเขาเห็นยอดเงินเขาว่าเราอย่างรุนแรง ที่เหลือน้อยว่าเราเป็นคนล้างผลาญและหาว่าเราหมดเงินไปกับเรื่องไร้ประโยชน์และให้หาเงินมาคืนเขาเพิ่มในแต่ละเดือน ซึ่งเราว่ามันไม่ยุติธรรมเลย ถ้าเขาไม่อยากให้เราใช้ เขาไม่ควรโอนมาให้เราแต่แรกรึเปล่า
ตอนนี้เราได้แต่คิดอยากหายไป ไม่เราหายไปก็เขาหายไป บางครั้งมีเผลอคิดให้ไม่เขาก็เราตายไปซะ คิดด้วยซ้ำว่าตอนเราจะเกิดเราไม่เคยร้องขอเลยว่าอยากเกิด ตอนเขาทำให้เราเกิดเราก็ไม่ได้มีความสุขด้วยเลยสักนิด แต่ทำไมพอโตเราต้องทำทุกอย่างตามใจและเพื่อให้เขามีความสุข
เขาบอกว่าเขาเลี้ยงเรามาด้วยความยากลำบาก ก็ถ้าเขาไม่ท้องไม่คลอดเรา เขาก็ไม่ต้องลำบากแล้วไหม เขาหาเรื่องจะมีเราทำไม? แล้วเราผิดเหรอที่เป็นคนแบบนี้ ที่ไม่ใช่อย่างที่เขาต้องการ
เราเหนื่อยจัง
และเราบาปมากไหมที่เราคิดแบบนี้
เขียนมาตั้งนาน ขอบคุณทุกคนที่อ่านกันนะคะ และ ขอโทษด้วยที่มาบ่นพลังลบในนี้
เรากับแม่เข้ากันไม่ได้เลย
เข้าเรื่องเลยนะคะ เราตั้งแต่ได้กลับมาใช้ชีวิตร่วมกับแม่ ทำให้เรารู้ว่าเราเข้ากับเขาไม่ได้เสียทุกอย่างเลยค่ะ ซึ่งเราไม่เข้าใจว่าทำไมเราไม่เป็นเหมือนแม่ลูกคนอื่นที่เขาสามารถพูดคุยกันได้ ทำไมเราไม่เคยเล่าอะไรให้เขาฟังได้เลย
ก่อนหน้านี้เรากับแม่ไม่ได้อยู่ด้วยกันเพราะเราอยู่ต่างประเทศ แม่เองก็อยู่ที่จังหวัดไกลๆ กลับมาเมืองไทยแค่ปีะละครั้ง ครั้งละ 1 เดือน
ช่วงในระหว่างนั้นเราก็แค่หงุดหงิดใจนิดหน่อยเรื่องแม่ชอบบอกให้เราพยายามมีครอบครัวและมีลูกให้ได้ (เรา 30+ ปลาย) โดยมักแจ้งว่าถ้าเรามีลูกในอนาคตลูกจะได้เลี้ยงเรา ดูแลเรา ซึ่งเราพยายามอธิบายมาตลอดว่า เราไม่อยากมีลูกเพราะเอาเขามาเป็นที่คาดหวังและพยายามสื่อแบบอ้อมๆ ว่า ลูกไม่ใช่ตัวแทนของความคาดหวังของใคร แต่สิ่งที่เราได้รับคำตอบกลับมาคือ ถ้าเราคลอดออกมาแล้วลูกก็ต้องตอบแทนและดูแล อย่ามาคิดเหมือนคนสมัยนี้ที่ก็ไม่ได้ร้องขอจะเกิด เราจึงไม่ได้เถียงอะไรมากแค่ เออ ออ รับคำไป
แต่พอกลับมาอยู่ด้วยกัน กลายเป็นว่าเขาบังคับเราทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องซื้อบ้านที่เราไม่ได้อยากซื้อ แรกเริ่มเราอยากได้แค่คอนโดเพราะเราอยากแค่ทำที่แค่ผ่อนไหว แต่เขาก็เถียงชนฝาจนเราจะยอมเช่ากะเก็บเงินซื้อบ้านในอนาคต มาไม่กี่อาทิตย์ก็ทะเลาะกันหนักมากเรื่องไม่จบ แล้วก็ให้เราไปซื้อบ้านมา 1 หลัง ใช่ทั้งหมดเป็นเงินเขาค่ะ แต่เขาบังคับให้เราเอาเงินให้เขาในทุกเดือน และมักจะด่าเราเวลาเขาไม่พอใจตลอดว่าเราที่ซุกหัวนอนก็เพราะเขา
