คือเรื่องมีอยู่ว่า ผมเป็นคนที่แบบว่ามีความคิดที่ไม่เหมือนคนอื่น ชอบทำอะไรที่เขาไม่ทำกัน เพราะมันคือสไตล์ของผม เรื่องมันก็ต่อเนื่องมาจากตอนที่ผมขึ้นม.1 ตอนนั้นผมได้ย้ายรร.ไปเข้าในตัวเมือง ซึ่งผมไปตัวคนเดียว ไม่มีเพื่อนเลยตอนนั้น ผมก็ไม่รู้ว่าผมจะคุยกับใคร จะเล่นกับใคร เพื่อนบางกลุ่มก็ไม่ชอบหน้าผม ผมก็น้อยใจสิคับ แอบไปร้องให้ใครจะรู้ มีเพื่อนคนนึงเขาแบ่งมะม่วงให้เพื่อนคนอื่นกิน แต่พอผมไปขอกินบ้างเขากลับไม่ให้ และทำท่าทีเหมือนจะไม่ชอบขี้หน้าผม ซึงผมกับเพื่อนคนนั้นก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรก่อนหน้านั้น พอถึงม.2ม.3 เพื่อนๆก็เริ่มแยกกลุ่ม เดินกันเป็นกลุ่ม ซึ่งผมก็ไปอยู่กับกลุ่มที่ผมคิดว่าน่าจะอยู่ได้ แต่ก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คิดเลย เพราะเวลาผมไปเดินด้วยเขาก็จะเดินเบียดผมให้ไปอยู่ด้านหลังเหงาๆคนเดียว เพื่อนคนอื่นเขาคุยเรื่องอะไรกันผมไม่เคยรู้เรื่องได้แต่เดินตามๆไป บางทีไปเข้าห้องน้ำเป็นกลุ่ม ผมยังทำธุระไม่เสร็จพวกเพื่อนๆก็ไม่รอผมปล่อยให้ผมอยู่ในห้องน้ำคนเดียว ทีเพื่อนคนอื่นนี่รอนักรอหนา ทีผมนี่แทบไม่เห็นหัวเลย มันน่าน้อยใจจริงๆใช่ไหมล่ะ แล้วพอมาต่อ ปวช.1 ที่หนึ่งในเชียงใหม่ ซึ่งรอบนี้ผมไปต่อกับเพื่อนๆรร.เดิม 5คน มีเพื่อนที่สนิทๆ1คน แรกๆตอนเข้าปรับพื้นฐานของวิทยาลัย ผมมีเพื่อนเยอะแยะ เพื่อนๆต่างเข้าหาผม ในใจผมก็คิดว่า กูมี้พื่อนเยอะแยะไม่เหมือนรร.เก่าเลยประมาณนี้ครับ พอเข้ามาเรียนวันแรกผมก็ยังมีเพื่อนๆมาเล่นด้วยประจำ สนุกสนานเฮฮา แต่พักหลังๆ ผมรู้สึกว่าเพื่อนๆเริ่มไม่เข้าหาผมละ เป็นเพราะผมตอดเล่นมากเกินไปรึป่าว หรือว่าผมเป็นคนบ้านนอกชนบท เข้ากับเพื่อนๆในเมืองหรูๆไม่ได้ ในใจผมก็เริ่มคิดว่า มันเริ่มเหมือนตอนรร.เก่าละ ผมก็ยังหาสาเหตุตัวเองไม่เจอว่าผมไปทำอะไรให้เพื่อนๆ เขาถึงไม่เห็ยหัวผม พอถึงคาบเรียนเครื่องยนต์ ผมกลายเป็นจุดสนใจของเพื่อนๆเลยทันที มีงานกลุ่มอะไรเพื่อนๆก็จะมาขออยู่ด้วย แต่พอวิชาอื่นๆ ผมแทบจะร่วมกลุ่มกับเขาไม่ได้เลย เหมือนผมไม่มีตัวตนในตอนนั้นอะ น้อยใจที่สุด เพื่อนๆไปไหนกันก็ไม่บอกผม สุดท้ายมันก็เป็นเหมือนตอนรร.เก่า น้อยใจมากๆผมควรทำยังไงกับเรื่องพวกนี้ดีคับ
ทำไมเพื่อนสนใจเราตอนที่เราสำคัญในสถานการณ์นั้นด้วยอะคับ