เรื่องรถ เราไม่ได้ต้องการรถ แต่เขาก็ไปซื้อเพิ่มมาอีกคัน และให้เราใช้ 1 คัน และเขาก็จะทวงบุญคุณทุกเช้าค่ำ ว่าที่เรามีวันนี้ได้ก็เพราะเขาทั้งนั้น เรานั่งดูทีวีอยู่ก็เดินมาพูดให้เราสำนึกในบุญคุณ
ทั้งที่บ้านคนละหลัง แต่เขาก็มาหาเราที่บ้านตลอด ซึ่งเราอึดอัดมากเวลาเขามา แต่เราพูดไม่เคยได้ว่าอยากมีพื้นที่ส่วนตัวเพราะเราพูดทีไรสิ่งที่เราได้รับกลับมาคือ เขาเป็นแม่เราต้องดูแลเขาจะมาเขาต้องมาได้และเราต้องอยู่ดูแลเขา แต่ที่เราไม่ชอบเพราะเขามาทีไรเขาจะบ่นเรื่องเราแต่งตัวทุกที ว่าทำไมไม่แต่งตัวทันสมัยบ้างแต่งตัวล้าสมัยเสื้อยืดน่าเกลียด เราชอบอยู่ติดบ้าน เขาชอบว่าทำไมเราไม่รู้จักออกไปเที่ยว ให้เราพาเขาไปกินข้าวไปซื้อของ และชอบว่าเราเรื่องที่เราไม่ออกไปคุยกับเพื่อนบ้านชอบเก็บตัวเขียนหนังสืออยู่ได้ นั่งเขียนจนหลังจะพังให้ออกไปเจอคนอื่นบ้างซึ่งเราอธิบายไปแล้วว่าเราคุยไม่เก่งกับคนไม่รู้จัก เขาเลยชอบว่าเราว่าเป็นคนโลกแคบแบบนี้ไงเลยไม่เจริญ
ที่สำคัญ เขาชอบเปิดบ้านและเอาของที่เราไม่ชอบเข้าบ้านทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นต้นไม้ ของประดับ ซึ่งเราบอกเขาตลอดว่าที่เราไม่อยากได้เพราะอะไร เพราะเราไม่อยากให้บ้านมีของเยอะเรากลัวจิ้งจกมันมาแอบ เขาก็หาว่าเราโรคจิตกลัวอะไรไม่รู้เรื่อง และเรื่องก็จะจบโดยการเขาอ้างสิทธิ์ความเป็นเจ้าของบ้าน และบอกเราว่า เรามีหน้าที่ตามใจและรับฟังเขาเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว อย่าได้เถียงเพราะเป็นลูกมีหน้าที่ต้องตามใจเขาเท่านั้น เขาจะอยู่ขัดใจเราได้อีกกี่ปี
ล่าสุดเขาบังคับให้เราเอาบัญชีส่วนตัวเราทั้งหมดมาเปิดดู ในนั้นมันมีเงินที่เขาให้เรามาใช้เพื่อเอามาแต่งบ้าน พอเขาเห็นยอดเงินเขาว่าเราอย่างรุนแรง ที่เหลือน้อยว่าเราเป็นคนล้างผลาญและหาว่าเราหมดเงินไปกับเรื่องไร้ประโยชน์และให้หาเงินมาคืนเขาเพิ่มในแต่ละเดือน ซึ่งเราว่ามันไม่ยุติธรรมเลย ถ้าเขาไม่อยากให้เราใช้ เขาไม่ควรโอนมาให้เราแต่แรกรึเปล่า
ตอนนี้เราได้แต่คิดอยากหายไป ไม่เราหายไปก็เขาหายไป บางครั้งมีเผลอคิดให้ไม่เขาก็เราตายไปซะ คิดด้วยซ้ำว่าตอนเราจะเกิดเราไม่เคยร้องขอเลยว่าอยากเกิด ตอนเขาทำให้เราเกิดเราก็ไม่ได้มีความสุขด้วยเลยสักนิด แต่ทำไมพอโตเราต้องทำทุกอย่างตามใจและเพื่อให้เขามีความสุข
เขาบอกว่าเขาเลี้ยงเรามาด้วยความยากลำบาก ก็ถ้าเขาไม่ท้องไม่คลอดเรา เขาก็ไม่ต้องลำบากแล้วไหม เขาหาเรื่องจะมีเราทำไม? แล้วเราผิดเหรอที่เป็นคนแบบนี้ ที่ไม่ใช่อย่างที่เขาต้องการ
เราเหนื่อยจัง
และเราบาปมากไหมที่เราคิดแบบนี้
เขียนมาตั้งนาน ขอบคุณทุกคนที่อ่านกันนะคะ และ ขอโทษด้วยที่มาบ่นพลังลบในนี้